III FSK 2205/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A.I., J.R., J.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 listopada 2019 r. sygn. akt I SA/Kr 779/19 w sprawie ze skargi A.I., J.R., J.R. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 25 kwietnia 2019 r. nr [...], nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2015-2016 oddala skargę kasacyjną

III FSK 2205/21 | | |UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 listopada 2019 r., sygn. akt I SA/Kr 779/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi A.I., J.R. i J.R. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 25 kwietnia 2019 r. utrzymujące w mocy decyzje Prezydenta Miasta K. z dnia 7 grudnia 2018 r. ustalające A.I., J.R. oraz J.R. podatek od nieruchomości za lata 2015 - 2016. Z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji wynika, że istotą rzeczy w poddanych sądowej kontroli sprawach nie była kwestia opodatkowania poszczególnych składników majątkowych w ramach podatku od nieruchomości, gdyż te nie były kwestionowane, lecz ocena, czy organ I instancji miał prawo ustalić podatnikom podatek za lata 2015-2016 i doręczyć decyzje w terminie wskazanym w art. 68 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej: O.p.), tj. w ciągu 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Zdaniem WSA w sprawie nie ma zastosowania i nie został zastosowany art. 68 § 2 pkt 1 lub 2 O.p., tj. nie doszło do wydłużenia 3 letniego terminu wskazanego w art. 68 § 1 O.p., ponieważ do dnia wydania decyzji przez organ I instancji, tj. 7 grudnia 2018 r. nie upłynęło jeszcze 3 lata od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Zatem organ miał prawo wydać decyzje podatkowe ustalające wysokość zobowiązania podatkowego do 3 lat wstecz, a zatem co do lat 2015 - 2016 do końca odpowiednio 2018 r. i 2019 r., co też nastąpiło. Wobec powyższego w ocenie WSA nie doszło do naruszenia powoływanych w tym względzie przepisów, w szczególności art. 21 § 1 pkt 2 w zw. z art. 68 § 1 i § 2 oraz art. 187 § 1, tudzież 191 O.p., czy też pozostałych, artykułowanych w skargach. Bezprzedmiotowa przy tym była kwestia, czy skarżący nie dopełnili obowiązku z art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1445 ze zm., dalej: u.p.o.l.), tj. czy mieli obowiązek zadeklarowania wszystkich przedmiotów opodatkowania w jednym formularzu Informacji o nieruchomościach osób fizycznych i czy ostatni złożony w sprawie formularz deklarował do opodatkowania wszystkie przedmioty opodatkowania. Organy przeprowadziły w tym względzie postępowanie i wydały decyzje podatkowe ustalające wysokość zobowiązania podatkowego w wymaganym terminie do 3 lat wstecz, a zatem co do lat 2015 - 2016 do końca odpowiednio 2018 r. i 2019 r. Uprawniona także była ocena organów, że skarżący nie kwestionowali opodatkowania w aspekcie istnienia poszczególnych składników majątkowych w ramach podatku od nieruchomości. W ocenie Sądu I instancji organy prawidłowo ustaliły, iż zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków Wydziału Geodezji, podatnicy jako wspólnicy spółki cywilnej "K.C." są współwłaścicielami działki nr [...] o pow. 2997 m2, działki nr [...] o pow. 2580 m2, działki nr [...] o pow. 46 m2 położonych w obrębie [...] jednostka ewidencyjna K. Powyższe działki powstały z połączenia działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...], położonych w obrębie [...] jednostka ewidencyjna K. w działkę nr [...] na podstawę decyzji administracyjnej [...] z dnia 17 maja 2010 r. Aktem notarialnym Rep. A [...] z dnia 31 marca 2009 r. podatnicy, jako współwłaściciele działek [...],[...],[...],[...],[...],[...] w obrębie [...] jednostka ewidencyjna K. przenieśli własność na rzecz wspólników spółki "K.C." sp. cywilna z siedzibą w K. Podmiot opodatkowania został zatem ustalony w niniejszej sprawie prawidłowo. Do opodatkowania przyjęto powierzchnię gruntów stanowiącą działki nr [...] (2997m2), [...] (2580 m2) i [...] 46 m2) i opodatkowano je stawką jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wszystkie trzy działki zostały zewidencjonowane jako elementy środków trwałych "K.C." sp. cywilna w 2008 r. Zatem przedmioty opodatkowania istotnie nie stanowiły majątku "prywatnego" skarżących, a wchodziły w skład prowadzonego przez nich w formie spółki cywilnej przedsiębiorstwa. Fakt ten, jak słusznie dostrzegają organy, potwierdza również formalne przeniesienie własności tych działek przez współwłaścicieli na rzecz wspólników "K.C." sp. cywilna z siedzibą w K. aktem notarialnym Rep. A [...] z dnia 31 marca 2009 r. Gdyby były one niewykorzystywane w ramach prowadzonej przez spółkę "K.C." działalności gospodarczej, przeniesienie własności byłoby pozbawione przymiotu racjonalnego działania. Na działce [...], od co najmniej 2010 r. zlokalizowany jest hotel i posadowione są budowle. Na działkach nr [...] i [...] zakończony został proces inwestycyjny, w którego następstwie powstał budynek biurowy, przy czym skarżący nabyli te działki z pozwoleniem na budowę, które zostało na nich przeniesione w 2009 r. Do opodatkowania przyjęto budynek o powierzchni 4345,96 m2. Powierzchnia została podana przez samych podatników i nie była kwestionowana. W budynku, od co najmniej 2010 r. funkcjonuje hotel i nie ma sporu co do tego, że do opodatkowania budynku przyjęto stawkę, jak dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Do opodatkowania przyjęto budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sąd I instancji uznał, że trafnie akcentują organy, iż jak wynika z oświadczenia J.R. złożonego do protokołu w dniu 12 października 2018 r. są to drogi dojazdowe wyłożone kostką brukową oraz mały parking, istniejące, podobnie jak hotel na działce [...] od co najmniej 2010 r., o wartości 118.000 zł. W tym zakresie również nie ma wątpliwości, co do istnienia tych budowli oraz ich wartości. Organy wskazały, że w aktach sprawy znajdują się stosowne zmiany geodezyjne dokumentujące powyższe, dodatkowo powierzchnia została potwierdzona przez organ podatkowy sprawdzeniem danych w Ewidencji Gruntów i Budynków, a przyjęte dane są zbieżne z zadeklarowanymi przez podatników i nigdy nie były przedmiotem kontrowersji. Wyrok ten w całości dostępny jest na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ (CBOSA). W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżących na podstawie art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: p.p.s.a.) wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, a także o rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. – o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych. I. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. przez oparcie się przez Sąd na stanie faktycznym, który nie został wyjaśniony przez organy administracyjne w sposób pełny, tj. z naruszeniem art. 7, 77, 107 § 3 p.p.s.a. co w efekcie doprowadziło do błędnego zastosowania środka w postaci oddalenia skargi w miejsce zastosowania środka w postaci uchylenia decyzji organu II Instancji (a to Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie) w całości; 2) art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. przez zaniechanie Sądu administracyjnego w zakresie zbadania w pełnym zakresie zgodności z prawem zaskarżonego aktu z punktu widzenia przepisów prawa materialnego oraz w kontekście zarzutów podniesionych w treści skargi przez skarżących. Sąd I instancji nie zbadał, czy w przedmiotowej sprawie – w myśl art. 68 § 1 i § 2 O.p. – nastąpiło przekształcenie obowiązku podatkowego w konkretne zobowiązanie podatkowe i czy nastąpiło ono w określonym ustawą czasie; 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nie odniesienie się do wszystkich zarzutów skargi – zwłaszcza zaś przez brak odniesienia się do zarzutu związanego z brakiem ustalenia momentu, w którym powstał obowiązek podatkowy, w kontekście zbadania, czy organ podatkowy był uprawniony do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za lata 2015-2016 w przedmiotowej sprawie i w jakim czasie – w odniesieniu do treści art. 68 § 1 i 2 O.p.; 4) art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 2. Konstytucji oraz art. 123 § 1 w zw. z art. 148 O.p. przez pominięcie okoliczności, jak i skutków prawnych ustalenia, że podatnicy prawidłowo złożyli formularze IN-1 w latach 2010-2012 – na co przedstawili dowody nadania, jak również kopie nadesłanych do organu podatkowego dokumentów. Okoliczność, że organ podatkowy nie posiadał ww. dokumentów w swoich zasobach, mimo ich nadania przesyłka pocztową poleconą nie może obciążać podatników zgodnie z ww. zasadą, zaś zaniechania organów podatkowych w tym zakresie nie mogą prowadzić do dowolnego ustalenia momentu, w którym powstał obowiązek podatkowy jak również w konsekwencji do obciążenia podatnika odpowiedzialnością finansową za zaniechania ze strony właściwych organów i ich wieloletnią bezczynność w tej materii. II. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 4, art. 6 ust. 2 i art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. przez ich pominięcie i brak zastosowania w przedmiotowej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Z akt sprawy wynika, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., dlatego kontroli zaskarżonego wyroku dokonano jedynie w zakresie wyznaczonym zarzutami skargi kasacyjnej. Z uwagi na treść rozstrzygnięcia uzasadnienie wyroku ogranicza się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, stosownie do art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. Pomimo wielości zarzutów skargi kasacyjnej rozpocząć należy od tego, co jest istotą sporu. Otóż zasadniczym twierdzeniem, wokół którego zbudowano skargę kasacyjną, jest teza, że organ podatkowy z uwagi na upływ czasu nie miał prawnej możliwości wydania zaskarżonych decyzji, zaś zobowiązanie podatkowe nie powstało. Skoro budowle (jak twierdzi autor skargi kasacyjnej) zostały zgłoszone do opodatkowania od 2010 r., to z tego wywodzi, że obowiązek podatkowy powstał 1 stycznia 2011 r., zatem od tego roku należy liczyć okresy na wydanie decyzji przez organ, przewidziane w art. 68 O.p. Z tego autor skargi kasacyjnej wyprowadza wniosek, że okres 3-letni na wydanie decyzji upłynął 31 grudnia 2014 r. Argumentacja zaprezentowana w skardze kasacyjnej jest oparta na tym stwierdzeniu, z którego wywiedziono, że skoro deklaracje zostały złożone (jak twierdzi strona skarżąca) w latach 2010-2012, to wymierzenie podatku w roku 2018 było niedopuszczalne w odniesieniu do lat 2015-2016. Autor skargi kasacyjnej kategorycznie stwierdza, że terminem granicznym, do którego decyzje podatkowe mogły być wydane, jest 31 grudnia 2014 r., przy czym datę tę odnosi w szczególności do dopuszczalności wymierzenia podatku za lata 2015 i 2016 r., których dotyczy rozpoznawana sprawa. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że twierdzenia te oparto na błędnej przesłance, takiej mianowicie, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstaje w zależności od tego, czy i kiedy złożono wymaganą prawem deklarację podatkową. Tak jednak nie jest. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.o.l. obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. W rozpoznawanej sprawie okolicznością uzasadniającą powstanie obowiązku podatkowego jest własność gruntów, budynków i budowli (zgodnie z art. 3 u.p.o.l. tak określono przedmiot opodatkowania). Pomijając niemający znaczenia w sprawie wyjątek przewidziany w ust. 2, należy więc uznać, że obowiązek podatkowy powstał w miesiącu następnym po nabyciu własności przedmiotów opodatkowania. Data złożenia deklaracji podatkowej nie ma znaczenia dla określenia momentu powstania obowiązku podatkowego, ponieważ obowiązujące przepisy nie nawiązują do niej w żaden sposób gdy chodzi o wskazanie przesłanek powstania obowiązku podatkowego. Obowiązek podatkowy powstaje zatem w myśl art. 6 ust. 1 u.p.o.l. niezależnie od tego, czy i kiedy deklaracja została złożona. Zarazem, podatek od nieruchomości ma charakter roczny, to znaczy w świetle obowiązujących przepisów (art. 6 ust. 7 u.p.o.l.) jest wymierzany osobom fizycznym w drodze decyzji na każdy rok podatkowy. Przyjmuje się w związku z tym, że skoro odrębnie wymierza się zobowiązanie podatkowe za każdy rok, to odrębnie rozpatruje się obowiązek podatkowy w odniesieniu do każdego kolejnego roku podatkowego. I tak, o ile przed rozpoczęciem roku podatkowego podatnik został właścicielem gruntu, budynku czy budowli, to dla każdego kolejnego roku obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia. A zatem, w realiach rozpoznawanej sprawy, obowiązek podatkowy za rok 2015 powstał 1 stycznia 2015 r., a za rok 2016 – z dniem 1 stycznia roku 2016. Jednym z zarzutów skargi kasacyjnej jest to, że sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku nie wyłożył klarownie tej kwestii, tj. momentu powstania obowiązku podatkowego, a tym samym nie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi. Podniesiony w oparciu o to zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za całkowicie chybiony. Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wszystkie te elementy zawiera uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Autor skargi kasacyjnej odczuwa niedosyt merytoryczny na skutek tego, że WSA nie wskazał wprost daty powstania obowiązku podatkowego. Zagadnienie momentu powstania obowiązku podatkowego jest zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego kwestią tak rudymentarną z punktu widzenia konstrukcji podatku od nieruchomości, że pominięcie jej w uzasadnieniu było całkowicie zrozumiałe. Brak odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do niektórych zarzutów lub twierdzeń zawartych w skardze, nie stanowi sam w sobie uchybienia skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku. Tok rozumowania i argumentacji oraz istota i motywy rozstrzygnięcia WSA są jasno przedstawione w uzasadnieniu. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. może okazać się skuteczny tylko w tej sytuacji, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Tego zaś zaskarżonemu wyrokowi zarzucić nie można. Stanowisko sądu jest nie tylko prawidłowe pod względem merytorycznym, lecz również zostało klarownie przedstawione. Ustaliwszy to, można przejść do oceny zasadności pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, przy czym właściwsze będzie odniesienie się do nich w kolejności podyktowanej względami merytorycznymi, nie zaś według kolejności ich zamieszczenia w skardze kasacyjnej. I tak w ramach zarzutów procesowych wskazano na naruszenie art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. przez zaniechanie Sądu administracyjnego w zakresie zbadania w pełnym zakresie zgodności z prawem zaskarżonego aktu z punktu widzenia przepisów prawa materialnego oraz w kontekście zarzutów podniesionych w treści skargi przez skarżących. Zdaniem autora skargi kasacyjnej "Sąd I instancji nie zbadał, czy w przedmiotowej sprawie – w myśl art. 68 § 1 i § 2 O.p. – nastąpiło przekształcenie obowiązku podatkowego w konkretne zobowiązanie podatkowe i czy nastąpiło ono w określonym ustawą czasie". Jakkolwiek zatem wprost nie zarzucono naruszenia art. 68 § 1 i § 2 O.p., to wobec zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodów nawiązujących do tych przepisów Naczelny Sąd Administracyjny postanowił merytorycznie odnieść się do prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia przez pryzmat art. 68 § 1 i 2 O.p. Prezydent wydał decyzje ustalające wysokość zobowiązania podatkowego za lata 2015 i 2016 r. w terminie określonym w art. 68 § 1 O.p., tj. przed upływem 3 lat licząc od końca roku, kiedy powstał obowiązek podatkowy za każdy z tych lat. Doręczenie tych decyzji spowodowało zatem powstanie zobowiązań podatkowych. Należy stwierdzić, że sąd pierwszej instancji w pełni prawidłowo i zarazem klarownie wyjaśnił w uzasadnieniu wyroku, że w sprawie nie ma zastosowania i nie został zastosowany art. 68 § 2 pkt 1 lub 2 Ordynacji, tj. nie doszło do wydłużenia 3 letniego terminu wskazanego w art. 68 § 1 O.p., ponieważ do dnia wydania decyzji przez organ I instancji tj. 7 grudnia 2018 r. nie upłynęło jeszcze 3 lata od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Zatem organ podatkowy na podstawie art. 68 § 1 O.p. miał prawo wydać decyzje podatkowe ustalające wysokość zobowiązania podatkowego do 3 lat wstecz, a zatem co do lat 2015-2016 do końca odpowiednio 2018r. i 2019r., co też nastąpiło. Twierdzenie zawarte w skardze kasacyjnej, że organ podatkowy mógł wydać decyzje ustalające wysokość zobowiązania podatkowego tylko do końca 2014 r. jest oparte na wcześniej wskazanym nieporozumieniu co do daty powstania obowiązku podatkowego. Otóż, bieg terminu 3-letniego określonego w art. 68 § 1 O.p. nie jest w żaden sposób uzależniony od tego, kiedy podatnik złożył deklarację podatkową. Na marginesie tylko warto zwrócić uwagę na to, że stanowisko autora skargi kasacyjnej sprowadza się do tego, że – jak to wprost stwierdzono - organ mógłby wydać decyzje ustalające wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2015 i 2016 najpóźniej do końca roku 2014, czyli – prawo do wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego za dany okres rozliczeniowy (rok kalendarzowy) organ traciłby jeszcze przed rozpoczęciem tego okresu rozliczeniowego. Nie trzeba chyba nikogo przekonywać, że rozumowanie prowadzące do tak paradoksalnego rezultatu nie może być poprawne. W dalszej kolejności zarzucono naruszenie art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 2 Konstytucji oraz art. 123 § 1 w zw. z art. 148 O.p. "przez pominięcie okoliczności, jak i skutków prawnych ustalenia, że podatnicy prawidłowo złożyli formularze IN-1 w latach 2010-2012 – na co przedstawili dowody nadania, jak również kopie nadesłanych do organu podatkowego dokumentów". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten jest chybiony, ponieważ zagadnienie złożenia formularzy nie miało żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Jak prawidłowo stwierdził sąd pierwszej instancji, i jak już była wyżej o tym mowa, organ podatkowy może zgodnie z art. 68 § 1 O.p. doręczyć podatnikowi decyzję ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2015 w terminie do końca 2018 r., a za 2016 rok – do końca 2019 roku. Zagadnienie terminowego złożenia deklaracji miałoby znaczenie prawne w sytuacji gdyby organy podatkowe powoływały się na uprawnienie do wydania decyzji w terminie wydłużonym, pięcioletnim, przewidzianym w art. 68 § 2 O.p. W sprawie jednak nie miało to miejsca. Powtórzyć więc należy, że w sprawie tej ostatecznie kwestia złożenia formularzy pozostawała bez wpływu na rozstrzygnięcie. Spośród zarzutów procesowych należy jeszcze ustosunkować się do zarzutu oznaczonego w skardze kasacyjnej numerem pierwszym. Jako ogólnikowy i niejasny wymyka się on kontroli sądu. Zarzut naruszenia art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 P.p.s.a. powiązano z naruszeniem art. 7, 77, 107 § 3 P.p.s.a. (tj. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, zgodnie ze skrótem jaki autor skargi kasacyjnej sam przyjął na jej oznaczenie). Jednak wskazane art. 7, 77, 107 § 3 p.p.s.a. wydają się nie mieć przełożenia na realia sprawy w kontekście opisywanych przez autora skargi kasacyjnej zagadnień. I tak art. 7 P.p.s.a. wyraża zasadę szybkości postępowania, art. 77 dotyczy potwierdzenia odbioru pisma, art. 107 z kolei nie jest podzielony na paragrafy, dotyczy zaś możliwości rozpoznania sprawy mimo nieobecności stron na rozprawie. W tej sytuacji zarzut pierwszy, odnoszący się do naruszenia art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. jako nieskonkretyzowany musi być uznany za bezzasadny. Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpatruje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania, która to nieważność w sprawie nie występowała. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono też naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: art. 4, art. 6 ust. 2 i art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. przez ich pominięcie i brak zastosowania w przedmiotowej sprawie. Zarzuty te nie mają usprawiedliwionych podstaw. Art. 4 u.p.o.l. dotyczy podstawy opodatkowania. W skardze kasacyjnej nie wskazano, którego ustępu tego artykułu miałoby dotyczyć naruszenie prawa ani w żaden sposób nie uzasadniono, w jaki sposób art. 4 miał zostać naruszony. Art. 6 ust. 2 u.p.o.l. stanowi: "Jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem." Również w tym wypadku w skardze kasacyjnej nie wskazano, na czym miało polegać naruszenie prawa, poza ogólnym sformułowaniem o pominięciu i braku zastosowania przepisu. Wreszcie art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. zawiera definicję budynku. W skardze kasacyjnej nie wskazano, w czym jej autor upatruje naruszenia tego przepisu. Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się żadnego z zarzucanych naruszeń prawa materialnego, co jest o tyle oczywiste, że wymienione przepisy nie dotyczyły nawet spornych w sprawie zagadnień. Podkreślić przy tym należy, że autor skargi kasacyjnej nie podał powodów, dla których uważa, że sąd pierwszej instancji naruszył te przepisy. W tym stanie rzeczy, wobec niezasadności wszystkich podniesionych w niej zarzutów, skarga kasacyjna na podstawie art. 184 P.p.s.a. podlegała oddaleniu.