III FSK 1675/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Pruszyński, Sędzia NSA Anna Dalkowska, Sędzia NSA Bogusław Woźniak (sprawozdawca), Protokolant Cezary Bajorek, po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 lipca 2023 r. sygn. akt I SA/Gl 597/23 w sprawie ze skargi S. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 6 marca 2023 r. nr 2401-IEE.7192.68.2023.2/AZ UNP: 2401-23-044868 w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia 18 stycznia 2023 r. nr. 2426-SEE.7113.1.2023.137.PW, 3) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz S. B. kwotę 1020 (słownie: tysiąc dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonym wyrokiem z 11 lipca 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 597/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę S. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 6 marca 2023 r, nr 2401-IEE.7192.68.2023.2/AZ UNP: 2401-23-044868 w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Jako podstawę prawną orzeczenia Sąd I instancji wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) – dalej jako: "P.p.s.a." Sąd I instancji przedstawił następujący stan sprawy. Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. (NUS) prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec skarżącej na podstawie własnego tytułu wykonawczego z 29 sierpnia 2019 r., nr [...], obejmującego zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie należności głównej 349 060,00 zł. Pismem z 11 lutego 2020 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. przesłał do NUS postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z [...] r., sygn. akt [...] o wstrzymaniu wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w K. z 16 maja 2019 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 rok. W związku z powyższym organ egzekucyjny postanowieniem z 13 lutego 2020 r., nr 2426-SEE.711.129.2020.P.DPAN, na podstawie art. 56 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r., poz. 479, dalej: u.p.e.a.) zawiesił ww. postępowanie egzekucyjne. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (DIAS) postanowieniem z 17 października 2022 r., nr 2401-IEE.619.10.2022.3.MSN stwierdził nieważność postanowienia NUS z 13 lutego 2020 r., nr 2426-SEE.711.129.2020.P.DPAN (o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącej na podstawie tytułu wykonawczego z 29 sierpnia 2019 r., nr [...]). Postanowieniem z 21 grudnia 2022 r. nr 2401-IEE.619.11.2022.8/AZ DIAS utrzymał w mocy postanowienie z 17 października 2022 r. Na ostateczne postanowienie organu odwoławczego z 21 grudnia 2022 r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. NUS postanowieniem z 18 stycznia 2023 r., nr 2426-SEE.7113.1.2023.137.PW zawiesił prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie własnego tytułu wykonawczego z 29 sierpnia 2019 r. nr [...], w podstawie prawnej rozstrzygnięcia wskazując art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Postanowieniem z 6 marca 2023 roku nr 2401-IEE.7192.68.2023.2/AZ DIAS utrzymał w mocy postanowienie NUS z 18 stycznia 2023 r. nr 2426-SEE.7113.1.2023.137.PW, którym organ egzekucyjny zawiesił postępowanie egzekucyjne. W skardze na ostateczne postanowienie organu odwoławczego z 6 marca 2023 r. skarżąca, zarzuciła naruszenie: 1. art. 56 § 1 pkt 1 i § 3 u.p.e.a. w związku z art. 16 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023, poz. 775, dalej: K.p.a.) poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe oraz bezzasadne zastosowanie; 2. art. 59 § 1 pkt 5 oraz § 4 u.p.e.a. w związku z art. 60 § 1 u.p.e.a. w związku z art. 56 § 1 pkt 1 i 4 oraz § 3 u.p.e.a., poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe oraz bezzasadne zastosowanie; 3. art. 59 § 1 pkt 5 oraz § 4 u.p.e.a. (w aktualnie obowiązującym brzmieniu) w związku z art. 59 § 1 pkt 8 oraz § 4 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r. w związku z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2070 ze zm.) w związku z art. 60 § 1 u.p.e.a. w związku z art. 56 § 1 pkt 1 i 4 oraz § 3 u.p.e.a. poprzez ich niezastosowanie i zaniechanie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez NUS; 4.naruszenie przepisów postępowania, a to art. 10 § 1 w związku z art. 81 K.p.a. w związku z art. 140 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewyznaczenie stronie terminu celem umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; 5. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 107 § 1 pkt 6 w związku z art. 107 § 1 i 3 w związku z art. 11 w związku z art. 9 w związku z art. 8 § 1 w zw. z art. 140 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób zdawkowy, minimalistyczny nie odpowiadający wymogom stawianym przez przepisy postępowania administracyjnego; 6. art. 15 w związku z art. art. 138 w związku z art. 107 § 3 w związku z art. 140 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., poprzez zaniechanie ponownego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy i ograniczenie się jedynie do powielenia uzasadnienia rozstrzygnięcia organu I instancji. W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę. Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd I instancji wyjaśnił, że art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. wskazuje przesłanki, których wystąpienie powoduje zawieszenie postępowania egzekucyjnego w całości lub w części, nie pozostawiając organowi żadnej dowolności w tym zakresie. Zgodnie z tym przepisem postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej. W realiach rozpoznawanej spawy NUS w postanowieniu z 13 lutego 2020 r. nr 2426-SEE.711.129.2020.P.DPAN powołał błędną podstawę prawną zawieszenia prowadzonego wobec skarżącej postępowania egzekucyjnego, tj. art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a., gdy tymczasem powinien być wskazany właśnie art. 56 § 1 pkt 1 tej ustawy. Zgodnie z art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części na żądanie wierzyciela. W przedmiotowej sprawie zawieszenie postępowania egzekucyjnego nastąpiło wskutek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z 16 maja 2019 roku nr 338000-COP2. 4102.1.2019.10/MST, postanowieniem WSA w Gliwicach z [...], [...]. W związku z czym do zawieszenia postępowania egzekucyjnego powinno dojść właśnie na podstawie art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. NUS wskazał, że ww. informacja wierzyciela stanowi podstawę zawieszenia postępowania egzekucyjnego, a nie inne okoliczności, które przemawiały za zgłoszeniem żądania przez wierzyciela o konieczności zawieszenia postępowania egzekucyjnego (art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a.). Zatem ujawnienie ww. wady ostatecznego postanowienia organu egzekucyjnego musiało skutkować przywróceniem stanu zgodnego z prawem i wyeliminowaniem go z obrotu prawnego, gdyż zostało wydane wbrew zaistniałemu w sprawie stanowi prawnemu. DIAS postanowieniem z 17 października 2022 roku nr 2401-IEE.619.10.2022.3.MSN stwierdził nieważność postanowienia NUS z 13 lutego 2020 r., nr 2426-SEE.711.129.2020.P.DPAN o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z 29 sierpnia 2019 r., nr [...], utrzymanym następnie w mocy postanowieniem z 21 grudnia 2022 r., nr 2401-IEE.619.11.2022.8/AZ. Naczelnik zobligowany był więc do wydania właściwego postanowienia stwierdzającego zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie własnego tytułu wykonawczego z 29 sierpnia 2019 r. na mocy art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosła S. B. zaskarżając ten wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, a to art. 3 § 1 w zw. z. art. 133 w zw. z. art. 134 § 1 w zw. z. art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 56 § 1 pkt 1 i § 3 u.p.e.a. w zw. z art. 16 § 1 i 3 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich aspektów sprawy, mających istotne znaczenie dla ich rozstrzygnięcia oraz brak rozpatrzenia przez Sąd wszystkich podnoszonych przez stronę kwestii, wniosków i wybiórczego potraktowania zarzutów skutkujące niedostrzeżeniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach naruszenia przez organy I i II instancji ww. przepisów poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe oraz bezzasadne zastosowanie, a w konsekwencji uznanie za prawidłowe (zgodne z prawem) działanie NUS polegające na wydaniu postanowienia z 18 stycznia 2023 r., nr 2426- SEE.7113.1.2023.137.PW (UNP: 2426-23-003318) o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego z powołaniem na przesłankę "wstrzymania wykonania obowiązku", podczas gdy w sprawie brak było przesłanek do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia, albowiem w sprawie nadal nie jest prawomocne postanowienie wydane przez DIAS w sprawie o numerze: 2401-IEE.619.10.2022.3.MSN, UNP: 2401-22-212689 stwierdzające nieważność postanowienia NUS z 13 lutego 2020 r., nr 2426-SEE.711.129.2020.P.DPAN o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego, a co za tym idzie nie jest wykluczone, że Sąd, do którego zostało zaskarżone uchyli ww. postanowienie, co będzie obligowało organ do umorzenia postępowania egzekucyjnego; 2. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, a to art. 3 § 1 w zw. z. art. 133 w zw. z. art. 134 § 1 w zw. z. art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 59 § 1 pkt 5 oraz § 4 w zw. z art. 60 § 1 w zw. z art. 56 § 1 pkt 1 i 4 oraz § 3 u.p.e.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich aspektów sprawy, mających istotne znaczenie dla ich rozstrzygnięcia oraz brak rozpatrzenia przez Sąd wszystkich podnoszonych przez stronę kwestii, wniosków i wybiórczego potraktowania zarzutów skutkujące niedostrzeżeniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach naruszenia przez organy I i II instancji ww. przepisów poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe oraz bezzasadne zastosowanie, a w konsekwencji podzielenia oceny organu II instancji, że wydanie przez NUS postanowienia z 18 stycznia 2023 r., nr: 2426- SEE 7113.1.2023.137.PW (UNP: 2426-23-003318) o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego miało być prawidłowe, zgodne z przepisami oraz stanem faktycznym oraz odpowiadać wnioskom organów (w tym egzekucyjnego), podczas gdy w sprawie brak było przesłanek do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia, bowiem w sprawie było już uprzednio wydane postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego jednakże na podstawie art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a., okoliczności wydania przez NUS postanowienia z 13 lutego 2020 r., nr 2426-SEE.711.129.2020.P.DPAN nie aktualizowały przesłanek do stwierdzenia jego nieważności, a zaskarżone niniejszym zażaleniem postanowienie w sposób oczywisty prowadzi do naruszenia i obejścia przepisów ustawy, a w ocenie zobowiązanej dodatkowo może być rozumiane jako przejaw nadużycia uprawnień (przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności sprawy, w tym obowiązku umorzenia postępowania egzekucyjnego przez organ egzekucyjny po upływie 12 miesięcy od dnia zawieszenia postępowania, jeżeli wierzyciel nie podejmie aktywności); 3. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, a to art. 3 § 1 w zw. z. art. 133 w zw. z. art. 134 § 1 w zw. z. art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 59 § 1 pkt 5 oraz § 4 u.p.e.a. (w aktualnie obowiązującym brzmieniu) w zw. z art. 59 § 1 pkt 8 oraz § 4 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r. w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2070 ze zm.) w zw. z art. 60 § 1 w zw. z art. 56 § 1 pkt 1 i 4 oraz § 3 u.p.e.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich aspektów sprawy, mających istotne znaczenie dla ich rozstrzygnięcia oraz brak rozpatrzenia przez Sąd wszystkich podnoszonych przez stronę kwestii, wniosków i wybiórczego potraktowania zarzutów skutkujące niedostrzeżeniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach naruszenia przez organy I i II instancji ww. przepisów polegające na ich niezastosowaniu i zaniechaniu umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez NUS w sprawie o znaku: 2426-SEE.711.764.2022.P.PW, podczas gdy w sprawie zaktualizowała się przesłanka umorzenia z uwagi na fakt, że postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania, co czyniło zaskarżone postanowienie bezzasadnym, a nadto zmierzającym do naruszenia prawa i obejścia ustawy, podczas gdy w realiach sprawy, mając na uwadze przebieg postępowania oraz pisma kierowane przez wierzyciela do organu egzekucyjnego (które należało potraktować jako wniosek/żądanie zawieszenia postępowania egzekucyjnego - i tak słusznie zostało przez NUS potraktowane), organ był zobligowany do umorzenia egzekucji, gdyż brak było podstaw do stwierdzenia nieważności postanowienia NUS, albowiem było ono zgodne z prawem oraz odpowiadało stanowi faktycznemu, a stwierdzenie jego nieważności musi być traktowane jako próba obejścia przepisów obligujących organ egzekucyjny do umorzenia z urzędu postępowania gdy postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania (art. 59 § 1 pkt 5 oraz § 4 u.p.e.a.); 4. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, a to art. 3 § 1 w zw. z. art. 133 w zw. z. art. 134 § 1 w zw. z. art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 w zw. z art. 81 w zw. z art. 140 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich aspektów sprawy, mających istotne znaczenie dla ich rozstrzygnięcia oraz brak rozpatrzenia przez Sąd wszystkich podnoszonych przez stronę kwestii, wniosków i wybiórczego potraktowania zarzutów skutkujące niedostrzeżeniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach naruszenia przez organy I i II instancji ww. przepisów poprzez uznanie za prawidłowe działanie organu polegające na niewyznaczeniu stronie terminu celem umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a co za tym idzie uniemożliwienie stronie wzięcie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, skutkujące brakiem możliwości obrony przez stronę swoich praw, z argumentacją jakoby strona była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, miała możliwość wglądu w akta postępowania przez cały czas jego trwania, podczas gdy żaden przepis nie różnicuje obowiązków organu od faktu korzystania przez stronę z pomocy pełnomocnika, a nadto taka wykładnia czyniłaby przepis (i wynikający z niego obowiązek organu) martwym, bowiem strona ma prawo do wglądu w akta niezależnie od faktu działania w postępowaniu przez pełnomocnika; 5. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, a to art. 3 § 1 w zw. z. art. 133 w zw. z. art. 134 § 1 w zw. z. art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 11 w zw. z art. 9 w zw. z art. 8 § 1 w zw. z art. 140 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich aspektów sprawy, mających istotne znaczenie dla ich rozstrzygnięcia oraz brak rozpatrzenia przez Sąd wszystkich podnoszonych przez stronę kwestii, wniosków i wybiórczego potraktowania zarzutów skutkujące niedostrzeżeniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach naruszenia przez organy I i II instancji ww. przepisów poprzez uznanie, że sporządzone przez organy uzasadnienia decyzji/postanowień są prawidłowe i odpowiadają obowiązującym w tej względzie przepisom (i wyprowadzanym z nich normom), podczas gdy te są sporządzane w sposób zdawkowy, minimalistyczny, co przejawia się m.in. poprzez zaniechanie szczegółowego wyjaśnienia przyczyn, dla których organ podjął zaskarżone rozstrzygnięcie oraz nie wyjaśnienie przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez stronę postanowienia bez potrzeby stosowania środków przymusu oraz braku wskazania dowodów, na których oparł się organ wydając przedmiotowe rozstrzygnięcie; a nadto poprzez zaniechanie odniesienia się do wszystkich zarzutów podnoszonych w odwołaniu (który to obowiązek wynika z przepisów z art. 107 § 3 w zw. z art. 140 K.p.a.), a które to braki prawidłowego odniesienia się przez organ do zarzutów zawartych w odwołaniu stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a samo naruszenie z uwagi na jego charakter (w tym skalę zaniechań ze strony organu II instancji) uzasadnia twierdzenie, że DIAS zaniechał ponownego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem zarzutów zawartych w odwołaniu, co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji; 6. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, a to art. 3 § 1 w zw. z. art. 133 w zw. z. art. 134 § 1 w zw. z. art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 15 w zw. z art. art. 138 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 140 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich aspektów sprawy, mających istotne znaczenie dla ich rozstrzygnięcia oraz brak rozpatrzenia przez Sąd wszystkich podnoszonych przez stronę kwestii, wniosków i wybiórczego potraktowania zarzutów skutkujące niedostrzeżeniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach naruszenia przez organy I i II instancji ww. przepisów poprzez uznanie, że organ II instancji miał ponownie rozpoznać sprawę (do czego był zobligowany), podczas gdy ten ograniczył się jedynie do powielenia uzasadnienia rozstrzygnięcia organu I instancji, w tym zaniechał odniesienia się do większości zarzutów i braku uzasadnienia dlaczego organ II instancji nie uznaje ich za zasadne lub niezasadne oraz zaniechał podjęcia jakichkolwiek czynności dowodowych celem przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego i zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym, co stanowi rażące naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, zgodnie z którą organ II instancji jest zobowiązany do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Biorąc powyższe pod uwagę skarżąca wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości w oparciu o art. 185 p.p.s.a. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach; lub 2. uchylenie zaskarżonego orzeczenia, rozpoznanie skargi (wyrok reformatoryjny) i w konsekwencji uchylenie postanowień organów I i II instancji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania; 3. względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi; 4 zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw - w oparciu o art. 203 P.p.s.a., 4. rozpoznanie skargi po przeprowadzeniu rozprawy. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od strony skarżącej na rzecz strony przeciwnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego) według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna okazała się zasadna. Na wstępie należy zaznaczyć, że Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu z urzędu znany jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 marca 2025 r. wydany w sprawie III FSK 1673/23 ze skargi kasacyjnej S. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 11 lipca 2023 r. sygn. akt I SA/Gl 184/23 w sprawie ze skargi S. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 21 grudnia 2022 r. nr 2401-IEE.619.11.2022.8/AZ UNP: 2401-22-275510 w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych mocą którego Sąd: 1) uchylił zaskarżony wyrok w całości, 2) uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 17 października 2022 r. nr 2401-IEE.619.10.2022.3.MSN, 3) zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz S. B. kwotę 1 120 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powołane wyżej orzeczenie bezpośrednio oddziałuje na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Rzeczonym wyrokiem Sąd uchylił postanowienie stwierdzające nieważność postawienia NUS z 13 lutego 2020r. nr 2426-SEE.711.129.2020.P.DPAN, którym, na podstawie art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a. NUS zawiesił postępowanie egzekucyjne. Pismem z 11 lutego 2020 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno – Skarbowego w K. przesłał do NUS postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z [...] o wstrzymaniu wykonania decyzji Naczelnik [...] Urzędu Celno – Skarbowego w K. z 16 maja 2019 r. Decyzja ta stanowiła podstawę tytułu wykonawczego, na podstawie którego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne obejmujące zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. W konsekwencji powyższego pisma NUS zawiesił postępowanie egzekucyjne postanowieniem z 13 lutego 2020 r. na podstawie art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a. Powyższe postanowienie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego ostatecznym postanowieniem DIAS z 21 grudnia 2022 r. o stwierdzeniu jego nieważności. Opisana sytuacja procesowa otworzyła drogę do ponownego załatwienia sprawy wynikającej z pisma Naczelnik [...] Urzędu Celno – Skarbowego w K. z 11 lutego 2020 r. NUS postanowieniem z 18 stycznia 2023 r. zawiesił prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Zatem, skoro upadła podstawa prawna wyeliminowania z obrotu prawnego postanowienia z 13 lutego 2020 r. postanowienie to jest wiążące w sprawie. Nie ma zatem podstaw aby w sprawie funkcjonowało drugie, późniejsze postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego wydane w odniesieniu do tego samego wniosku. Trafnie zatem wskazuje się w skardze kasacyjnej w ramach zarzutu nr 2, że w sprawie brak jest przesłanek do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia (zaskarżonego w niniejszej sprawie), skoro w sprawie istnieje i jest wiążące uprzednio wydane postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a. Przedstawione wyżej ustalenia i oceny czynią bezcelowym szczegółowe odnoszenie się do poszczególnych zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej. Z przedstawionych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości, uwzględniając zaś, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie NUS z 18 stycznia 2023 r. nr. 2426-SEE.7113.1.2023.137.PW. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1, art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a. Bogusław Woźniak Jacek Pruszyński Anna Dalkowska