III FSK 1469/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Dominik Gajewski, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Mirella Łent, Protokolant Ewa Gmurczyk, , po rozpoznaniu w dniu 12 października 2022 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 maja 2019 r. sygn. akt I SA/Kr 265/19 w sprawie ze skargi J. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 1 grudnia 2017 r. nr SKO.Pod./4140/882/2017 w przedmiocie zaliczenia wpłaty z tytułu zwaloryzowanego odszkodowania oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 8 maja 2019 r. o sygn. akt I SA/Kr 265/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: "WSA") w sprawie ze skargi J. W. (dalej: "Skarżący"), oddalił skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej: "SKO") z dnia 1 grudnia 2017 r., wydane w przedmiocie zaliczenia wpłaty z tytułu zwaloryzowanego odszkodowania. Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl). Skargę kasacyjną od wyroku WSA do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Skarżący, który zaskarżył ten wyrok w całości. Wniósł o uchylenie wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych. Na podstawie art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") Skarżący wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Jednocześnie na podstawie art. 125 p.p.s.a., Skarżący wniósł o rozważenie możliwości zawieszenia postępowania, do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt IV SA/Wa 2472/18. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Skarżący zarzucił WSA naruszenie przepisów postępowania, tj.: - niezastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi w sytuacji, w której pierwotna decyzja, stanowiąca podstawę wydania zaskarżonego postanowienia, jest obecnie przedmiotem badania przez Wojewodę Małopolskiego w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, tym samym w mocy pozostaje postanowienie o wstrzymaniu jej wykonania, a także w ocenie Skarżącego, nie powinny być za ten czas egzekwowane odsetki za opóźnienie. W zakreślonym ustawowo terminie, SKO nie skorzystało z możliwości złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, a zatem należało ją oddalić. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w tej sprawie nie zachodzi. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej należy wyjaśnić, że rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami. Wymaga to zatem prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej, a więc konieczność m.in. precyzyjnego wskazania konkretnych przepisów prawa, które zdaniem wnoszącego ten środek zaskarżenia zostały naruszone. Tymczasem, odnosząc te uwagi do sformułowanych zarzutów należy zauważyć, że w początkowej części zarzutów skargi kasacyjnej, tj. tych gdzie stosownie do art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Skarżący podnosi naruszenie przepisów postępowania, wskazano przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., bez odniesienia do zarzucanych przepisów dotyczących wydanego przez SKO postanowienia z dnia 1 grudnia 2017 r. w przedmiocie zaliczenia wpłaty z tytułu zwaloryzowanego odszkodowania. Trzeba zauważyć, że z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wynika, iż skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Wymóg przytoczenia podstaw kasacyjnych oznacza konieczność precyzyjnego określenia kwestionowanych przepisów prawa podatkowego wraz z ich przyporządkowaniem do odpowiedniego typu, tj. przepisów materialnych, czy też przepisów postępowania. Wskazany wymóg przytoczenia podstaw kasacyjnych oznacza konieczność przywołania przepisów prawnych, mających w sprawie zastosowanie. Tymczasem Skarżący zarzuca naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., bez ich odpowiedniego powiązania z przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 z późn. zm.), czy też przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z póżn. zm.). W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny nie ma możliwości kasacyjnie dokonania kontroli prawidłowości wydanego przez WSA zaskarżonego wyroku oraz wydanych rozstrzygnięć przez organy administracji publicznej. Wniosek w przedmiocie zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, został rozpatrzony na mocy prawomocnego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2020 r., sygn. akt II FSK 2704/19 (akta sądowe k. 118-120). Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. Mirella Łent Dominik Gajewski Sławomir Presnarowicz (spr)