III FSK 1434/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia NSA Jacek Pruszyński, Sędzia WSA (del.) Mirella Łent (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. z dnia 24 lipca 2019 r. sygn. akt I SA/Go 431/19 w sprawie ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 25 kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie kosztów egzekucyjnych oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 24 lipca 2019 r. sygn. akt I SA/Go 431/19 po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 25 kwietnia 2019 r. w przedmiocie kosztów egzekucyjnych uchylił zaskarżone postanowienie w całości oraz zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze na rzecz skarżącej spółki kwotę 597 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sąd stwierdził, że opłata egzekucyjna w wysokości określonej w art. 64 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm. - dalej "u.p.e.a.") nie może być pobrana wówczas, gdy nie nastąpi faktyczne zajęcie wierzytelności pieniężnych. Sąd wskazał również, że organ, ponownie rozpatrujący sprawę, zobowiązany będzie uwzględnić, że jakkolwiek opłaty ustalane przez organy egzekucyjne są konsekwencją prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a zatem następstwem braku dobrowolnego wykonania świadczenia przez zobowiązanego, to jednak ich wysokość, nie może pozostawać w oderwaniu od warunków, jakie wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14. Zatem w przypadku opłaty manipulacyjnej od rzeczywistych wydatków towarzyszących podjętym czynnościom organu egzekucyjnego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. dalej jako "p.p.s.a.") zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnie lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) tj.: – art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. i art. 80 § 1 u.p.e.a. oraz art. 80 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. polegającą na przyjęciu, że warunkiem zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego jest istnienie na zajętym rachunku bankowym środków pieniężnych, a w związku z tym opłata egzekucyjna może być pobrana wyłącznie wówczas gdy nastąpi "faktyczne" zajęcie wierzytelności, co w konsekwencji doprowadziło Sąd I instancji do przyjęcia, iż strona przeciwna naruszyła prawo materialne, podczas gdy prawidłowa wykładnia art. 64 § 1 pkt 4 i art. 80 § 1 u.p.e.a. oraz art. 80 § 2 u.p.e.a. powinna doprowadzić Sąd I instancji do wniosku, iż zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego nie jest równoznaczne z "faktycznym" czy "fizycznym" zajęciem środków pieniężnych znajdujących się na rachunku bankowym i opłata egzekucyjna może być pobrana bez względu na to, czy na rachunku bankowym znajdują się jakiekolwiek środki pieniężne, a skutek zajęcia powstaje z chwilą zawiadomienia banku; – art. 80 § 2 u.p.e.a. oraz niezastosowanie i pominięcie art. 64 § 9 pkt 4 u.p.e.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. skutkujące przyjęciem, iż zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego następuje tylko wówczas, gdy na rachunku bankowym znajdują się środki pieniężne, podczas gdy dla dokonania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego wystarczające jest doręczenie stosownego zawiadomienia bankowi, a stan środków na rachunku bankowym nie jest przesłanką dokonania zajęcia i pozostaje bez znaczenia dla oceny skuteczności tego zajęcia; 2) naruszeniu przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj.: – art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. art. 151 p.p.s.a., art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 1 pkt 4 i § 6 u.p.e.a., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przez błędne uznanie i przyjęcie przez Sąd I instancji - w wyniku niewłaściwej kontroli działania Organu - że zachodzi konieczność uwzględnienia przez organ egzekucyjny przy ponownym rozpoznaniu sprawy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r., SK 31/14, w zakresie innym niż dotychczas, a także nie wzięcie pod uwagę, że bank przekazał niezgodną informację ze stanem faktycznych, że w dniu 11 września 2018 r. nie było środków pieniężnych na rachunku bankowym, pomimo że bank w tym dniu przekazał organowi egzekucyjnemu środki pieniężne oraz, że przez wydanie w/w wyroku z dnia 28 czerwca 2016 r., SK 31/14, przez Trybunał Konstytucyjny nie doszło do wyeliminowania z porządku prawnego przepisów art. 64 § 1 pkt 4 i § 6 u.p.e.a., a tym samym wyrok jest jedynie nakazem dla ustawodawcy do zmiany wskazanych przepisów w zakresie wynikającym z jego sentencji, a w konsekwencji zaskarżone postanowienie w pełni odpowiada prawu i stąd zaistniały podstawy do oddalenia skargi w całości, zaś gdyby Sąd I instancji dokonał właśnie takiej prawidłowej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, wówczas wydałby wyrok odmiennej treści, tj. oddalający skargę. Mając na uwadze powyższe organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi, który wydał zaskarżone orzeczenie, tj. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim, ewentualnie, w razie uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona - o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi w trybie art. 188 p.p.s.a. przez oddalenie skargi strony skarżącej w całości oraz zasądzenie od strony skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, t.j.), dalej: "p.p.s.a." Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z 8 grudnia 2009r., II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40). Skarga kasacyjna została zatem zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio p.p.s.a.). W tym zakresie okazała się niezasadna i dlatego została oddalona. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do zarządzenia przewodniczącego III Wydziału Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2022 r., na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.). Poinformowano strony o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne, składzie orzekającym i terminie posiedzenia niejawnego oraz pouczono o możliwości uzupełnienia argumentacji uzasadnienia skargi kasacyjnej albo żądania jej oddalenia. Niezasadność zarzutu skargi kasacyjnej sformułowanego w oparciu o art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. i art. 80 § 1 u.p.e.a. oraz art. 80 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. wynika przede wszystkim z braku rozróżnienia przez autora skargi kasacyjnej skuteczności zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego (art. 80 § 1 u.p.e.a.) z zajęciem wierzytelności (art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a.). W zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji w sposób wyraźny i prawidłowo wskazał na te różnice i ich wagę dla prawidłowego zastosowania art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. W skardze kasacyjnej nie przedstawiono argumentacji, która mogłaby podważyć ocenę WSA co do naruszenia przez organ art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. przy jego nieodpowiednim zastosowaniu. Z tych samych względów niezasadnym jest zarzut oparty o art. 80 § 2 u.p.e.a. oraz art. 64 § 9 pkt 4 u.p.e.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., nawet jeśliby przyjąć, że autorowi skargi kasacyjnej chodziło o art. 64 § 9 w punkcie dotyczącym zajęcia wierzytelności, a nie ruchomości. Niezasadne są pozostałe zarzuty, z tą uwagą, że powołanie przez organ szeregu przepisów w omawianych zarzutach czyni wątpliwym, jakie naruszenie jest zarzucane zaskarżonemu wyrokowi i jakie okoliczności mają wskazywać na zasadność zarzutu organu. Niezbędna konkretyzacja zarzutów nie zastała także przedstawiona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący organ wymienił jedynie numery przepisów postępowania, które w jego ocenie zostały naruszone. Wyodrębnianie zarzutów z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej zawsze niesie ryzyko nieprawidłowego odczytania intencji strony wnoszącej skargę kasacyjną. Przede wszystkim WSA miał kompetencję do rozpoznania złożonej skargi (art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a.) i nie wykroczył poza granice sprawy. Jednocześnie nie można przyjąć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim ograniczył kontrolę działania organu jedynie do powołanych w skardze zarzutów, wniosków czy podstawy prawnej (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W odniesieniu do wskazywania przez autora skargi kasacyjnej tego, że na zajętym rachunku bankowym znajdowały się środki pieniężne w dacie zajęcia egzekucyjnego, oznacza, że organ chce wykazać, że zajął faktyczne wierzytelności. Tymczasem w skardze kasacyjnej poczyniono wywód w zakresie błędnej wykładni art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a., który już sam z siebie temu zaprzecza. Co więcej Sąd pierwszej instancji wyraźnie przyjął, że w sprawie nastąpiła zapłata dokonana przez zobowiązanego w formie dwu przelewów, a zajęcie wierzytelności z rachunku dokonane przez organ, skutkowało jedynie odpowiedzią banku o przeszkodzie w realizacji zajęcia z powodu braku środków. Odmienne ustalenia stanu faktycznego nie zostały wykazane przez organ. Zaspokojenie egzekwowanych należności w dniach 10 i 11 września 2018 r. nie oznacza jeszcze, że nastąpiło ono w ramach zajęcia egzekucyjnego, a nie zapłaty przez zobowiązanego, nawet jeśli zawiadomienie o zajęciu egzekucyjnym datowane było na 10 września 2018 r.; gdyż mogło wynikać z czasu potrzebnego na obieg dokumentów. W sprawie istotną staje się odpowiedź banku na zajęcie egzekucyjne. Z niej wynika, że organ egzekucyjny nie zajął faktycznych wierzytelności, a realizacja zajęcia nie była możliwa z uwagi na brak środków. Obecnie treść odpowiedzi banku jest bezsporna, choć w uzasadnieniu kontrolowanego przez WSA postanowienia, organ się do niej nie odnosi. Dopiero w skardze kasacyjnej uznaje, że odpowiedź banku była niezgodna ze stanem faktycznym. Organ jednak nie podważa okoliczności, że wpływ na rachunek bankowy organu egzekucyjnego kwot w dniach 10 i 11 września 2018 r. nastąpił w ramach zapłaty dokonanej przez zobowiązanego, tak jak przyjął to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim. Rację ma Sąd pierwszej instancji wskazując na konieczność uwzględnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego, SK 31/14, z dnia 28 czerwca 2016 r. W wyroku składu siedmiu sędziów NSA z 19 grudnia 2022 r., III FSK 283/21, Naczelny Sąd Administracyjny poczynił i przedstawił zasadnicze – kompleksowe oceny prawne w zakresie stosowania unormowania opłaty manipulacyjnej, o jakiej mowa w art. 64 § 6 u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym od 17 sierpnia 2016 r. do 20 lutego 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny aprobuje argumentację i stanowisko prawne przywołanego wyroku, jako zgodne z prawem, właściwe i odpowiednie do rozpoznania sprawy niniejszej i wskazuje, że egzekucyjnoprawny stan faktyczny kształtuje ustawodawca, stanowiąc prawo, w którym normuje określony zakres aktywności, praw i obowiązków organów egzekucyjnych, wierzycieli i zobowiązanych. Jednakże to organy egzekucyjne, wierzyciele i zobowiązani szeregiem egzekucyjnie znaczących czynności faktycznych i prawnych, ukonkretniają i indywidualizują egzekucyjny stan faktyczny sprawy, z którego, z mocy prawa, wynikają określone skutki prawne, w tym sporne w sprawie niniejszej opłaty manipulacyjne. Egzekucyjny stan faktyczny sprawy w przedmiocie opłat egzekucyjnych to działania i/lub zaniechania, z którymi ustawa egzekucyjna łączy powstanie obowiązku uiszczenia przez dany podmiot opłaty egzekucyjnej w wysokości zgodnej z prawem. Jest to rzeczywisty, prawnie znaczący obraz wywołującej skutki egzekucyjne działalności zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego, takiej jak niepłacenie zobowiązań podatkowych, wystawienie i doręczenie tytułu wykonawczego, czynności mające na celu wykonanie tytułu wykonawczego. Odnośnie do egzekucyjnych opłat manipulacyjnych, są to: wysokość egzekwowanych należności pieniężnych objętych każdym tytułem wykonawczym oraz poniesione wydatki za czynności manipulacyjne związane ze stosowaniem środków egzekucyjnych przy egzekwowaniu należności pieniężnych objętych każdym tytułem wykonawczym. Wszystkie te przedmioty, zdarzenia, działania i/lub zaniechania podlegają ocenie na podstawie obowiązującego w czasie ich zaistnienia prawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; odnośnie do opłat manipulacyjnych jest to przede wszystkim art. 64 § 6 u.p.e.a., który nie został uchylony przez Trybunał Konstytucyjny, a tylko zweryfikowany konstytucyjnie wyłącznie w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej (egzekucyjnoprawny stan faktyczny). Przypomnieć należy, że przywoływany art. 64 § 6 u.p.e.a., o którym wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 28 czerwca 2016 r., SK 31/14, w stanie prawnym adekwatnym do ocenianego postępowania egzekucyjnego stanowił, że organ egzekucyjny pobiera opłatę manipulacyjną z tytułu zwrotu wydatków za wszystkie czynności manipulacyjne związane z zastosowaniem środków egzekucyjnych. Opłata wynosi 1% kwoty egzekwowanych należności pieniężnych objętych każdym tytułem wykonawczym, nie mniej jednak niż 1 zł 40 gr. W podstawie obliczenia opłaty uwzględnia się również odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie przypadające w dniu wszczęcia postępowania egzekucyjnego. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że: art. 64 § 6 u.p.e.a. w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej opłaty manipulacyjnej, jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP oraz nie jest niezgodny art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Rozważania powyższe są bardzo istotne w przypadkach – stosunkowo częstych – nowelizacji ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, również w zakresie spornych opłat. Rozważania te wskazują, że podstawą prawną egzekucyjnego stanu faktycznego indywidualnej sprawy administracyjnej w przedmiocie spornych opłat mogą być tylko i wyłącznie regulacje prawne adekwatne przedmiotowo i czasowo do stanu i czasu sprawy. Unormowania obowiązujące wcześniej lub później w relacji do prawnie znaczącego przebiegu określonego postępowania egzekucyjnego nie mogą stanowić podstawy ocen prawnych odnośnie do tego postępowania, mogą być natomiast wykorzystywane przy stosowaniu celowościowej, historycznej, porównawczej wykładni czasowo i przedmiotowo adekwatnego do sprawy treści prawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z uwzględnieniem przepisów międzyczasowych, jeżeli ustawa w odniesieniu do określonych treści i czasu jej obowiązywania regulacje takie zawiera. Dla prawidłowego zastosowania art. 64 § 6 u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym w okresie od 17 sierpnia 2016 r. do 20 lutego 2021 r. (art. 15 ustawy z 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw - Dz.U. poz. 1553), należy: po pierwsze, określić podstawę prawną egzekucyjnoprawnego stanu faktycznego indywidualnej sprawy administracyjnej w przedmiocie opłaty manipulacyjnej, którą mogą stanowić tylko i wyłącznie regulacje prawne adekwatne przedmiotowo i czasowo do stanu i czasu sprawy, z uwzględnieniem przepisów intertemporalnych, jeżeli zostały one ustawowo przewidziane, po drugie ustalić egzekucyjny stan faktyczny sprawy, na który składają się poniesione wydatki za wszystkie czynności manipulacyjne związane ze stosowaniem środka egzekucyjnego/środków egzekucyjnych przy egzekwowaniu określonych należności pieniężnych objętych każdym tytułem wykonawczym. Należy więc ustalić i przedstawić ilość przypadków zastosowania w indywidualnej sprawie środków egzekucyjnych odnośnie do konkretnych należności pieniężnych objętych każdym tytułem wykonawczym i dokonane w relacji do nich czynności manipulacyjne oraz czy i jakie poniesiono na te czynności wydatki. Inaczej mówiąc, organy administracyjne powinny w sprawie (niniejszej) zaprezentować rzeczywisty obraz ocenianego postępowania egzekucyjnego. Dopiero niezbędnie ukonkretnione, jednoznaczne odtworzenie i przedstawienie egzekucyjnoprawnego stanu faktycznego umożliwi ocenę zastosowania w indywidualnej sprawie odpowiednich regulacji prawa o opłacie manipulacyjnej - w relacji do wymogów i standardów prawnych wynikających z wyroku TK z 28 czerwca 2016 r., SK 31/14. Ocena ta może natomiast stanowić następnie podstawę rozważenia uzasadnienia zastosowania i legalności zastosowania danego - indywidualnego obliczenia wysokości opłaty manipulacyjnej, jeżeli egzekucyjny stan faktyczny, w którym wysokość opłaty została określona, wskazuje na jej niewspółmierność względem składników/okoliczności wymienionego stanu faktycznego, a w rezultacie na nadmierną ingerencję obciążeniem administracyjnoprawnym w sprawie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, do powyższego sprowadza się, sens prawidłowego wykorzystania ocen prawnych wyroku TK z 28 czerwca 2016 r., SK 31/14. Postępowanie przed sądami administracyjnymi nie stanowi jakiejkolwiek formy, postaci czy też kontynuacji postępowania administracyjnego, a więc sanowanie sprawy przez sąd administracyjny w zakresie uchybień i zaniechań organów wykonujących administrację publiczną, które są istotne dla merytorycznego, zgodnego z prawem rozstrzygnięcia, jest prawnie nieuzasadnione i niedopuszczalne. W wyroku z 28 czerwca 2016 r., SK 31/14, Trybunał Konstytucyjny poza konstytucyjnym zakwestionowaniem zaniechania ustawowego uregulowania maksymalnej wysokości opłat, nie uchylił podstawy i zasad odpowiedzialności z tytułu opłaty za dokonane czynności manipulacyjne, o jakich mowa w art. 64 § 6 u.p.e.a., nie zalecił stosowania określonej metody obliczania tych opłat lub określania ich w minimalnej lub maksymalnej dla danej metody obliczeniowej wysokości. Jeżeli egzekucyjny stan faktyczny, w którym wysokość opłaty ma zostać określona, wskazuje na jej niewspółmierność względem elementów/okoliczności egzekucyjnego stanu faktycznego, a w rezultacie na nadmierną ingerencję obciążeniem administracyjnoprawnym w sprawie, można zastosować konkretną metodę obliczenia opłaty, pod warunkiem, że będzie ona odpowiednia i uzasadniona w relacji czynności, nakładu pracy i trudności indywidualnej sprawy egzekucyjnej. W powyższym kontekście: formalnoprawne uzasadnienie zastosowania określonej metody obliczenia opłat, o których stanowi art. 64 § 6 u.p.e.a. - w brzmieniu obowiązującym w okresie od 17 sierpnia 2016 r. do 20 lutego 2021 r., nie jest samodzielnie tożsame z uzasadnieniem adekwatności tej metody do danej indywidualnej sprawy egzekucyjnej, które jest niezbędne dla zgodnego z prawem określenia wysokości opłaty od czynności egzekucyjnej i opłaty manipulacyjnej. Tymczasem organ ograniczył się jedynie do wyliczenia miarkowanego w odniesieniu do maksymalnej kwoty opłaty manipulacyjnej, co nie wyczerpuje obowiązku miarkowania współmiernego względem elementów/okoliczności egzekucyjnego stanu faktycznego, a to mogło doprowadzić do nadmiernej ingerencji obciążeniem administracyjnoprawnym w sprawie. Nie można zatem przyjąć, że został naruszony art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie kontrolowanego wyroku zawiera stanowisko odnośnie do stanu faktycznego przyjętego, jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak również, zostało sporządzone w sposób umożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku. W sprawie niniejszej uzasadnienie Sądu pierwszej instancji spełnia wymogi ustawowe. W konsekwencji powyższego za niezasadne uznano zarzut naruszenia art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a., wynikowego art. 151 p.p.s.a., art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 1 pkt 4 i § 6 u.p.e.a. Mając na względzie powyższe oraz art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach nie rozstrzygnięto, gdyż w sprawie nie został złożony wniosek w tym przedmiocie (art. 209 p.p.s.a.). Mirella Łent Paweł Borszowski Jacek Pruszyński