III FSK 1477/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Wojciech Stachurski po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o zawieszenie postępowania w sprawie ze skargi kasacyjnej D. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 337/25 w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 29 listopada 2024 r., nr KOA/1409/Fi/19 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. postanawia odmówić zawieszenia postępowania.

Wyrokiem z 18 czerwca 2025 r., III SA/Wa 337/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. S.(dalej: ,,Skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 29 listopada 2024 r., nr KOA/1409/Fi/19, w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. W skardze kasacyjnej od tego wyroku, Skarżący zawarł wniosek o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z poźn. zm., dalej "p.p.s.a."), w związku z art. 192 i art. 193 p.p.s.a., z uwagi na to, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, tj. postępowania ze skargi konstytucyjnej Skarżącego dotyczącej stwierdzenia, że przepisy art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926, z późn. zm., dalej: ,,o.p.") w związku z art. 68 § 1 i § 2 o.p. oraz art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31, z późn. zm., dalej: ,,u.p.o.l."), rozumiane w ten sposób, że nawet w przypadku zaskarżenia odwołaniem decyzji organu pierwszej instancji, to decyzja organu pierwszej instancji, a nie decyzja organu odwoławczego, jest decyzją ustalającą zobowiązanie podatkowe, i tylko do wydania decyzji organu pierwszej instancji odnoszą się terminy przedawnienia z art. 68 § 1 i § 2 o.p., są niezgodne z przepisami ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 z późn. zm., dalej "Konstytucja"). Skarżący wskazał, że wyżej wymieniona sprawa ze skargi konstytucyjnej prowadzona jest w Trybunale Konstytucyjnym pod sygnaturą akt SK 18/25. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o zawieszenie postępowania nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podnoszona przez Skarżącego okoliczność, tj. złożenie przez skarżącego kasacyjnie do Trybunału Konstytucyjnego skargi konstytucyjnej, nie uzasadnia zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie. Po pierwsze, okoliczność ta nie stanowi przesłanki do obligatoryjnego zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego (art. 124 p.p.s.a.) Po drugie, nie stanowi bezpośredniej przeszkody do rozpoznania tej sprawy. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że aby móc zastosować art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., między daną sprawą sądowoadministracyjną a innym postępowaniem musi istnieć związek tego rodzaju, że wynik już toczącego się postępowania będzie miał charakter prejudycjalny dla sprawy, która ma być zawieszona. Rozstrzygnięcie w tej drugiej sprawie tylko wtedy będzie upoważniało do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, kiedy podjęte w niej rozstrzygnięcie będzie miało decydujące znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej, która ma być zawieszona (zob. postanowienia NSA: z 28 lutego 2012 r., I GZ 27/12; z 6 marca 2012 r., II OSK 304/12; a także wyroki NSA: z 15 września 2017 r.). Związek między postępowaniami, o których mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., powinien być realny, rzeczywisty, faktyczny i bezpośredni (postanowienie NSA z 23 października 2008 r., II GZ 249/08). Należy też podkreślić, że art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznaje sądowi administracyjnemu uprawnienie do fakultatywnego wstrzymania toku postępowania sądowoadministracyjnego, z uwagi na wystąpienie opisanych w tym przepisie okoliczności. Poprzez użycie zwrotu "sąd może", ustawodawca pozostawił do oceny sądu, czy w okolicznościach faktycznych danej sprawy uzasadnione jest zawieszenie postępowania sądowego, czy też nie. W tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że wstrzymywanie biegu postępowania sądowego jest nieuzasadnione. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 7 p.p.s.a., sąd administracyjny powinien podejmować czynności zmierzające do szybkiego załatwienia sprawy i dążyć do jej rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu. Skargę konstytucyjną wniesiono do Trybunału Konstytucyjnego 14 czerwca 2023 r. Dopiero po blisko 1,5 roku Trybunał Konstytucyjny prawomocnym postanowieniem z 29 stycznia 2025 r. (TS 135/23) nadał dalszy bieg sprawie. Nie jest przy tym wiadomo, kiedy Trybunał rozpozna wniesioną skargę konstytucyjną. Dalsze oczekiwanie na rozpoznanie tej sprawy, nie tylko godziłoby we wspomnianą zasadę szybkości postępowania sądowoadministracyjnego, ale utrzymywałoby w tym zakresie stan niepewności. Należy też zauważyć, że w sytuacji, gdy Trybunał Konstytucyjny zajmie odmienne stanowisko od dotychczasowego i orzeknie o niekonstytucyjności przepisów powołanych we wniosku o zawieszenie postępowania, strona skarżąca będzie mogła żądać powrotu do sprawy w trybie nadzwyczajnym (art. 272 § 1 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.