III FSK 1817/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej F. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 3072/18 w sprawie ze skargi F. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 3 października 2018 r. nr KO C 4845/Ni/18 w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z 6 września 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 3072/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Fundacji A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 3 października 2018 r., nr KOC 4845/Ni/18 w przedmiocie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi Jako podstawę prawną orzeczenia Sąd I instancji wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) — dalej jako: "P.p.s.a". Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Fundacja A. w W. (Fundacja) zaskarżając ten wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 141 § 4 w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz niedostateczne wyjaśnienie motywów rozstrzygnięcia, bowiem Sąd nie wskazał, na jakiej podstawie lub w związku z jakimi przepisami uznał wykazywane przez skarżącą zarzuty za chybione oraz dlaczego nie odniósł się do wszystkich podniesionych w skardze zarzutów. 2) art. 151 w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez niezasadne oddalenie skargi na skutek błędnego przyjęcia, że organ II instancji dokonał prawidłowej kontroli instancyjnej rozstrzygnięcia organu I instancji, mimo że decyzja z 3 października 2018 r. dotknięta była wadami polegającymi na naruszeniu art. 121 i 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.) – dalej jako: "O.p." w szczególności poprzez: - prowadzenie postępowania w sposób pobieżny i niewyczerpujący, bez uzupełniającego postępowania dowodowego, przede wszystkim co do kwestii segregacji odpadów (bądź jej braku) czy ustalenia jak rzeczywiście wyglądał proces odbierania odpadów, - nie poczynienie własnych ustaleń przy powtórnym rozpoznaniu sprawy i poprzestanie na ustaleniach organu I instancji, - uznaniu, iż skarżąca nie udokumentowała na piśmie okoliczności wskazujących na zgłaszanie nieprawidłowości w zakresie odbioru odpadów komunalnych, - dokonaniu nieprawidłowej oceny materiału dowodowego w szczególności pominięciu oraz nieuznaniu okoliczności, że skarżąca kwestionowała m. in. prawidłowość wykonywanych przez usługodawców usług, raportowania tych usług czy prawidłowość dostarczania właściwych pojemników, a w konsekwencji: naruszeniu art. 127 w zw. z art. 122, art. 187 § 1, art, 191, art. 210 § 4 O.p. co doprowadziło do błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia (jako konsekwencja wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego) poprzez uznanie, że w danych okresach, w odniesieniu do trzech nieruchomości zmienił się sposób zadeklarowanej zbiórki odpadów z selektywnej na nieselektywną oraz, że miesięczne ilości odbiorów znacznie przekraczały zadeklarowaną w złożonych deklaracjach liczbę opróżnień pojemników o danej pojemności, w sytuacji, gdy sytuacje takie nie miały miejsca. II. naruszenie prawa materialnego, tj. przepisów ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku w gminach (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) – dalej jako: "u.c.p.g.", tj.: 1) art. 5 ust. 1 pkt 3 u.c.p.g. przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten nakładał na skarżąca - obok odpowiedzialności za zapewnienie utrzymania czystości i porządku przez zbieranie powstałych na nieruchomości odpadów komunalnych - również odpowiedzialność za wyposażenie nieruchomości w worki lub pojemniki, przeznaczone do zbierania odpadów komunalnych, w sytuacji, gdy na mocy stosownej i przywołanej w sprawie uchwały rady gminy obowiązki te przejęła na siebie gmina, wypełniając dyspozycję art. 5 ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. 2) art. 6m ust. 2 u.p.c.g. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten nakładał na skarżącą obowiązek złożenia nowej deklaracji, uwzględniający zmieniony adres siedziby za okres od kwietnia 2014 r. a nie od czerwca 2016 r., w sytuacji, gdy przepis ten wprost wskazuje, że właściciel nieruchomości obowiązany jest złożyć nową deklarację w terminie 14 dni od dnia nastąpienia zmiany, jeżeli zmiana dotyczy danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi lub określonej w deklaracji ilości odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości, w sytuacji, gdy zmieniał się tylko adres samej siedziby Fundacji a nie ulegały zmianie żadne inne parametry związane z gospodarowaniem odpadami i ich odbiorem, 3) art. 6o ust. 1 u.c.p.g. przez niewłaściwe jego zastosowanie, to jest uznanie, że w ustalonym stanie faktycznym organ miał prawo powziąć uzasadnione wątpliwości co do danych zawartych w złożonych przez skarżącą deklaracjach. W związku z powyższymi zarzutami Fundacja wniosła o: 1. na podstawie art. 188 P.p.s.a - w przypadku uwzględnienia skargi i uznania, że istota sprawy została wyjaśnienia - uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi, ewentualnie: na podstawie art 185 § 1 P.p.s.a. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 3. zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. a w przypadku wydania orzeczenia reformatoryjnego 4. na podstawie art. 200 w zw. z art. 188 P.p.s.a. - zasądzenie również zwrotu kosztów postępowania pierwszoinstancyjnego, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie stosownie do wymogu z art. 176 § 2 P.p.s.a. Fundacja wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Fundacja złożyła pismo procesowe z 24 marca 2023 r., w którym podtrzymała w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie wyrażone w skardze kasacyjnej. Załączyła pismo – wydruk Wystąpienie pokontrolnego Najwyższej Izby Kontroli [...] i wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z ww. dokumentu na okoliczność, że w okresie objętym zaskarżoną decyzją Najwyższa Izba Kontroli wskazała na wadliwość funkcjonowania systemu [...] przy pobieraniu danych od podmiotów odbierających odpady komunalne od mieszkańców W. na poziomie 56,9 % co ma istotny wpływ na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego niniejszej sprawy i podważa zasadność dotychczas wydanych przeciwko skarżącej decyzji i orzeczeń. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu. Zarządzeniem Przewodniczący Wydziału III Izby Finansowej NSA, działając na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), z uwagi na konieczność jej rozpatrzenia bez zbędnej zwłoki oraz brak możliwości technicznych przeprowadzenia w krótkim terminie rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, zadecydował o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne. Strony, po otrzymaniu informacji o posiedzeniu niejawnym i podstawach jego zarządzenia, nie wnosiły zastrzeżeń do takiego trybu rozpoznania sprawy. Kwestią sporną w sprawie jest ocena zasadności określenia skarżącej wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonych w W. przy [...] za okresy od kwietnia 2014 r. do września 2016 r. oraz od października 2016 r. do stycznia 2017 r. w wysokości odmiennej aniżeli określona została w złożonej przez Fundację deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Według art. 6h u.c.p.g. właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zgodnie z art. 6m ust. 1 u.c.p.g. właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych. Sąd I instancji prawidłowo wyjaśnił, że złożona deklaracja ma odzwierciedlać sposób i częstotliwość gromadzenia odpadów. W konsekwencji to podmiot składający deklarację odpowiada za gromadzenie odpadów zgodnie ze złożoną deklaracją. Zgodnie z art. 6o ust. 1 u.c.p.g. w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Fundacja kwestionuje zasadność zastosowania art. 6o ust. 1 u.c.p.g. podważając zupełność i prawidłową ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie. Jej zdaniem rzetelnie przeprowadzone postępowanie skutkowałoby oceną, że nie zaistniały wątpliwości co do danych zawartych w złożonej deklaracji. W konsekwencji zaś brak było podstaw do wydania decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wytwarzanymi na wskazanych wyżej nieruchomościach we wskazanych okresach. Sąd I instancji przyjął za organami administracji publicznej, że w złożonej przez Fundację deklaracji zaniżone zostały wielkości opróżnionych pojemników oraz miesięczna częstotliwość odbioru. Zakwestionowano także deklarowany przez Fundację sposób gromadzenia odpadów w sposób selektywny. Przedstawione wyżej ustalenia dokonane zostały na podstawie wyjaśnień przekazanych pismem z 7 listopada 2016 r. przez Biuro Gospodarki Odpadami Komunalnymi Urzędu [...]. Z zestawień odbiorów komunalnych z poszczególnych nieruchomości stanowiących załączniki do ww. pisma wynikało, że w odniesieniu do trzech nieruchomości zmienił się sposób zadeklarowanej zbiórki odpadów z selektywnej na nieselektywną, odpady ze wszystkich nieruchomości zbierane były do większych pojemników, a miesięczne ilości odbiorów znaczenie przekraczały zadeklarowaną w złożonych deklaracjach liczbę opóźnień pojemnika o danej pojemności. Naczelny Sąd Administracyjny przyjmuje za Sądem I instancji, że kluczowe znaczenie dla ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy należy przypisać zestawieniom odbiorów odpadów komunalnych z poszczególnych nieruchomości. Zestawienia te nie mają charakteru dokumentu urzędowego, niemniej ze względu na standaryzowaną procedurę ich sporządzania, opartą na automatyzmie zapisu i przekazywania danych z poszczególnych przypisanych do konkretnych nieruchomości odbiorów, z jednoczesnym zapewnieniem systematyczności i niezwłoczności tych zapisów można przyjąć, że stanowią one wiarygodny dowód. Należy także zauważyć, że raporty z odbiorów podlegają formalnie określonej procedurze weryfikacji. Z akt sprawy nie wynika, aby procedura sporządzania zestawień jak i ich weryfikacji w odniesieniu do rozpatrywanej sprawy została naruszona. Strona skarżąca miała możliwość zapoznania się ze złożoną do akt sprawy dokumentacją. Pomimo, że kwestionuje co do zasady złożone dokumenty nie podniosła jednak konkretnych zarzutów podważających ich wiarygodność. Takich uchybień nie dopatrzył się także Naczelny Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny poprzez powyższe uwagi nie podważa prawa strony do zakwestionowania danych wynikających ze sporządzonych i złożonych do akt sprawy zestawień. Niemniej jednak, biorąc pod uwagę charakter złożonych do akt sprawy zestawień strona skarżąca dążąc do podważenia mocy dowodowej tych dokumentów i wynikających z nich wniosków nie może poprzestać na gołosłownym ich zakwestionowaniu. Trzeba pamiętać, że na etapie skargi kasacyjnej konieczne jest wykazanie na czym naruszenie konkretnego przepisu postępowania polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Tymczasem z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że strona nie godząc się z wynikami przeprowadzonego postępowania twierdzi, że nie miała obowiązku bieżącego weryfikowania czynności związanych z odbiorem odpadów komunalnych, działała w zaufaniu do organów gminy. W tym miejscu przypomnieć należy, że strona składając deklarację o sposobie gospodarowania odpadami komunalnymi zadeklarowała sposób i częstotliwość gromadzenia odpadów. Deklaracja ta nie ma charakteru sprawozdawczego – tak jak np. w przypadku zeznań podatkowych – ale odnosi się do zdarzeń przyszłych. Zatem to rzeczą strony było monitorowanie prawidłowości odbiorów odpadów, podobnie jak i weryfikowanie zgodności ze złożoną deklaracją dostarczonych pojemników przeznaczonych do zbierania i segregowania wytwarzanych odpadów komunalnych. W przypadku niezgodności ze złożoną deklaracją strona powinna sposób realizacji usługi reklamować, przy czym czynność taka powinna zostać utrwalona w sposób umożliwiający jej ewentualne wykorzystanie w postępowaniu zmierzającym do określenia wysokości opłaty. Fundacja na potwierdzenie okoliczności, że odbiór odpadów komunalnych odbywał się w sposób wadliwy złożyła wniosek dowodowy w postaci żądania przesłuchania w charakterze świadków pracowników Fundacji. Wniosek ten w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest niecelowy z przyczyn wskazanych w samej skardze kasacyjnej. Strona wskazuje bowiem, że odpady komunalne odbierane były we wczesnych godzinach porannych, gdy na terenie nieruchomości nie było jeszcze pracowników Fundacji. Z kolei przesłuchanie w charakterze świadków pracowników firmy odbierającej odpady komunalne jest niecelowe, skoro składali oni indywidualne raporty z dokonywanych odbiorów, zaś ze złożonej do akt sprawy dokumentacji nie wynika aby w tym zakresie zaistniały nieprawidłowości. Pogląd strony skarżącej, że nieprawidłowe (zawyżone) opisywanie ilości odbieranych odpadów komunalnych wynikało z interesów firmy dokonującej tych odbiorów, bez przekonującego potwierdzenia tej sugestii, nie może stanowić wystarczającej podstawy zakwestionowania zaskarżonej decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niezrozumiały jest zarzut, że Sąd I instancji nie odniósł się do podnoszonego przez skarżącą niewyjaśnienia przyczyn rozbieżności we wskazywanych przez operatorów ilościach odbieranych odpadów pomiędzy poszczególnymi miesiącami na danej nieruchomości. Rzeczą operatora (pracowników operatora) jest raportowanie odbieranych odpadów zgodnie ze stanem rzeczywistym a nie wyjaśnienie różnic w ilościach wytworzonych (złożonych do obioru) odpadów komunalnych w poszczególnych miesiącach. W konsekwencji uznać należy, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że organ administracji nie dopuścił się naruszenia zarzucanych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Odnośnie zarzutu, że organ odwoławczy nie przeprowadził żadnego postępowania uzupełniającego należy zauważyć, że nie został on powiązany z adekwatnym przepisem. Zgodnie z art. 229 O.p. organ odwoławczy może przeprowadzić, na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji odniósł się do sytuacji kilkukrotnego odbioru tego samego pojemnika poprzez dzielenie odpadów z 1 pojemnika na dwie porcje – odbiór pełnego pojemnika a następnie wrzucanie 2 – 3 worków z altanki do tego samego pojemnika i ponowne jego opróżnianie, a także zwiększanie częstotliwości odbiorów ponad deklarację. Wyjaśniono, że w sytuacji gdy wystawiano odpady do odbioru w plastikowym worku, odpady takie wsypywano do opróżnionego już pojemnika i pojemnik ponownie ważono – w tym przypadku opłatę naliczano za oba pojemniki. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślono, że firma odbierająca odpady ma obowiązek opróżnić wszystkie pojemniki, a także odebrać odpady, które są pozostawione w workach obok tych pojemników. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 151 P.p.s.a. skarżąca nie wyjaśniła na czym konkretnie polegało naruszenie wskazanych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku w sposób dostateczny realizuje wymagania wynikające z art. 141 § 4 P.p.s.a., który stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Podnosi się w orzecznictwie, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Sam fakt braku wyraźnego odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie stanowi podstawy do uznania, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 P.p.s.a. Należy podkreślić, że w skardze kasacyjnej nie przedstawiono do jakich konkretnie zarzutów Sąd I instancji nie odniósł się i jaki to miało wpływ na wynik sprawy. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 3 u.c.p.g. poprzez jego błędną wykładnię. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie twierdził, że właściciel nieruchomości jest odpowiedzialny za wyposażenie nieruchomości w worki lub pojemniki przeznaczone do zbierania odpadów komunalnych w sytuacji, gdy na mocy stosownej uchwały rady gminy obowiązki te przejęła na siebie gmina. Czym innym jest jednak zweryfikowanie pojemności dostarczonych pojemników ze złożoną deklaracją. Zgodnie z art. 6m ust. 2 u.c.p.g. w przypadku zmiany danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi lub określonej w deklaracji ilości odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości, właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć nową deklarację w terminie do 10 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła zmiana. Opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zmienionej wysokości uiszcza się za miesiąc, w którym nastąpiła zmiana. Z powołanego przepisu wynika, że obowiązek złożenia nowej deklaracji powiązany został ze zmianą danych będących podstawą ustalania wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi lub określonej w deklaracji wysokości odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości. W zakresie przesłanek złożenia nowej deklaracji nie wymieniono zmiany adresu siedziby właściciela nieruchomości. Niemniej jednak fakt naruszenia art. 6m ust. 2 u.c.p.g. pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Przesłanką zastosowania art. 6o ust. 1 u.c.p.g. było zaistnienie uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że na ocenę legalności zaskarżonej decyzji nie ma wpływu złożone przy piśmie z 24 marca 2023 r. wystąpienie pokontrolne Najwyższej Izby Kontroli. Z treści tego dokumentu, jak i wniosku o przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu, nie wynika w jakim zakresie i w jaki sposób ustalenia zawarte w tym dokumencie podważają stan faktyczny rozpoznawanej sprawy. Należy także zwrócić uwagę, że przedmiotowy zakres kontroli obejmował: (1) osiąganie założonych poziomów recyklingu oraz ustalonych wartości wskaźnika poziomu składowania odpadów komunalnych ulegających biodegradacji, (2) rzetelność szacowania kosztów zagospodarowania odpadów i ustalania opłat oraz efektywność egzekwowania należności z tytułu opłat za gospodarowanie odpadami, (3) szczelność wdrożonego systemu gospodarowania odpadami komunalnymi. Żaden z obszarów kontroli nie odnosił się w sposób bezpośredni do kwestii rozpoznawanej sprawie istotnych. Wykorzystanie zbiorczych, uogólnionych danych zawartych w wystąpieniu pokontrolnym dla zakwestionowania rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej wymagałoby wykazania, że stwierdzone uchybienia w sposób niewątpliwy i bezpośredni podważają dane przyjęte jako podstawa rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie. W piśmie z dnia 24 marca 2023 r. takiego związku nie wykazano. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji. Bogusław Woźniak Krzysztof Winiarski Paweł Borszowski