III FSK 1545/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Bogucki (sprawozdawca), Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia NSA Jacek Pruszyński, po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 1271/18 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 7 września 2018 r., nr 2401-IEE2.711.481.2018.2 2401-18-145687 w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P.. z o.o. z siedzibą w S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrokiem z 14.06.2019 r. o sygn. I SA/Gl 1271/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę P. sp. z o.o. w z siedzibą w S. (dalej: skarżąca) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 7.09.2018 r., nr 2401-IEE2.711.481.2018.2 2401-18-145687, wydane w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Jako podstawę prawną powołano art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), uznając za nieusprawiedliwione zarzuty naruszenia art. 58 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt i 1 ustawy z 14.06.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.) w związku z art. 18 ustawy z 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2018 r. poz. 1314 ze zm., dalej: u.p.e.a.). Wyrok jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. 2. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. 2.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Gliwicach do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła skarżąca (reprezentowana przez pełnomocnika – adwokata), która zaskarżyła ten wyrok w całości. Sformułowała również wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżąca zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. przez uznanie, że skarżącej skutecznie doręczono przesyłkę, w której znajdowały się odpisy tytułów wykonawczych w dniu 20.04.2018 r. wraz z zawiadomieniami z 5.04.2018 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, podczas gdy skarżąca nie otrzymała ww. odpisów; 2. art. 76 § 1 w związku z art. 76 § 3 k.p.a. przez nieuznanie argumentacji i okoliczności wskazanych przez skarżącą jako przeciwdowód i nieodniesienie się do tej argumentacji w celu ustalenia jej znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie. 2.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor IAS w Katowicach wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 3.1. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, ponieważ wyrok WSA w Gliwicach odpowiada prawu (art. 184 p.p.s.a.) i dlatego skarga kasacyjna podlega oddaleniu. 3.2. Podstawą odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej był art. 58 § 1 k.p.a., w świetle którego w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Organ pierwszej instancji stwierdził, co zaakceptował organ odwoławczy oraz Sąd pierwszej instancji, że skarżąca wprawdzie złożyła wniosek o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi i dopełniła czynności, dla której określony był termin, jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu. Zdaniem organu, uchybienie terminowi nastąpiło jednak z winy skarżącej. Skarżąca nie sformułowała jednak zarzutu naruszenia art. 58 § 1 k.p.a., co było niezbędne dla skuteczności podważenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Stosownie natomiast do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc tylko z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. 3.3. Zdaniem skarżącej, WSA w Gliwicach naruszył art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. przez uznanie, że skarżącej skutecznie doręczono przesyłkę, w której znajdowały się odpisy tytułów wykonawczych w dniu 20.04.2018 r. wraz z zawiadomieniami z 5.04.2018 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, podczas gdy skarżąca nie otrzymała ww. odpisów. Ponadto skarżąca stwierdziła, że naruszone zostały przepisy art. 76 § 1 w związku z art. 76 § 3 k.p.a. przez nieuznanie argumentacji i okoliczności wskazanych przez skarżącą jako przeciwdowód i nieodniesienie się do tej argumentacji w celu ustalenia jej znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie. Powyżej wymienione zarzuty kasacyjnej są bezzasadne. Podkreślenia wymaga, że zarzuty naruszenia ww. przepisów zostały sformułowane również w skardze do WSA w Gliwicach i tenże Sąd odniósł się do nich w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Stwierdził przede wszystkim, co należy zaakceptować, że skarżącej zostały doręczone odpisy tytułów wykonawczych w dniu 20.04.2018 r. wraz z zawiadomieniem z 5.04.2018 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. W aktach sprawy znajduje się odpis potwierdzenia odbioru w dniu 20.04.2018 r. tejże przesyłki, która została odebrana przez likwidatora skarżącej spółki. Na przedniej części zawiadomienia jest zawarta informacja, że oprócz dokumentu stanowiącego zawiadomienie o zajęciu wierzytelności (czego skarżąca nie kwestionuje), przesyłka zawierała również inne dokumenty, którym przyporządkowano numery: [...]. Porównanie załączonych do akt administracyjnych odpisów tytułów wykonawczych wskazuje na to, że przyporządkowane im numery na kodach kreskowych to [...] W rezultacie należy stwierdzić, że ww. potwierdzenie odbioru przesyłki, jako wypełnione prawidłowo, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 k.p.a., potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych pism. W tym zakresie dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności z prawdą. W tym stanie rzeczy, zasadny jest wniosek organów oraz Sądu pierwszej instancji, że na gruncie tej sprawy można przyjąć, iż skarżącej zostały doręczone odpisy tytułów wykonawczych. Należy zaakcentować, że odpisy tytułów wykonawczych zawierały pouczenie, iż skarżącej jako zobowiązanej przysługiwało w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisów tytułu wykonawczego prawo zgłoszenia, do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Skarżąca w dniu 7.05.2018 r. (data prezentaty) wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej i jednocześnie wniosła zarzuty. W powyżej przedstawionej sytuacji uchybienie terminowi nastąpiło zatem z przyczyn zawinionych przez skarżącą: twierdzenie o braku doręczenia tytułów wykonawczych okazało się bowiem bezzasadne, a innych okoliczności rzutujących na opóźnione wniesienie zarzutów skarżąca nie przytoczyła i w konsekwencji nie uprawdopodobniła braku winy (skarżąca nie podjęła nawet próby reklamowania doręczenia, którą sygnalizuje w skardze kasacyjnej). Przepis art. 58 § 1 k.p.a. wyraźnie natomiast wymaga, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, ale jedynie w sytuacji, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Zarzuty skargi kasacyjnej zostały sformułowane w sposób, które Naczelny Sąd Administracyjny zmuszony jest ocenić krytycznie, i nie chodzi w tym przypadku tylko o kwestię ich zasadności, co retorycznej poprawności. Budowanie zarzutów powinno odbywać się w nawiązaniu do rzeczywistych twierdzeń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, wówczas możliwe jest prowadzenie argumentacji względem stanu faktycznego i prawnego przyjętego przez Sąd pierwszej instancji, a w konsekwencji możliwa jest weryfikacja zasadności podnoszonych argumentów. Nie spełnia takiego warunku poprawności argumentacja, która bazuje na wyjściowych założeniach odmiennych, niż przyjęte w zaskarżonym wyroku, a taką właśnie wadą dotknięte są postawione w skardze kasacyjnej zarzuty. 3.4. W świetle przedstawionej powyżej argumentacji Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko WSA w Gliwicach. Z uwagi na to, że wszystkie postawione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę tę oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2.03.2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm., dalej: ustawa COVID) oraz zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Izby Finansowej z 28.10.2022 r. Wymienionym zarządzeniem strony zawiadomiono o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i poinformowano o możliwości uzupełnienia argumentacji w piśmie procesowym, z zachowaniem trybu określonego w art. 66 p.p.s.a. Zarządzenie zostało doręczone skarżącej 21.11.2022 r. natomiast organowi 17.11.2022 r. Żadna ze stron nie uzupełniła stanowiska oraz nie wyraziła sprzeciwu co do zastosowanego trybu rozpoznania sprawy. Zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 1 i 3 ustawy COVID w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany żądaniem strony o przeprowadzenie rozprawy. s. J. Pruszyński s. S. Bogucki s. J. Sokołowska