III FSK 3407/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jacek Pruszyński (sprawozdawca), Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak, Protokolant Natalia Zawadka, po rozpoznaniu w dniu 5 października 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 grudnia 2019 r. sygn. akt I SA/Kr 767/19 w sprawie ze skargi T. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 15 marca 2019 r. nr SKO.Pod./4140/176/2019 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrok sądu pierwszej instancji. Wyrokiem z 18 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Kr 767/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę T. G. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 15 marca 2019 r. nr SKO.Pod./4140/176/2019, w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r., Wyrok (podobnie, jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia) jest dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl. 2. Skarga kasacyjna. Skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji wniósł skarżący. Działający w jego imieniu pełnomocnik, na podstawie art. 173 § 1, art. 174 i art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z poźn. zm., dalej: p.p.s.a.) zaskarżył wyrok w całości zarzucając mu: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 ust. 1 pkt. c) p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku w oparciu o niepełny materiał dowodowy, który w sprawie zebrany został z naruszeniem art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.; dalej: o.p.) w związku z art. 180 § 1 o.p. oraz art. 197 i art. 198 o.p. tj. nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego ds. oszacowania wartości i stanu nieruchomości lub co najmniej oględzin nieruchomości w celu ustalenia przedmiotu opodatkowania; 2. naruszenie przepisów prawda materialnego tj. art. 4 ust. 1 pkt. 2 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 z późn. zm.; dalej u.p.o.l.) w związku z art. 3 pkt 1, 2, 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 z poźn. zm., dalej: p.b.) poprzez błędną wykładnię i przyjęcie przedmiotu opodatkowania bez wyjaśnienia wątpliwości co do budowli znajdujących się na nieruchomościach, co doprowadziło do wadliwego ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2016 r. W oparciu o powyższe zarzuty autor skargi kasacyjnej wniósł o: uchylenie ww. wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, rozpoznanie sprawy na rozprawie, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów zastępstwa, według norm przepisanych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie nie wniosło odpowiedzi na skargę kasacyjną. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych. Biorąc pod uwagę treść skargi kasacyjnej należy wskazać, że granice skargi kasacyjnej wyznaczane są przez stronę skarżącą. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać granic skargi kasacyjnej ani uzupełniać wywodów strony. Sąd ten jest bowiem władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wymienione (wyartykułowane) w skardze kasacyjnej. Nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie czy uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej bądź poprawianie występujących w niej niedokładności. Wadliwe sformułowanie podstaw kasacyjnych obciąża stronę wnoszącą ułomnie skonstruowany środek zaskarżenia, uniemożliwiając prawidłową ocenę kwestionowanego orzeczenia (por. wyroki NSA: z 8 maja 2014 r., I GSK 1005/12; z 2 września 2014 r., II OSK 435/13; z 13 listopada 2014 r., I OSK 1420/14; z 19 listopada 2014 r., I FSK 1367/13; z 27 stycznia 2015 r., II GSK 2140/13). W kontrolowanej sprawie skarżący w ramach zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, wskazał na wydanie wyroku w oparciu o niepełny materiał dowodowy, który w sprawie zebrany został z naruszeniem art. 122 w zw. z art. 180 § 1 oraz art. 197 i art. 198 o.p. Zarzucił nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego ds. oszacowania wartości i stanu nieruchomości lub co najmniej oględzin nieruchomości w celu ustalenia przedmiotu opodatkowania. Wskazane przepisy wyznaczają reguły postępowania dowodowego w postępowaniu podatkowym. Nakazują organom podatkowym podejmowanie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, nakazują też dopuszczenie jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności w przypadku, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać biegłego w celu wydania opinii, może też w razie potrzeby przeprowadzić oględziny. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zawarto stwierdzenie, że: "W przypadku bowiem kwestionowania stanu nieruchomości i znajdujących się na nim budowli, wielkości nieruchomości, organ powinien dopuścić dowód z opinii biegłego ds. szacowania wartości i stanu nieruchomości lub co najmniej przeprowadzić w tym zakresie dowód z oględzin czego jednak nie uczynił. Pomimo podnoszonej przez strony wadliwości ustalenia przez organ rodzaju budowali znajdujących się na nieruchomości, organ orzekał na podstawie swoich, niezweryfikowanych ustaleń, zaś sąd I instancji te ustalenia powielił nie korygując błędu z etapu postępowania podatkowego.". Powyższe wywody wskazują, że zarzuty skarżącego dotyczą ustalenia przez organ podatkowy budowali znajdujących się na nieruchomości. W tym zakresie wypowiedział się sąd pierwszej instancji, który odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że ustalenia co do posiadanych przez skarżącego budynków zostały oparte na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. WSA powołał się na art. 21 ust. 1 p.g.k., zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Stwierdził również, że zgodnie z art. 194 o.p. dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego. Wyjaśniono następnie, że z "Wykazu zmian w danych ewidencji gruntów i budynków" wynika, że na działkach [...] i [...] znajdują się różnego rodzaju budynki (budynki biurowe, budynki magazynowe, budynki przemysłowe, pozostałe budynki niemieszkalne, budynki mieszkalne). Na działkach tych obok budynków magazynowych występują również zbiorniki i silosy, które są budowlami, i które zostały zgłoszone do opodatkowania przez skarżącego. Z tych względów uznano, że twierdzenie skarżącego, że na działkach tych występuje "kompleks zabudowań stanowiących budowlę" nie znajduje potwierdzenia w zapisach ewidencji gruntów i budynków. Jeżeli natomiast skarżący uważa, że obiekty budowlane znajdujące się na działkach [...] i [...] nie są budynkami powinien podjąć kroki do zmiany zapisów w ewidencji gruntów i budynków. Podniesiono również, że sam skarżący w złożonych deklaracjach, obiekty budowlane występujące na działkach [...] i [...] zakwalifikował odpowiednio do kategorii budynków bądź budowli, określając ich powierzchnię użytkową i wartość. W skardze kasacyjnej nie sformułowano zarzutu naruszenia art. 21 ust. 1 p.g.k., ani art. 194 o.p., na które powołał się sąd pierwszej instancji, wskazując na związanie danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków. Bez podniesienia tych zarzutów nie ma zatem możliwości uwzględnienia zarzutów naruszenia art. 122 w zw. z art. 180 § 1 oraz art. 197 i art. 198 o.p. Niezasadne są również zarzuty naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.o.l. oraz art. 3 pkt 1, 2 i 3 p.b. Przepisy art. 4 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.o.l. określają odpowiednio podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części oraz dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżący nie wyjaśnił, w jaki sposób doszło do ich naruszenia. Z kolei art. 3 pkt 1, 2 i 3 p.b. zawiera definicje obiektu budowlanego, budynku i budowli dla potrzeb ustawy Prawo budowlane. Definicje budynku i budowli dla potrzeb podatku od nieruchomości zostały natomiast zawarte w art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. i bez powołania w skardze kasacyjnej tych przepisów nie jest możliwe skuteczne kwestionowanie stanowiska organów podatkowych w zakresie opodatkowania tego typu obiektów. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. SWSA(del.) Bogusław Woźniak SNSA Jacek Pruszyński SNSA Sławomir Presnarowicz [pic]