III FSK 357/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Pruszyński, Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia NSA Wojciech Stachurski (sprawozdawca), Protokolant starszy asystent sędziego Anna Rybak, po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 976/24 w sprawie ze skargi D. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 8 maja 2023 r., nr KOC/7199/Fi/22 w przedmiocie ulgi płatniczej 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od D. sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrok sądu pierwszej instancji. Wyrokiem z 25 października 2024 r., III SA/Wa 976/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: ,,Spółka") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 8 maja 2023 r., nr KOC/7199/Fi/22, w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej. Z uzasadnienia wyroku wynika, że zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z 9 sierpnia 2021 r. odmawiającą Spółce umorzenia zaległości z tytułu podatku od nieruchomości ustalonego za okres od 1 marca 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. w kwocie głównej 27.716,81 zł wraz z odsetkami za zwłokę wynoszącymi 5.048 zł. Oddalając skargę Spółki na decyzję organu odwoławczego, sąd wskazał na treść art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 z poźn. zm. dalej: "o.p."), z którego wynika, że organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. W ocenie sądu, organ prawidłowo nie dopatrzył się przesłanki ,,ważnego interesu" lub ,,interesu publicznego" przemawiającego za umorzeniem zaległości podatkowej. Obraz wynikający z dokumentów sprawy nie uzasadnia stwierdzania, że Spółka nie jest w stanie uiścić podatku od nieruchomości. Zgromadzone w sprawie dokumenty nie wykazują, aby sytuacja finansowa Spółki była zagrożona. Spółka, poza działalnością związaną z hotelarstwem i gastronomią od 2018 r., czerpie dochody również z najmu, co bezsprzecznie ułatwia regulowanie bieżących zobowiązań. Sąd zauważył również, że Spółka w związku z pandemią uzyskała pomoc publiczną na poziomie 248.304,63 zł, w tym także wsparcie od Prezydenta [...] w wysokości 20.000 zł. Wyrok wraz z uzasadnieniem, a także inne powoływane w dalszej części orzeczenia sądów administracyjnych, są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl). 2. Skarga kasacyjna. Skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji złożył pełnomocnik Spółki. Na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") zaskarżonemu w całości wyrokowi zarzucił naruszenie: 1) prawa materialnego, tj. art. 67a § 1 pkt 3 o.p. w zw. z art. 20, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 i 3 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., poprzez błędną wykładnię przesłanki "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego", co doprowadziło do zaaprobowania stanowiska wyrażonego w decyzji Prezydenta i decyzji SKO, że w sprawie nie zaistniała przesłanka "ważnego interesu podatnika" ani "interesu publicznego"; 2) prawa materialnego, tj. § 1 pkt 2 lit. b uchwały nr XXI/537/2019 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 7 listopada 2019 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2020 r. i § 1 pkt 2 lit. b uchwały nr XXXIX/1211/2020 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 19 listopada 2020 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2021 r. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 70 z późn. zm.; dalej: ,,u.p.o.l.") oraz w zw. z § 8 ust. 1 pkt 1 lit. a i k i § 9 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 marca 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, § 8 ust. 1 pkt 1 lit. a i k i § 9 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, § 8 ust. 1 pkt 1 lit. a i k i § 9 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 kwietnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, § 7 ust. 1 pkt 1 lit. a i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 maja 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, § 7 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 maja 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, § 26a ust. 1 pkt 3 i § 27 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 sierpnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, § 6 ust. 2 i ust. 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, § 10 ust. 2 i ust. 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 listopada 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, § 10 ust. 2 i ust. 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 grudnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, § 10 ust. 2 i ust. 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, § 9 ust. 4 i ust. 11 oraz § 28 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, § 9 ust. 3 i ust. 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, § 9 ust. 7, ust. 7b i ust. 15 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii w zw. z art. 67a § 1 pkt 3 o.p. poprzez niewzięcie pod uwagę przy wydawaniu skarżonej decyzji obowiązujących w latach 2020 i 2021 zakazów i ograniczeń prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług hotelarskich i gastronomicznych, podczas gdy interes publiczny wymaga, by podatki nie były nakładane na podatników niezgodnie z prawem; 3) przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy wystąpiły przesłanki do uchylenia decyzji SKO wydanej wskutek naruszenia przez SKO przepisów: a) art. 120 i art. 121 § 1 o.p. poprzez naruszenie zasady legalizmu oraz zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie, polegające na dokonaniu wyszczególnionych poniżej naruszeń prawa procesowego i materialnego; b) art. 67a § 1 pkt 3 o.p. poprzez błędną wykładnię przesłanki "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego", co doprowadziło do zaaprobowania stanowiska Prezydenta wyrażonego w decyzji Prezydenta, że w sprawie nie zaistniała przesłanka "ważnego interesu podatnika" ani "interesu publicznego"; c) art. 233 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 207 § 2, art. 165 § 1, art. 168 § 2 i art. 127 o.p. poprzez utrzymanie w mocy skarżonej decyzji, mimo że nie rozpoznano sprawy co do istoty w pełnym zakresie żądania, podczas gdy decyzja ta powinna zostać uchylona i przekazana do ponownego rozpoznania; d) art. 122 w zw. z art. 187 § 1 o.p. poprzez naruszenie zasady prawdy materialnej, nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego, a tym samym błędne ustalenie stanu faktycznego badanej sprawy. 4) przepisu postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., uniemożliwiające dokonanie prawidłowej kontroli skarżonego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny, jako sąd drugiej instancji poprzez: - nieprawidłowe uzasadnienie zaskarżonego wyroku objawiające się brakiem wyjaśnienia przesłanek wydanego orzeczenia, - niewystarczające wyjaśnienie powodów dlaczego przywołane przez Podatnika w skardze argumenty nie zostały uwzględnione przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy, - niedostateczne odniesienie się do podnoszonych przez Podatnika zarzutów skargi oraz formułowanie twierdzeń w sposób powtarzający w zasadniczej mierze uzasadnienie decyzji Prezydenta i decyzji SKO, uniemożliwiając tym samym Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonania kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia. W oparciu o powyższe zarzuty, pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Ewentualnie, w przypadku uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, wniósł o rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a. W każdym z przypadków wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie, wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Ponadto, na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z wniosku Spółki z 25 sierpnia 2022 r. o umorzenie zaległości na wykazanie treści tego pisma i okoliczności złożenia go w Kancelarii Urzędu [...] położonego przy [...] w W. w dniu 31 sierpnia 2022 r. Na rozprawie przez Naczelnym Sądem Administracyjnym członek zarządu Spółki podniosła dodatkowy zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie nie wniosło odpowiedzi na skargę kasacyjną. Na rozprawie pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie od Spółki kosztów postępowania kasacyjnego. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu. Na wstępie należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że granice kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku wyznaczają wskazane w skardze kasacyjnej naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zastępować stron postępowania i uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (zob. np. wyrok NSA z 16 lipca 2013 r., II FSK 2208/11). Sąd kasacyjny nie może również modyfikować uzasadnienia zarzutów kasacyjnych pod kątem okoliczności danej sprawy. Musi bazować na zarzutach i ich uzasadnieniu sformułowanym przez wnoszącego skargę kasacyjną (zob. np. wyrok NSA z 11 czerwca 2015 r., II FSK 1079/13). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a zarzuty skargi kasacyjnej nie uzasadniają uchylania zaskarżonego wyroku. Po pierwsze, niezasadny jest zarzut dotyczący błędnej wykładni art. 67a § 1 pkt 3 o.p. w powiązaniu z art. 20, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 i 3 i art. 217 Konstytucji. Sąd pierwszej instancji, w ślad za ugruntowanym orzecznictwem, prawidłowo ocenił, że regulacja zawarta w art. 67a § 1 o.p. stanowi odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania. Ustawodawca wskazał na dwie przesłanki, które uzasadniają zastosowanie uregulowanej w tym przepisie ulgi podatkowej, tj. "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Należy zgodzić się z sądem pierwszej instancji, że "ważny interes podatnika" jest przesłanką związaną bezpośrednio z sytuacją określonej osoby. Uzyskanie ulgi w spłacie należności w istocie zawsze leży w interesie podatnika. Jednakże interes ten nie jest równoznaczny z przesłanką "ważnego interesu podatnika". O istnieniu ważnego interesu podatnika decydują obiektywne kryteria i nie można go utożsamiać z subiektywnym odczuciem podatnika, że jego sytuacja życiowa i materialna uzasadnia zastosowanie ulgi. Dla uznania zaistnienia "ważnego interesu podatnika" nie wystarczy ustalenie trudnej sytuacji finansowo-osobistej, ale musi mieć ona charakter wyjątkowy, różniący się od sytuacji innych podatników. Ważny interes podatnika należy rozpatrywać przy uwzględnieniu nie tylko z osiąganych dochodów, ale także z posiadanego majątku, który może stanowić zabezpieczenie spłaty zobowiązań. Prawidłowo sąd pierwszej instancji zinterpretował również przesłankę "interesu publicznego" wskazując, że należy ją traktować jako "dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji itp. Przy jej ocenie należy również uwzględnić zasadność obciążenia państwa, a w rezultacie całego społeczeństwa kosztami udzielonej w ten sposób pomocy. W orzecznictwie znajduje także potwierdzenie uwaga sądu pierwszej instancji, że decyzja o przyznaniu podatnikowi ulgi, o której mowa w art. 67a § 1 pkt 3 o.p., oparta jest na tzw. uznaniu administracyjnym. W przypadku stwierdzenia, że w sprawie występuje jedna z przesłanek określonych w art. 67a § 1 o.p., organ w sposób uznaniowy, lecz nie dowolny, podejmuje decyzję o wyborze alternatywy - czy przyznać podatnikowi ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych, czy też nie. W ten sposób wyznaczone są niejako dwie fazy postępowania podatkowego, prowadzonego w przedmiocie ulgi w spłacie zaległości podatkowej. W pierwszej, organ podatkowy obowiązany jest dokonać ustalenia czy zachodzi przynajmniej jedna z wymienionych przesłanek zastosowania ulgi, co wymaga zgromadzenia niezbędnego dla tych ustaleń materiału dowodowego oraz przeprowadzenia jego właściwej oceny. W tym zakresie granice obowiązków organu wyznaczają normy prawne zawarte w art. 122 o.p. (dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego), art. 187 § 1 o.p. (zgromadzenie i wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego), czy też art. 191 o.p. (dokonanie oceny na podstawie całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona). Na podstawie art. 67a § 1 o.p. organ podatkowy może zastosować ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych, jeżeli w indywidualnej sprawie ustali i oceni zaistnienie przesłanki "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" (por. m.in. wyrok NSA z 21 sierpnia 2015 r., II FSK 1703/13). W przypadku stwierdzenia, że spełniona została jedna bądź obie z przesłanek, postępowanie podatkowe wkracza w kolejną fazę, w której organ dokonuje wyboru opcji decyzyjnej: zastosuje ulgę albo odmówi jej udzielenia. Przepis art. 67a § 1 pkt 3 o.p. nie określa przy tym kryteriów wyboru decyzyjnego, w przypadku ziszczenia się jednej z przesłanek umorzenia zaległości podatkowej. Użyte w tym przepisie określenie "może" oznacza tyle, że to organ samodzielnie dokonuje wyboru alternatywnego rozwiązania, co jednak nie świadczy, że dysponuje w tym zakresie zupełną dowolnością. W judykaturze zauważa się, że przyznanie organowi dyskrecjonalnych uprawnień nie oznacza zupełnej dowolności w podejmowaniu decyzji w ramach uznania administracyjnego. Z istoty art. 67a § 1 pkt 3 o.p. wynika, że sąd administracyjny nie może zobowiązać organu podatkowego do wydania decyzji o umorzeniu bądź odmowie umorzenia zaległości podatkowej (w przypadku stwierdzenia istnienia co najmniej jednej z przesłanek). To należy do sfery uznania administracyjnego. Poza zakresem sprawowanej przez sądy administracyjne kontroli administracji publicznej nie mogą jednak pozostawać przypadki korzystania przez organy z przyznanej im kompetencji w sposób woluntarystyczny, zupełnie nieracjonalny lub sprzeczny z podstawowymi zasadami konstytucyjnymi. Są pewne granice uznania administracyjnego, w obrębie których może poruszać się organ podatkowy, podejmując decyzję w następstwie wystąpienia przesłanki "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". Przekroczenie tych granic ma m. in. miejsce wówczas, gdy wybór alternatywy decyzyjnej dokonany został: z rażącym naruszeniem zasady sprawiedliwości; wskutek uwzględnienia kryteriów oczywiście nieistotnych (bagatelnych) lub nieracjonalnych; na podstawie fałszywych przesłanek (argumentów, które są nieprawdziwe). Wyłączenie z zakresu kontroli sądowoadministracyjnej decyzji uznaniowych obarczonych takimi wadami, stanowiłoby realne ograniczenie drogi sądowej, która umożliwiać ma przecież również podatnikom dochodzenie naruszonych w sposób oczywisty praw (zob. wyrok NSA z 2 marca 2016 r., II FSK 2474/14). Takie rozumienie art. 67a § 1 pkt 3 o.p. nie stoi w sprzeczności z konstytucyjną zasadą społecznej gospodarki rynkowej (art. 20 Konstytucji), ochroną własności i prawa do dziedziczenia (art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji), czy też z wymogiem ustawowego określania zasad przyznawania ulg i umorzeń podatkowych (art. 217 Konstytucji). Autor skargi kasacyjnej, poza przywołaniem wymienionych norm konstytucyjnych, nie wyjaśnił na czym polega ich naruszenie w realiach przedmiotowej sprawy. Dlatego niezasadne są zarzuty sformułowane w punkcie 1 skargi kasacyjnej. Nie podlega natomiast rozpoznaniu zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji, bowiem został on zgłoszony dopiero na rozprawie. Niezasadne są również zarzuty z punktu 2 skargi kasacyjnej. Jak już wyżej wspomniano, podstawę materialnoprawną wydanych w tej sprawie decyzji stanowił art. 67a § 1 pkt 3 o.p. W tej sprawie organy podatkowe nie orzekały o wysokości zobowiązania podatkowego i nie dokonywały wyboru wysokości właściwych stawek podatku od nieruchomości na 2021 r. Dlatego całkowicie chybione są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa miejscowego określających wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2020 r. i 2021 r., postawione w powiązaniu w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. Podobnie należy ocenić zarzuty dotyczące naruszenia wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów wprowadzających określone ograniczenia, nakazy i zakazy w związku z wystąpieniem stanu epidemii. Z przepisów tych nie wynikał obowiązek, ani szczególne zasady przyznawania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122 w zw. z art. 187 § 1 o.p., w zakresie prawidłowości ustaleń stanu faktycznego sprawy, pod kątem spełnienia przesłanek z art. 67a §1 pkt 3 o.p. Jak słusznie ocenił sąd pierwszej instancji, w badanej sprawie organy podatkowe podjęły wszelkie działania mające na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, zebrały materiał dowodowy potrzebny do oceny przesłanek warunkujących udzielenie wnioskowanej ulgi. Ze skargi kasacyjnej nie wynika, jakie są braki zebranego w tej sprawie materiału dowodowego i jakie dodatkowe dowody należałoby przeprowadzić w celu jego uzupełnienia. Samo stwierdzenie, że w sprawie nie przeprowadzono wyczerpującego postępowania dowodowego, nie jest wystarczające do podważenia ustaleń stanu faktycznego. Skarga kasacyjna nie zawiera natomiast zarzutu naruszenia art. 191 o.p., dotyczącego oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Należy jednakże zauważyć, że organy podatkowe, jak i sąd pierwszej instancji, wzięły pod uwagę sytuację skarżącej Spółki w kontekście ograniczeń w prowadzeniu działalności gospodarczej w związku ze stanem pandemii. Wskazały między innymi, że Spółka otrzymała z tego tytułu szereg świadczeń pomocowych, mających zrekompensować negatywne konsekwencje ekonomiczne związane z COVID-19. Uchylenia zaskarżonego wyroku nie uzasadnia zarzut naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 207 § 2, art. 165 § 1, art. 168 § 2 i art. 127 o.p., co miałoby polegać na nierozpoznaniu sprawy co do istoty w pełnym zakresie żądania, tj. orzeczenia w przedmiocie umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości także za 2021 r. W tym zakresie pełnomocnik Spółki powołuje się na rozszerzenie zakresu żądania wynikające z wniosku Spółki z 25 sierpnia 2022 r. (dowód dopuszczony na rozprawie). Trzeba jednak zauważyć, że twierdzeniu temu nie towarzyszy zarzut dotyczący naruszenia art. 167 § 1 o.p., który to przepis daje stronie postępowania uprawnienie do rozszerzenia zakresu żądania lub zgłoszenia nowego żądania, do czasu wydania decyzji przez organ pierwszej instancji, niezależnie od tego, czy żądanie to wynika z tej samej podstawy prawnej co dotychczasowe, pod warunkiem że dotyczy tego samego stanu faktycznego. Chcąc zatem skutecznie podnosić zarzut nierozpoznania sprawy w granicach wynikających z rozszerzenia zakresu żądania, kluczowe jest wskazanie zarzutu naruszenia art. 167 § 1 o.p. Takiego zarzuty skarga kasacyjna nie zawiera. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniu skargi kasacyjnej, uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy, o których mowa w tym przepisie, w tym zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowisko organu podatkowego i co najważniejsze - podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sam fakt, że nie jest ono dla strony skarżącej przekonujące, nie uzasadnia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 200, art. 204 pkt 1, art. 205 § 2, art. 207 § 1 i art. 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935). SNSA Wojciech Stachurski SNSA Jacek Pruszyński SNSA Paweł Borszowski