III FSK 375/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Stachurski po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku J. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej J. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Gd 619/24, w sprawie ze skargi J. R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 29 maja 2024 r., nr 2201-IEW.4253.29.2024/EW, w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązań podatkowych p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 3 grudnia 2024 r., I SA/Gd 619/24, oddalił skargę J. R. (dalej: "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 29 maja 2024 r., nr 2201-IEW.4253.29.2024/EW, w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązań podatkowych. W skardze kasacyjnej od tego wyroku Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Wymaga wskazania, że postanowieniem z 27 sierpnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonego w tej sprawie wyroku, rozpoznając wniosek analogiczny w swej treści do obecnie analizowanego, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem WSA, w złożonym wniosku nie zostało wykazane, że zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania decyzji organu podatkowego. Skarżący podniósł ogólnikowo, że wykonanie decyzji może mieć wpływ na możliwości finansowe strony skarżącej. W ocenie sądu jest to niewystarczające do tego, aby w pełnym zakresie ocenić stan finansów strony i wpływ wykonania decyzji na sytuację majątkową podatnika i prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa. Sąd podkreślił, że na podstawie formułowanego przez stronę twierdzenia nie można ustalić, w jakim stopniu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dodatkowo, Skarżący w złożonym wniosku nie podał danych dotyczących swojej sytuacji finansowej, a w szczególności tego, jak kształtują się jego bieżące wydatki oraz uzyskiwane przychody. Do wniosku nie zostały przy tym dołączone żadne dokumenty, które umożliwiłyby ocenę, czy dobrowolne bądź przymusowe wykonanie decyzji, z uwagi na sytuację finansową Skarżącego (np. wynikającą z braku środków zgromadzonych na rachunkach bankowych), spowoduje zaistnienie zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej. W konsekwencji, WSA w Gdańsku uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozbawiony jest pełnych danych dotyczących stanu majątkowego Skarżącego, stąd niemożliwe jest przeprowadzenie analizy wpływu, jaki na ten majątek wywarłoby wykonanie decyzji. Obecnie rozpatrywany wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podobnie jak poprzedni, nie został poparty żadnymi dokumentami źródłowymi, obrazującymi sytuację finansową Skarżącego. We wniosku Skarżący ogólnie wskazał, że zostały spełnione przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), cyt. ,,(...) ponieważ zaskarżona decyzja nakłada na Skarżącego obowiązki, których wykonanie może doprowadzić do poważnych trudności finansowych". Skarżący stwierdził też, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 33 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 z późn. zm., dalej: "o.p."), które mogłyby uzasadniać zastosowanie zabezpieczenia. Zdaniem Skarżącego, jedyną podstawą do wydania decyzji była subiektywna ocena organów podatkowych, która nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. Brak trwałego charakteru niewywiązywania się z zobowiązań przez Skarżącego eliminuje podstawy uzasadniające wykonanie decyzji. W ocenie Skarżącego, wstrzymanie wykonania decyzji jest uzasadnione również z punktu widzenia zasady proporcjonalności. Jego zdaniem, realizacja zabezpieczenia przed zakończeniem postępowania w sposób jednoznaczny narusza jego interes, podczas gdy wstrzymanie decyzji do czasu zakończenia sprawy nie wpływa negatywnie na interes publiczny. Do wniosku nie zostały dołączone żadne dokumenty obrazujące sytuację materialną i finansową Skarżącego. W tej sytuacji, Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do odstąpienia na etapie postępowania kasacyjnego od oceny wyrażonej wcześniej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Treść obecnie rozpoznawanego wniosku jest równie ogólnikowa jak poprzedniego i nie uzasadnia zastosowania ochrony tymczasowej. W aktualnym wniosku (tak jak i w złożonym wcześniej) nie udzielono Sądowi żadnych informacji ani też nie przedstawiono żadnych dokumentów źródłowych o sytuacji majątkowej i finansowej Skarżącego, które pozwoliłyby zweryfikować wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd nie mając informacji o aktualnym stanie finansowym i majątkowym Skarżącego, nie posiada możliwości oceny jego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Przypomnieć przy tym należy, że to na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania spoczywa obowiązek takiego sformułowania wniosku, aby w dokładny i wszechstronny sposób obrazował jej sytuację finansową i majątkową, a tym samym uprawdopodobnił, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do niego zasadne. Obowiązkiem Skarżącego było więc przedstawienie konkretnych okoliczności, które mogą wystąpić w następstwie wykonania decyzji, a także poparcie ich stosownymi dokumentami. Natomiast, nieprzedstawienie rzeczywistego obrazu, konkretnego niebezpieczeństwa znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków dla strony, skutkuje uznaniem, że Skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą uzasadniać zarzuty dotyczące jej prawidłowości. Rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (decyzji), sąd nie dokonuje oceny zasadności zarzutów skargi. Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne kwestie. W orzecznictwie wskazuje się, że oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (zob. postanowienia NSA: z 9 lipca 2004 r., FZ 163/04; z 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05). Mając zatem na uwadze, że w złożonym wniosku nie uprawdopodobniono okoliczności istotnych dla spełnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.