III FSK 2710/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dominik Gajewski po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej w sprawie ze skargi kasacyjnej A. K. i J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 23 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Go 110/20 w sprawie ze skargi A. K. i J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia 14 listopada 2019 r. nr SKO-222/80-P/19 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. postanawia: oddalić wniosek o uzupełnienie wyroku.

Wyrokiem z dnia 3 listopada 2022 r. sygn. akt III FSK 2710/21 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną A. K. i J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 23 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Go 110/20 w sprawie ze skargi A. K. i J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. oraz zasądził od A. K. i J. P. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze kwotę 1350 (słownie: tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Pismem z dnia 5 stycznia 2023 r. pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze wniósł wniosek o uzupełnienie wyroku wskazując, że o zmianę punktu 2 ww. rozstrzygnięcia i zasądzenie na rzecz organu kwoty 2700 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Jeżeli uzupełnienie wyroku dotyczy wyłącznie kosztów, to sąd może wydać postanowienie na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 i 3 P.p.s.a.). Zgodnie z ugruntowanym poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle art. 157 § 1 P.p.s.a. uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów następuje w tych wypadkach, w których sąd nie orzekł o kosztach, mimo że strona zażądała we właściwym czasie ich przyznania. Jeżeli natomiast sąd orzekł o nich w jakimś zakresie, np. zasądził koszty postępowania, lecz w mniejszym rozmiarze, niż żądała tego strona, brak jest podstaw do uzupełnienia wyroku (zob. post. NSA z 15 marca 2005 r., GSK 1334/04; z 8 marca 2017 r. I FSK 700/15 - CBOSA). Ponadto zgodnie z art. 206 p.p.s.a. Sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Natomiast zgodnie z art. 207 § 1 p.p.s.a. Przepisy art. 202, art. 205 i art. 206 mają odpowiednie zastosowanie w przypadkach, o których mowa w art. 203 i art. 204. Zaś w myśl § 2 w przypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części. Art. 203 stanowi, że stronie, która wniosła skargę kasacyjną, należy się zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego: od organu - jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę; od skarżącego - jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. Natomiast zgodnie z art. art. 204 p.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez: organ - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę; skarżącego - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. Art. 206 p.p.s.a. dopuszcza możliwość miarkowania przy zasądzaniu zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego od organu w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi. Ma także, stosownie do art. 207 p.p.s.a., odpowiednie zastosowanie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, przy czym miarkowanie w tym wypadku dotyczy zasądzania kosztów na rzecz obu stron – skarżącego i organu – zarówno w wypadku uwzględnienia skargi kasacyjnej (art. 203 p.p.s.a.), jak i jej oddalenia (art. 204 p.p.s.a.). W piśmiennictwie określa się zawarte w art. 206 p.p.s.a. rozwiązanie jako zasadę stosunkowego rozdzielenia kosztów postępowania będącą uzupełnieniem zasady odpowiedzialności za wynik postępowania, zwanej również zasadą rezultatu. Zasada ta w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje jedynie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Przy określaniu wysokości wynagrodzenia takiego pełnomocnika należy każdorazowo uwzględniać stopień zawiłości sprawy oraz nakład pracy, a także wkład jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym wkładu pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Często spotykanym przykładem stosowania miarkowania kosztów są wyroki zapadające w sprawach, w których ten sam pełnomocnik wywodzi skargi (skargi kasacyjne) i reprezentuje strony w tożsamych lub zbliżonych stanach faktycznych, objętych jednolitą regulacją prawną (M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 206.). Ostatnia z wymienionych sytuacji miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, ponieważ na posiedzeniu niejawnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 3 listopada 2022 r. rozpoznawane były trzy sprawy - III FSK 2722/21, III FSK 2710/21, III FSK 2828/21, w których sporządzono odpowiedzi na skargi kasacyjne przez tego samego pełnomocnika w sprawach o tożsamych stanach faktycznych. Natomiast w uzasadnieniu wyroku jako podstawę prawną rozstrzygnięcia o kosztach wskazano art. 204 pkt 1, art. 205 § 2, art. 207 § 1 i art. 209 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 i art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.