III FSK 2949/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia NSA Bogusław Dauter (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Adam Nita, po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A.H. i M.H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Po 913/19 w sprawie ze skargi A.H. i M.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia 10 września 2019 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2014 r. 1) umarza postępowanie kasacyjne w zakresie punktu 1 zaskarżonego wyroku, 2) oddala skargę kasacyjną w zakresie punktu 2 zaskarżonego wyroku, 3) zwraca uiszczony wpis w kwocie 100 (słownie: sto) złotych z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

Zaskarżonym wyrokiem z 17 lipca 2020 r., I SA/Po 913/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na skutek skargi A.H. i M.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z 10 września 2019 r. w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2014 r., stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący zarzucili na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 3 § 1 i 2 pkt 1, art. 133 § 1, art. 145 § 2, art. 141 § 4 oraz 151 p.p.s.a. oraz art. 68 § 1 i § 2 pkt 2 o.p., poprzez brak umorzenia postępowania, podczas gdy w przedmiotowej sprawie doszło do przedawnienia prawa do wymiaru podatkowego w podatku od nieruchomości. 2) art. 141 § 4 oraz art. 200 oraz art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 5 i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. z dnia 3 stycznia 2018 r. Dz.U. z 2018 r. poz. 265, ze zm., dalej: Rozporządzenie) oraz art. 245 § 1 pkt 1 o.p., poprzez brak wskazania w uzasadnieniu wyroku na jakiej podstawie sąd określił wynagrodzenie dla strony wygrywającej proces oraz ograniczenie się wyłącznie do wskazania przepisów prawnych w tym zakresie, a ponadto zasądzenia kosztów procesu według stawek dla "pozostałych spraw", podczas gdy sąd powinien był wyjaśnić na jakiej podstawie dokonał zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego wraz z wyjaśnieniem dlaczego zastosował konkretne przepisy ww. rozporządzenia, a ponadto powinien był zasądzić koszty zastępstwa procesowego "jak w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna" albowiem przedmiotem sprawy była należność pieniężna – zobowiązanie podatkowe. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz decyzji, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Pismami z 8 grudnia 2021 r. i 24 stycznia 2022 r. strona wniosła o wycofanie skargi kasacyjnej w zakresie punktu 1 zaskarżonego wyroku. Zarządzeniem z 11 stycznia 2022 r. Przewodniczący Wydziału III Izby Finansowej działając na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), wobec częściowego cofnięcia skargi kasacyjnej, a także z uwagi na konieczność rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki po długim okresie oczekiwania spowodowanym ograniczeniami związanymi z sytuacją pandemiczną oraz brak możliwości technicznych przeprowadzenia w krótkim terminie rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, skierował sprawę na posiedzenie niejawne. Strony zostały o tym powiadomione oraz jednocześnie pouczone o możliwości uzupełnienia argumentacji podniesionej w skardze kasacyjnej i odpowiedzi na nią w odrębnym piśmie procesowym. Żadna ze stron z tej możliwości nie skorzystała, a nadto nie sprzeciwiono się skierowaniu rozpoznania sprawy na posiedzenie niejawne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z uwagi na cofnięcie skargi kasacyjnej, w części dotyczącej punktu 1 zaskarżonego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny umorzył postępowanie kasacyjne, a w pozostałym zakresie rozpoznał skargę kasacyjną uznając, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże Sąd. Na podstawie art. 193 p.p.s.a. przepis ten ma odpowiednie zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, przy czym "odpowiednie zastosowanie" w kontekście art. 183 p.p.s.a. oznacza, iż strona może cofnąć skargę kasacyjną, a Sąd jest tym wnioskiem związany. W tych okolicznościach Sąd, na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w punkcie 1 sentencji. Odnosząc się do pozostałego zarzutu skargi kasacyjnej, należy stwierdzić, iż jest on niezasadny. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W zaskarżonym wyroku sąd pierwszej instancji poprawnie zasądził od SKO w Kaliszu na rzecz skarżących kwotę 680 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, będącą sumą wpisu od skargi w wysokości 200 zł oraz wynagrodzenia dla profesjonalnego pełnomocnika wynoszącego 480 zł. Uzasadniając to rozstrzygnięcie WSA w Poznaniu prawidłowo wskazał podstawę prawną, tj. art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Z przywołanych przepisów wynika, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 200 p.p.s.a.), przy czym do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 205 § 2 p.p.s.a). Wysokość wpisu została określona na podstawie § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. nr 221, poz. 2193, (zarządzenie z 25 listopada 2019 r., k. 9 akt sądowych). Zgodnie z tym przepisem wpis stały w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy, pobiera się w wysokości 200 zł. Z kolei z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) Rozporządzenia wynika, że stawka minimalna wynagrodzenia radcy prawnego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie wynosi 480 zł. Wbrew twierdzeniom skarżących przedmiotem sprawy nie była należność pieniężna, a wznowienie postępowania administracyjnego, które stanowi tryb nadzwyczajny. Nie ulega zatem wątpliwości składu orzekającego, że od tego typu spraw pobiera się wpis stały, a w związku z tym podstawą do obliczania wynagrodzenia dla profesjonalnego pełnomocnika będzie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) Rozporządzenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazana przez sąd pierwszej instancji podstawa prawna rozstrzygnięcia o kosztach postępowania w zestawieniu z okolicznościami takimi jak przedmiot postępowania, czy fakt zastępstwa procesowego skarżących przez radcę prawnego w postępowaniu przed WSA oraz zrealizowany obowiązek uiszczenia wpisu stałego od skargi – pozwalały na kontrolę instancyjną rozstrzygnięcia w zakresie zwrotu kosztów postępowania zasądzonych w zaskarżonym wyroku. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sad Administracyjny orzekł jak w punkcie 2 sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sędzia NSA Bogusław Dauter sędzia NSA Tomasz Zborzyński sędzia del. WSA Adam Nita