III FSK 244/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Woźniak, Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), Protokolant asystent sędziego Konrad Halota, po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 grudnia 2023 r., sygn. akt I SA/Lu 487/23 w sprawie ze skargi X. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie z dnia 7 lipca 2023 r., nr SKO.II.41/1876/PP/2022 w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od stycznia 2016 r. do sierpnia 2021 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie, 2) zasądza od X. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie kwotę 1000 (słownie: tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 grudnia 2023 r., sygn. akt I SA/Lu 487/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie ze skargi X. sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie z dnia 7 lipca 2023 r. w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości za okres od stycznia 2016 r. do sierpnia 2021 r. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 23 listopada 2022 r. oraz zasądził od Organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wskazał, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest odmowa stwierdzenia spółce nadpłaty w podatku od nieruchomości za okres od stycznia 2016 r. do sierpnia 2021 r. w wysokości 110.070,25 zł, w zakresie następujących przedmiotów opodatkowania: stacji trafo, stacji transformatorowej, hydroforni, sygnału świetlno-dźwiękowego magazynu wyrobów oraz oczyszczalni popłuczyn farbiarskich. Dalej WSA przytoczył, że organ I instancji w toku sprawy postanowieniem z dnia 3 listopada 2022 r. wyznaczył Spółce siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego, zaś spółka w odpowiedzi wskazała, iż zgodnie z informacją uzyskaną od pracownika organu w sprawie zostały zgromadzone dokumenty, z którymi nie miała jeszcze możliwości się zapoznać (tj. opinia biegłego). Następnie spółka zwróciła się do organu I instancji z prośbą o przesłanie opinii biegłego, celem umożliwienia zapoznania się z jej treścią, a także ustosunkowania się do niej. Organ I instancji udostępnił spółce przedmiotową opinię, wskazując że nie mogła ona wnioskować o wyznaczenie jej ponownego terminu na wypowiedzenie się w zakresie zebranego materiału dowodowego ze względu na upłynięcie siedmiodniowego terminu wyznaczonego postanowieniem z dnia 3 listopada 2022 r. SKO w postępowaniu organu I instancji nie dopatrzyło się żadnych nieprawidłowości, stwierdzając, że organy podatkowe nie mają obowiązku doręczania stronie postępowania materiałów dowodowych. Pełnomocnik spółki nie zgodził się z powyższym zarzucając naruszenie zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w sprawie oraz uprawnienia strony do wglądu do akt sprawy podatkowej. Tym samym spółka podniosła, że opinia biegłego została jej doręczona w dniu 22 listopada 2022 r., a następnie jeden dzień później organ I instancji wydał decyzję. Nie była zatem w stanie nawet zapoznać się w sposób dogłębny z opinią biegłego, a co dopiero ustosunkować się do niej i na piśmie wyrazić stanowisko, które to organ powinien był wziąć pod uwagę podczas wydawania decyzji. Zdaniem Sądu I instancji dowód z opinii biegłego przeprowadzony niezgodnie z regułami określonymi w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, z późn. zm., dalej: O.p. lub Ordynacja podatkowa) nie może być podstawą rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. Gdyby przyjąć tok rozumowania SKO, każdy dowód przeprowadzony niezgodnie z art. 190 O.p. mógłby być "sanowany" poprzez ogólną regułę z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej. Naruszałoby to w sposób rażący zasady ogólne wyrażone w art. 120, art. 121 § 1, a przede wszystkim art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej. W przedmiotowej sprawie organ, rozstrzygając o nadpłacie, oparł się na opinii biegłego, zatem stanowiła ona kluczowy element stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygania. Tym samym naruszenie art. 180 § 1 w zw. z art. 190 O.p. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodatkowo wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, że przepisy O.p. zawierają w art. 178 gwarancje dotyczące zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym. WSA wskazał, że kopia dokumentu z akt sprawy, w rozumieniu art. 178 § 3 O.p. obejmuje także sporządzenie kopii dokumentów w postaci dokumentów elektronicznych czyli tzw. skanów. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie ulega kwestii spornej, że pełnomocnik spółki wystąpił z żądaniem udostępnienia skanu opinii. Oczywiste jest również żądanie pełnomocnika przesłania tych dokumentów za pomocą środków komunikacji elektronicznej, za pomocą których to organy podatkowe komunikują się ze stronami postępowania podatkowego, dokonując wymiany korespondencji (w niniejszej sprawie organ podatkowy komunikował się z pełnomocnikiem skarżącej przez platformę ePUAP). W dalszej części uzasadnienia Sąd wskazał, że jego zdaniem spółka wykazała, że naruszenie art. 200 § 1 O.p. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ I instancji przedmiotową opinię doręczył 22 listopada 2022 r., a następnego dnia wydał decyzję, opierając się właśnie na tej opinii. Spółka zatem została pozbawiona jakiejkolwiek możliwości zapoznania się z jej treścią i przedstawienia swojej oceny w tej kwestii. Wyrok ten, podobnie jak pozostałe wyroki powoływane w niniejszym uzasadnieniu, w całości dostępne są na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl (CBOSA). Skargę kasacyjną złożył pełnomocnik organu, zaskarżając wyrok w całości. Powyższemu rozstrzygnięciu zarzucił: - naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.) poprzez błędne przyjęcie, że w postępowaniu przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Chełmie doszło do naruszenia 123 § 1 w związku z art. 200 Ordynacji podatkowej poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu i wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, - naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że w postępowaniu przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Chełmie sprawie doszło do naruszenia art. 180 § 1 w związku z art. 190 Ordynacji podatkowej poprzez niewyznaczenie stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie przedłożonej opinii biegłego, - naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że w postępowaniu przed organem I instancji doszło do naruszenia art. 200 Ordynacji podatkowej w istotny sposób uzasadniający uchylenie decyzji organów podatkowych I i II instancji, - naruszenie prawa tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku nieodnoszącego się do istotnych zarzutów i twierdzeń skargi. Wskazując na powyższe naruszenia pełnomocnik organu wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i jej oddalenie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto pełnomocnik oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącej spółki wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz podatnika według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna organu jest zasadna. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), dlatego rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że był związany wskazanymi w niej podstawami. Najważniejszym elementem sporu w niniejszej sprawie na obecnym etapie było rozstrzygnięcie, czy Sąd I instancji rozpoznając niniejszą sprawę prawidłowo stwierdził, że organy naruszyły art. 200 § 1 O.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy na wstępie, że dostrzeżone uchybienia, które skutkowały uchyleniem decyzji obu instancji, sąd pierwszej instancji przypisał organowi pierwszej instancji, który jego zdaniem naruszył nie tylko art. 200 § 1 O.p., lecz także art. 180 § 1 w zw. z art. 190 O.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, oraz naruszył art. 123 § 1 O.p. Zarzuty skargi kasacyjnej są ze sobą ściśle powiązane, toteż poniżej zostanie przedstawiona ocena prawna, która odnosi się do nich łącznie, a w dalszej kolejności będzie przedstawiona ocena odnosząca się do poszczególnych zarzutów. Zdaniem Sądu pierwszej instancji doszło do naruszenia 123 § 1 w związku z art. 200 § 1 O.p. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu i wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W zaskarżonym orzeczeniu Sąd I instancji stanął na stanowisku, że [w brzmieniu dosłownym]: "skoro, w myśl art. 190 § 2 Ordynacji podatkowej, strona ma prawo brać udział w przeprowadzaniu dowodu, może zadawać pytania świadkom i biegłym oraz składać wyjaśnienia, to organ I instancji w ramach realizacji zapewnienia Spółce tego prawa. Jednocześnie w ramach własnego obowiązku powinien w pierwszej kolejności doręczyć jej opinię biegłego, wyznaczyć termin do ustosunkowania się do niej, a dopiero w następnej kolejności w zależności od zaistniałych zdarzeń, rozważyć zastosowanie trybu z art. 200 Ordynacji podatkowej. W takich okolicznościach, które zaistniały w sprawie niniejszej nie można przyjąć, że wcześniejsze zawiadomienie strony o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, a dopiero późniejsze doręczenie opinii biegłego w sposób wystarczający realizowało zasadę określoną w art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej. Przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, na której zostały oparte wydane w sprawie decyzje w istocie odbyło się bez udziału Spółki.". Sąd pierwszej instancji uznał kategorycznie, że doszło do naruszenia art. 200 § 1 O.p. oraz jednoznacznie stwierdził, że spółka wykazała, iż naruszenie art. 200 § 1 O.p. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tym stanowiskiem nie można się zgodzić, co czyni zasadnymi zarzuty skargi kasacyjnej nawiązujące do art. 200 § 1 O.p. oraz art. 123 § 1 O.p. Przede wszystkim, naruszenia art. 200 § 1 O.p. sąd pierwszej instancji dopatrzył się w tym, że stronie wyznaczono termin na wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego przed doręczeniem jej opinii biegłego. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tego stanowiska WSA. Należy zgodzić się z tym, że z art. 178 O.p. wynika prawo strony do skutecznego domagania się od organu wydania z akt uwierzytelnionych odpisów, które w realiach niniejszej sprawy obejmowało prawo do uzyskania skanu opinii biegłego. Niemniej jednak, strona takie żądanie zgłosiła już po wyznaczeniu jej przez organ pierwszej instancji siedmiodniowego terminu w trybie art. 200 § 1 O.p. W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego do naruszenia art. 200 § 1 O.p. zatem nie doszło. Poza tym, nawet jeśli sąd pierwszej instancji dostrzegł naruszenie art. 200 § 1 O.p., to w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zabrakło przekonującej argumentacji przemawiającej za tym, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie decyzji - i to obu instancji - było zatem nieuzasadnione, gdyż spowodowane było niezasadnym stwierdzeniem naruszenia art. 200 § 1 O.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przytoczyć należy w tym miejscu uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt: FPS 6/04, która w ocenie sądu kasacyjnego ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia o zasadności skargi kasacyjnej. W sentencji tej uchwały wskazano m.in., że "Naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy." Zdaniem sądu kasacyjnego choć uchwała odnosi się do niezastosowania trybu z art. 200 § 1 O.p. przez organ odwoławczy, to stanowisko sądu w niej zaprezentowane znajduje zastosowanie także do niezastosowania, czy też niewłaściwego zastosowania tego trybu, przez organ pierwszej instancji. Przypomnieć trzeba, że w rozpoznawanej sprawie WSA stwierdził naruszenie art. 200 § 1 O.p. przez organ pierwszej instancji. W powołanej uchwale wskazano, że czym innym jest stwierdzenie, że doszło do naruszenia wspomnianego przepisu, a czym innym zagadnienie, czy naruszenie to w każdym wypadku musi prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji przez wojewódzki sąd administracyjny. Uzależnione jest to od oceny, czy uchybienie mogło wywrzeć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej uchwale (odnosząc się do postępowania odwoławczego) wskazał, że "nie można z góry zakładać, że każde naruszenie art. 200 § 1 mogło taki wpływ wywrzeć." Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie wykazano przekonująco ani tego, że doszło do naruszenia art. 200 § 1 O.p., ani tym bardziej tego, że naruszenie dostrzeżone przez WSA miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przypomnieć należy, że WSA dopatrzył się uchybienia w tym, że stronie wyznaczono termin siedmiodniowy przed doręczeniem jej odpisu (skanu) opinii biegłego. Należy jednak odnotować po pierwsze to, że strona miała zapewniony dostęp do akt sprawy, w tym do zgromadzonego w nich materiału dowodowego - który to dostęp może wszak być zrealizowany nie tylko poprzez zapoznanie się z materiałem udostępnionym przez organ podatkowy korespondencyjnie (na żądanie strony). Po drugie, uchybienie stwierdzone (inna rzecz, czy słusznie) przez WSA w zakresie naruszenia art. 200 § 1 O.p. dotyczyło tylko postepowania przed organem pierwszej instancji. Po trzecie wreszcie, w odwołaniu od decyzji (dysponując już opinią biegłego) strona podniosła liczne argumenty merytoryczne podważające prawidłowość stanowiska organu pierwszej instancji, w tym także te mające za przedmiot opinię biegłego (zarzucając w szczególności to, że stanowi ona opinię co do prawa). Po czwarte, w postępowaniu przed SKO strona nie skorzystała z możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W kontekście tego co wyżej powiedziano, Naczelny Sąd Administracyjny odmiennie niż sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się tego, aby wydanie decyzji przez organ pierwszej instancji przed wypowiedzeniem się strony co do opinii, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wskazuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, czego przykładem jest wyrok z 18 grudnia 2024 r. sygn. akt II FSK 117/19: "Podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji jest więc sytuacja, w której strona skarżąca uprawdopodobniłaby istnienie związku przyczynowego między naruszeniem przez organ odwoławczy obowiązku wyznaczenia stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego (art. 200 § 1 O.p.) a pozbawieniem prawa podatnika do oceny całego zebranego materiału dowodowego i zaoferowania nowych dowodów, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy.". Należy więc uznać, że sąd pierwszej instancji dostrzegając naruszenie art. 200 § 1 O.p. powinien był wnikliwiej zbadać, czy stwierdzone przezeń uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem składu rozpoznającego niniejszą sprawę, Sąd I instancji nie zbadał dostatecznie tej przesłanki oraz nie uprawdopodobnił tego, że naruszenie art. 200 § 1 O.p. miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze poczynione spostrzeżenia należało uznać omawiany zarzut za zasadny. Ze zbliżonych powodów należało również uznać za zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że doszło do naruszenia art. 180 § 1 w związku z art. 190 O.p. poprzez niewyznaczenie stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie przedłożonej opinii biegłego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uchybienie stwierdzone przez sąd pierwszej instancji opiera się na przekonaniu, że organ pierwszej instancji powinien był z urzędu dostarczyć stronie opinię biegłego, a dopiero potem wydać postanowienie na podstawie art. 200 § 1 O.p. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego treść art. 190 O.p. tego nie nakazuje, w konsekwencji nie doszło do naruszenia art. 180 § 1 O.p. w zw. z art. 190 o.p., toteż stanowisko WSA w tym przedmiocie, skutkujące wydaniem wyroku uchylającego decyzje obu instancji, narusza art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest zdania, że uchylenie przez WSA decyzji obu instancji i wskazanie, że ponownie rozpatrując sprawę organ pierwszej instancji będzie "zobligowany do wyznaczenia Spółce terminu do wyrażenia stanowiska w przedmiocie opinii biegłych" - w istocie niepotrzebnie cofa rozpoznanie sprawy do początkowego jej etapu i niepotrzebnie wydłuża postępowanie w sytuacji, gdy Spółka w odwołaniu, a następnie w postępowaniu odwoławczym i w skardze do sądu miała sposobność (i wykorzystała ją) do przedstawienia swojego stanowiska między innymi co do opinii biegłego. Spółka podniosła w odwołaniu i w skardze do sądu szereg argumentów merytorycznych i zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie sposób nie dostrzec, że w nich zawiera się także stanowisko co do opinii biegłego. Organ w skardze kasacyjnej zarzucił również zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku nieodnoszącego się do istotnych zarzutów i twierdzeń skargi. Tak postawiony zarzut nie jest jednak zasadny. Wskazany przepis stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Sąd jednak nie dopatrzył się takich naruszeń. WSA zwięźle przedstawił stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowisko organu, podstawę prawną rozstrzygnięcia, jej wyjaśnienie oraz wskazania co do dalszego postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny nie zgodził się ze stanowiskiem sądu pierwszej instancji co do meritum, nie oznacza to jednak, że uzasadnienie wyroku nie spełnia kryteriów formalnych określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie orzeczenia zawiera logiczne powiązanie pomiędzy wskazanymi przepisami prawa a ustalonym przez Sąd stanem faktycznym, co pozwala na odtworzenie toku rozumowania Sądu i zrozumienie motywów, którymi kierował się przy rozstrzygnięciu. Uzasadnienie orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie wykazuje braków, które uniemożliwiałyby kontrolę instancyjną ani nie nosi cech arbitralności. Wyrok poddaje się merytorycznej kontroli sądu kasacyjnego, o czym najlepiej świadczy przedstawione wyżej stanowisko sądu kasacyjnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku w pełni odpowiada wzorcowi określonemu w art. 141 § 4 p.p.s.a., dlatego zarzut kasacyjny nawiązujący do tego przepisu jest niezasadny. Uznając skargę kasacyjną za zasadną, z przedstawionych wyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę WSA w Lublinie do ponownego rozpoznania. Ponownie rozpatrując sprawę sąd pierwszej instancji winien uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu, w tym w szczególności odstąpi od swojego stanowiska, że wystąpiło naruszenie art. 200 § 1 O.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd pierwszej instancji rozpozna ponownie skargę nie pomijając istoty sporu, jaka znalazła odzwierciedlenie w jej zarzutach. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. s. Agnieszka Olesińska (spr.) s. Bogusław Woźniak s. Paweł Borszowski