III FSK 358/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Dominik Gajewski, Sędzia NSA Paweł Borszowski (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska, po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 grudnia 2025 r. sygn. akt I SA/Wr 444/25 w sprawie ze skargi S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością sp.j. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 23 kwietnia 2025 r., nr SKO.P/41/216/24 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z 9 grudnia 2025 r., sygn. akt I SA/Wr 444/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sprawie ze skargi S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.j. z siedzibą w K. (dalej: "Skarżąca") uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze (dalej: "Organ") z 23 kwietnia 2025 r. i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta S. z 19 sierpnia 2024 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ reprezentowany przez radcę prawnego zaskarżył powyższe rozstrzygnięcie w całości, zarzucając orzeczeniu naruszenie prawa materialnego [art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.")]: 1) § 1 ust. 1 lit. b uchwały Nr XXXV/187/2016 Rady Miasta S. z dnia 30 listopada 2016 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Dol. z 2016 r. poz. 5820, dalej: "Uchwała") w związku z art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 707, dalej: "u.p.o.l.") oraz art. 72 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, dalej: "O.p.") – poprzez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że wskazane przepisy pozwalają na wyrażanie przez podatnika woli skorzystania z preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości (gruntów), stanowiącej pomoc de minimis, w postępowaniu o stwierdzenie nadpłaty, podczas gdy ich prawidłowa wykładnia powinna prowadzić do przyjęcia, że podatnik powinien tę wolę wyrazić w deklaracji składanej w terminie do dnia 31 stycznia danego roku podatkowego, a także, iż brak wyrażenia tej woli wraz ze złożeniem deklaracji pozwala na uznanie, że podatek uiszczony przez podatnika przy zastosowaniu stawki podstawowej nie jest podatkiem nadpłaconym lub nienależnie zapłaconym, – ewentualnie: 2) § 1 ust. 1 lit b Uchwały – poprzez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że we wskazanym przepisie wszystkie grunty, jeżeli tylko powiązane są ze wskazaną tam działalnością gospodarczą (w zakresie kręgielni, kortów tenisowych, wyciągów narciarskich, nartostrad i pasażerskich kolei linowych), to mogą podlegać preferencyjnej stawce podatku, stanowiącej pomoc de minimis, która to wykładnia pomija całkowicie ten fragment wskazanego przepisu Uchwały, który stanowi o "zajęciu na prowadzenie działalności gospodarczej" w zakresie m.in. wyciągów narciarskich, nartostrad i pasażerskich kolei linowych, a zatem prawidłowa wykładnia tego przepisu wskazuje, że preferencyjną stawką podatku od nieruchomości objęte są tylko te grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, które są zajęte na działalność w zakresie wyciągów narciarskich, nartostrad i pasażerskich kolei linowych i do których nie należą grunty wykorzystywane w takiej działalności jedynie pomocniczo, w tym pod parkingiem związanym z funkcjonowaniem wyciągów narciarskich, nartostrad i pasażerskich kolei linowych. W oparciu o tak postawione zarzuty, Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, a następnie o jej oddalenie w całości, o zasądzenie od Skarżącego na rzecz Organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm prawem przepisanych, a także zrzekł się rozprawy. W zakreślonym ustawowo terminie Skarżąca nie skorzystała z możliwości złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W badanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutu naruszenia § 1 ust. 1 lit. b Uchwały w związku z art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l. oraz art. 72 § 1 O.p. Zgodnie z art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l. osoby prawne, jednostki organizacyjne oraz spółki niemające osobowości prawnej, jednostki organizacyjne Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, a także jednostki organizacyjne Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe są obowiązane składać, w terminie do dnia 31 stycznia, organowi podatkowemu właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu – w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku. Przepis ten nie zawiera jakiejkolwiek normy przewidującej wygaśnięcie prawa do zastosowania określonej stawki podatkowej po upływie terminu do złożenia deklaracji. Ustawodawca nie przewidział również obowiązku złożenia odrębnego oświadczenia o wyborze preferencyjnego opodatkowania ani nie uzależnił prawa do zastosowania określonej stawki od dokonania czynności materialnoprawnej przez podatnika w oznaczonym terminie. Tymczasem zarzut opiera się właśnie na założeniu, że brak wskazania preferencyjnej stawki w deklaracji oznacza utratę prawa do jej zastosowania. Nie sposób również podzielić twierdzenia, że podatek zadeklarowany i zapłacony według stawki wyższej niż wynikająca z obowiązujących przepisów nie może zostać uznany za nadpłatę. Trafnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazał, że ani z Uchwały ani z innych przepisów nie wynika, aby stosowanie stawki podatkowej miało być przyznawane decyzją organu. Możliwość jej zastosowania wynika z mocy samego prawa. Wobec tego, jeżeli Skarżąca zastosowała niewłaściwą stawkę, przysługuje jej na mocy art. 72 O.p. prawo korekty w terminie, w którym złożenie korekty jest możliwe wobec nie zastrzeżenia innego terminu. Sąd pierwszej instancji prawidłowo również zwrócił uwagę na uchybienia związane z weryfikacją przesłanek udzielenia pomocy de minimis. Sąd nie zakwestionował samej potrzeby wykazania przez Skarżącą spełnienia wymogów wynikających z Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis (Dz. U. z 2024 r. poz. 40 ze zm.). Przeciwnie, zaakceptował stanowisko organu pierwszej instancji co do obowiązku przedstawienia stosownych informacji dotyczących uzyskanej pomocy de minimis. Jednocześnie trafnie stwierdził, że Skarżąca nie została prawidłowo do złożenia informacji wezwana. Jak wskazał Sąd, organ wezwał stronę kilkukrotnie do złożenia wszystkich zaświadczeń o otrzymanej pomocy, jednak w żadnym wezwaniu nie pouczył o skutkach niezastosowania się do wezwania. Nie wzywał też do złożenia innych informacji ani nie wskazał wzoru oświadczenia. Słusznie zatem stwierdził, że takie wezwania – jako nie odpowiadające wymogom z art. 159 § 1 O.p. – nie były skuteczne. Przechodząc do drugiego zarzutu skargi kasacyjnej, dotyczącego wykładni § 1 ust. 1 lit. b Uchwały, Naczelny Sąd Administracyjny również nie znajduje podstaw do jego uwzględnienia. Punktem wyjścia musi być analiza językowa treści przepisu § 1 ust. 1 lit. b Uchwały, zgodnie z którym od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie kręgielni, kortów tenisowych, wyciągów narciarskich, nartostrad i pasażerskich kolei linowych określa się stawkę podatku od nieruchomości – 0,44 zł od 1 m.kw. powierzchni. Lokalny prawodawca nie posłużył się sformułowaniem odnoszącym się wyłącznie do gruntów położonych pod konkretnymi obiektami. Użył natomiast pojęcia gruntów zajętych na prowadzenie określonego rodzaju działalności gospodarczej. Należy przyznać wobec tego rację Sądowi pierwszej instancji, że wobec tego obniżonej stawce podlegać będą nie tylko grunty bezpośrednio pod wyciągiem, ale także wszystkie grunty wykorzystywane w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu wyciągu, a więc także te umożliwiające dojazd lub dojście do obiektu. Słusznie także podkreślono, że w decyzji nie wykazano, aby Skarżąca prowadziła jakąkolwiek inną działalność gospodarczą, niż polegającą na prowadzeniu wyciągów narciarskich. Skoro zatem parking jest wykorzystywany w związku z prowadzeniem wyciągu, również podlega obniżonej stawce opodatkowania. Podsumowując, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie podważa skutecznie trafności rozstrzygnięcia WSA we Wrocławiu. Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że brak zastosowania preferencyjnej stawki w pierwotnej deklaracji nie wyłącza możliwości dochodzenia nadpłaty. Równie prawidłowo zaprezentował wykładnię w zakresie preferencyjnej stawki określonej w § 1 ust. 1 lit. b Uchwały. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Agnieszka Olesińska Dominik Gajewski Paweł Borszowski (spr.)