III FSK 1422/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia NSA Dominik Gajewski, Sędzia WSA (del.) Marta Waksmundzka-Karasińska (sprawozdawca), Konrad Halota, Protokolant, po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Z.P.U. "A." sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 września 2024 r. sygn. akt I SA/Gd 388/24 w sprawie ze skargi Z.P.U. "A." sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 29 lutego 2024 r. nr 2201-IEE.7192.2.133.2024.10.AW w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Z.P.U. "A." sp. z o.o. z siedzibą w P. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej jako "Sąd I instancji"), wyrokiem z 3 września 2024 r., sygn. akt I SA/Gd 388/24 oddalił skargę Z. P.U. A. sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej jako "Skarżąca", lub "Spółka") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej także jako "organ II instancji") z 29 lutego 2024 r. Postanowieniem tym organ II instancji utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. (dalej także jako "organ I instancji") z 26 października 2023 r. oddalające skargę na czynność głównego eksperta skarbowego i komornika skarbowego dotyczącą przeprowadzenia pierwszej licytacji nieruchomości. Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że w dniu 20 września 2023 r. w siedzibie Urzędu Skarbowego w P. odbyła się pierwsza licytacja nieruchomości gruntowej o pow. 0,725 ha wraz z budynkami stanowiącymi odrębną nieruchomość. Nieruchomość gruntowa stanowi własność Gminy Miasta P., natomiast Spółka jest jej użytkownikiem wieczystym oraz właścicielem budynków stanowiących odrębny od gruntu przedmiot własności. Na okoliczność przeprowadzenia licytacji sporządzony został protokół pierwszej licytacji. Licytacja odbyła się publicznie, w obecności pracowników urzędu, zgodnie z art. 111c § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2022 r., poz. 479, dalej jako "u.p.e.a."). Licytację prowadził komornik skarbowy, który wskazał: przedmiot licytacji - nieruchomość gruntowa w użytkowaniu wieczystym, tj. działkę o pow. 0,725 ha wraz z budynkami stanowiącymi odrębną nieruchomość; cenę wywoławczą – 243.887 zł, przy czym suma oszacowania pomniejszona została o wartość dzierżawy nieruchomości; wysokość wadium – 32.518,30 zł; termin uiszczenia ceny nabycia; prawa obciążające nieruchomość; zmiany w stanie faktycznym i prawnym nieruchomości - zmiany nie nastąpiły, co potwierdza protokół z oględzin z 19 września 2023 r. Licytacja odbyła się ustnie. Do licytacji przystąpiło dwunastu uczestników, spośród trzynastu, którzy wpłacili wadium (zgodnie z załącznikiem nr 1 do protokołu). Do protokołu załączono też potwierdzenia wpłaty/złożenia wadium wraz z oświadczeniami uczestników postępowania, że nie są osobami wyłączonymi (zgodnie z art. 111d § 1 u.p.e.a) oraz odpowiednimi pełnomocnictwami. Prowadzący wskazał, zgodnie z zapisami art. 111f § 2 u.p.e.a., że postąpienie wynosi nie mniej niż 2.439,00 zł. Zgodnie z art. 111f § 4 u.p.e.a. prowadzący obwieścił, że po trzecim obwieszczeniu dalsze postąpienia nie będą przyjęte, obwieścił trzykrotnie ostatnio zaoferowaną przez A. sp. z o.o. cenę, tj.: 835.000,00 zł. W protokole brak jest informacji o złożonych skargach na czynność pracownika zgłoszonych ustnie komornikowi skarbowemu. W postanowieniu oddalającym skargę na czynność poborcy skarbowego w toku licytacji organ I instancji wskazał, że z protokołu nie wynika, aby uczestnicy zostali pouczeni o treści art. 111I u.p.e.a., dlatego uznał za zasadne merytoryczne rozpatrzenie skargi. W zażaleniu Spółka wskazała, że w trakcie licytacji nie uwzględniono skargi uczestnika licytacji co do sposobu podawania przez licytantów ceny. Zgodnie z przepisami licytant powinien podać kwotę, za którą licytuje w pełnych złotych. Podanie niepełnej kwoty budzi, zdaniem Spółki, wątpliwości co do zaoferowanej ceny. Odnosząc się do powyższego zarzutu organ II instancji wskazał, że ani po stronie licytujących, ani prowadzącego licytację, nie powstała wątpliwość co do wysokości zaoferowanej przez licytantów ceny. Nikt nie podniósł w czasie licytacji takiego zarzutu. Natomiast, na prośbę jednej z osób obecnych na licytacji, aby licytant powiedział dokładnie kwotę jaką oferuje, licytant niezwłocznie powtórzył kwotę. W ocenie komornika prośba ta nie miała charakteru skargi na przebieg licytacji. Z protokołu wynika też, że pracownik prowadzący licytację pouczył licytantów, że po trzecim obwieszczeniu dalsze postąpienia nie będą przyjęte. Informacja ta znajduje się w protokole. Również kwoty oferowanych cen nie wzbudziły wątpliwości licytujących. Nadto, dokonując analizy akt sprawy organ egzekucyjny uznał, że na podstawie dokumentów znajdujących się w tych aktach jest w stanie ustalić stan faktyczny. Nie jest potrzebne przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego. Do podobnego wniosku doszedł w tej sprawie organ odwoławczy. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku stwierdził, że znajdujący się w aktach protokół pierwszej licytacji w sposób precyzyjny i wyczerpujący opisuje podjęte czynności. Przepisy prawa nie przewidują, aby zawierał on dokładne przytoczenie słów obecnych osób. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji, zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego oraz prawa materialnego, w tym m.in. art. 111 u.p.e.a., art. 227 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 – dalej także "k.p.a."), art. 121 § 1, 122 i 187 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm., dalej "O.p."). W piśmie procesowym z 25 lipca 2024 r. pełnomocnik Skarżącej ustanowiona z urzędu zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7, art. 75 § 1 oraz art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., art. 111c § 2 pkt 2 u.p.e.a., art. 111f § 4 u.p.e.a., art. 111l u.p.e.a., art. 14 § 1 w zw. z art. 68 § 1 i 2 k.p.a., art. 15 w zw. z art. 136 k.p.a.; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 111 m § 1 u.p.e.a. W uzasadnieniu pełnomocnik Skarżącej podkreśliła, że organ oparł swoje ustalenia o błędnie sporządzony protokół licytacji. W protokole brak jest chociażby notatek o zastrzeżeniach zgłaszanych przez uczestników odnośnie do błędnie wskazywanej ceny. Zabrakło również odczytania protokołu po zakończeniu licytacji. W tracie licytacji naruszony został również art. 111f § 4 u.p.e.a. polegający na braku uprzedzenia obecnych przez poborcę skarbowego po ustaniu postąpień, że po trzecim obwieszczeniu dalsze postąpienia nie będą przyjęte, co stanowiło istotne naruszenie procedury przeprowadzania licytacji. Wskazała, że żaden z wnioskowanych przez Skarżącą dowodów nie został uwzględniony przez organ. Wnioskowani świadkowe brali udział w licytacji, pominięcie tego dowodu uniemożliwiło zebranie pełnego materiału dowodowego przez organ. Błędy proceduralne doprowadziły organy obu instancji do wydania postanowień z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 111 m § 1 u.p.e.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że spełniona została przesłanka "zakończenia licytacji" warunkująca udzielenie przybicia, w sytuacji, gdy licytacja nie została przeprowadzona zgodnie z przepisami prawa. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Sąd I instancji wyrokiem z 3 września 2024 r., sygn. akt I SA/Gd 388/24, oddalił skargę. W ocenie Sądu I instancji, organ odwoławczy nie naruszył zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 15 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego w postaci dowodu z nagrania oraz dowodu z przesłuchania świadków. Odnośnie do dowodu, jakim jest nagranie, Sąd I instancji zgodził się z organem II instancji, że nie wnosi ono żadnych istotnych treści do sprawy. Sąd I instancji podzielił stanowisko orzekających w sprawie organów, iż na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy możliwe jest ustalenie stanu faktycznego sprawy i nie jest potrzebne przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków. Sąd I instancji ocenił, że czynności poborcy skarbowego podejmowane w toku licytacji dokonane zostały zgodnie z prawem, natomiast podnoszone przez Spółkę uchybienia, do których doszło w trakcie licytacji, jak brak odnotowania w protokole uwagi wnoszonej przez licytującego odnośnie do ceny wywołania czy sposobu podawania przez licytantów ceny, brak pouczenia o możliwości wynikającej z art. 111 I u.p.e.a. nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. Z treści protokołu wynika także, że zgodnie z art. 111f § 4 u.p.e.a. prowadzący obwieścił trzykrotnie ostatnio zaoferowaną przez A. sp. z o.o. cenę tj.: 835.000,00 zł. Okoliczność, że brak jest takiej informacji na dołączonym przez Skarżącą nagraniu nie ma znaczenia, skoro nagranie to jest niepełne i nie zawiera przebiegu całej przeprowadzonej licytacji. Protokół wprawdzie nie został odczytany po zakończeniu licytacji, brak jest jednak takiego prawnego wymogu. Protokół został podpisany przez uczestników licytacji, zatem bez znaczenia pozostaje fakt, że prowadzący zawracał ich, gdyż wyszli już z urzędu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Spółka, zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub o uchylenie postanowienia organu II instancji z 29 lutego 2024 r. Spółka wniosła ponadto o rozpoznanie skargi na rozprawie oraz o zasądzenie na rzecz pełnomocnika ustanowionego z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wraz z należnym podatkiem VAT, bowiem nie zostały one opłacone w części ani w całości. Zaskarżonemu wyrokowi Skarżąca zarzuciła: 1. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 – dalej także "p.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na całkowitym braku dokonania własnej oceny prawnej podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, a jedynie powielenie przez Sąd I instancji uzasadnienia organu II instancji i przyjęcie ustaleń faktycznych organu jako swoje, co skutkowało oddaleniem skargi; b) art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi i nieuchyleniu postanowienia organu I i II instancji pomimo nieprzeprowadzenia przez organ istotnych wnioskowanych dowodów w szczególności dowodu z zeznań świadków, jak również naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7, 8, 10, 77, 107 § 3 k.p.a. co skutkowało: - nienależytym i niewyczerpującym wyjaśnieniem przez Sąd I instancji okoliczności faktycznych i prawnych, - uznaniem, że protokół z licytacji w sposób wierny i pełny odzwierciedla przebieg danego zdarzenia, w sytuacji, gdy protokół był dotknięty wadami, - licytacja została przeprowadzona zgodnie z procedurą, w sytuacji, gdy w trakcie licytacji doszło do naruszeń, - wydaniem wyroku bez rozważenia pełnego materiału dowodowego. Organ II instancji w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie, o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie tzw. zarzutów kasacyjnych. Oznacza to, że jeżeli – tak jak w rozpoznawanej sprawie – nie zachodzi nieważność postępowania, zakres postępowania kasacyjnego wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Jak już wyżej wskazano z przytoczonych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Rozpoznawszy skargę kasacyjną, w tak zakreślonych granicach, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw i tym samym podlega oddaleniu. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Wskazać należy, że dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący kasacyjnie wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia. Dalej, o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie decyduje każde uchybienie przepisów postępowania, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. W konsekwencji, dla spełnienia wymogu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarczy przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ostatniego ze wskazanych wymogów nie spełnia ani sposób sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej ani uzasadnienie skargi kasacyjnej. Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii stawianej na gruncie zarzutu z pkt 1 a) petitum skargi kasacyjnej jako chybiony należy ocenić zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a., bowiem przepis ten nie zawiera wskazanych jednostek redakcyjnych. Kontynuując, także jako niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. określa zakres właściwości sądów administracyjnych i może stanowić podstawę zarzutów skargi kasacyjnej, gdyby wojewódzki sąd administracyjny rozpoznał sprawę inną, niż objęta zakresem jego kognicji lub gdyby uchylił się od jej rozpoznania. Z kolei przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. – jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym – może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną zasadniczo w dwóch przypadkach, mianowicie, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego sporządzone zostało w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyroki NSA z dnia: 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 1071/17; 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1363/17; 20 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 3998/17) oraz, jeżeli uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska odnośnie do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Uzasadnienie kontrolowanego wyroku Sądu I instancji, gdy chodzi o analizę przedstawionych w nim argumentów, nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli prawidłowości tego orzeczenia. Zawiera ono również elementy wymagane przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a., w tym stanowisko odnośnie do stanu faktycznego przyjętego za podstawę wyrokowania oraz wskazanie i wyjaśnienie podstawy prawnej, a mianowicie przepisów prawa stanowiących wzorce kontroli legalności działania organu w rozpatrywanej sprawie, a także ocenę wyrażającą się w braku ich naruszenia. Inną natomiast kwestią jest siła przekonywania zawartych w nim argumentów, co prowadzi z kolei do wniosku, że brak przekonania strony odnośnie do trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, których rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami strony, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Fakt więc, że stanowisko zajęte przez Sąd I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, nie poddaje się kontroli kasacyjnej, czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Uwzględniając powyższe trzeba stwierdzić, że o wadliwości zaskarżonego wyroku nie sposób jest wnioskować na tej podstawie, że uzasadnienie wyroku Sądu I instancji stanowi "powielenie przez Sąd uzasadnienia organu II instancji i przyjęcie ustaleń faktycznych jako swoje, co skutkowało oddaleniem skargi". To, że kontrolując legalność zaskarżonego aktu Sąd I instancji uznał go za zgodny z prawem, podzielając argumentację organu wydającego ten akt odnośnie do przyjętego w tymże akcie kierunku i sposobu załatwienia sprawy, a także motywów, z powodu których sprawa powinna być tak właśnie załatwiona – samo w sobie nie stanowi o naruszeniu prawa skutkującym uchyleniem zaskarżonego wyroku. Kwestia ewentualnych uchybień/deficytów uzasadnienia w tym obszarze, w tym również brak odniesienia się przez Sąd I instancji do niektórych zarzutów lub twierdzeń zawartych w skardze, podobnie jak inne naruszenia przepisów postępowania, musi być każdorazowo oceniana w płaszczyźnie istotnego wpływu na wynik sprawy, co wynika wprost z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny takich kwalifikowanych uchybień w tej sprawie nie stwierdził. W analizowanym zakresie nie można również pomijać ewentualnych konsekwencji, które wynikają z art. 184 in fine p.p.s.a., a mianowicie, że Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną również wtedy, gdy zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu (por. w tej mierze wyroki NSA z dnia: 13 października 2009 r., sygn. akt I FSK 657/08; 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 852/12; 11 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 1334/13; 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 682/15). W korespondencji do przedstawionej wyżej argumentacji Naczelny Sąd Administracyjny także za nieskuteczny uznaje zarzut przedstawiony w pkt 1 b) petitum skargi kasacyjnej. W realiach niniejszej sprawy Skarżąca kasacyjnie oprócz ogólnie postawionych tez o naruszeniu przepisów postępowania, w tym poprzez brak przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, nie wykazała istnienia istotnego wpływu zarzucanych naruszeń przepisów postępowania na wynik sprawy. W szczególności kryterium tego nie spełnia sformułowanie zarzutu naruszenia art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uznanie, że protokół z licytacji w sposób pełny odzwierciedla przebieg danego zdarzenia w sytuacji, gdy w trakcie licytacji doszło do naruszeń. Przyznać wprawdzie należy, że w trakcie licytacji doszło do pewnych uchybień, trafnie jednak Sąd I instancji ocenił, że nie miały one istotnego wpływu na wynik sprawy. Odnośnie do braku pouczenia w trybie art. 111 I u.p.e.a. o możliwości wniesienia skargi, prawidłowo uznano, że powyższe nie skutkowało dla Skarżącej negatywnymi konsekwencjami, skoro skarga Spółki została merytorycznie rozpoznana przez organ egzekucyjny, została poddana kontroli w administracyjnym toku instancji i finalnie sądowoadministracyjnej. Podobnie należy ocenić brak odnotowania w protokole uwagi odnośnie do sposobu podawania przez licytantów ceny. Do kwestii tej odniósł się w sposób szczegółowy organ II instancji w zaskarżonym do Sądu I instancji postanowieniu, wskazując z powołaniem się na wyjaśnienia organu egzekucyjnego, że : " Po wywołaniu licytacji, licytant nr 1 zaoferował cenę używając słów "za cenę" - co jest zwyczajowo przyjętym sposobem oferowania ceny wywołania jako ceny zakupu. Natomiast, co wynika też z zapisu przedstawionego przez Spółkę nagrania, na prośbę jednej z osób obecnych na licytacji (która nie była uczestnikiem licytacji i nie podała swoich danych osobowych), aby licytant powiedział dokładnie kwotę jaką oferuje, licytant niezwłocznie powtórzył kwotę. W ocenie komornika, prośba ta nie miała charakteru skargi na przebieg licytacji." Mając powyższe na uwadze, trafnie Sąd I instancji, podzielając stanowisko organu II instancji, stwierdził, że brak odnotowania tej uwagi w protokole pozostał bez wpływu na wynik sprawy, bowiem ani po stronie uczestników licytacji ani po stronie prowadzącego licytację nie powstała wątpliwość co do wysokości oferowanej przez licytantów ceny. W aspekcie dowodowym przypomnieć należy, że zgodnie z art. 75 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. Za wyrokiem NSA, sygn. akt II GSK 1937/18 wskazać należy, że wynikające z art. 78 k.p.a. uprawnienie do zgłoszenia żądania przeprowadzenia dowodu przez stronę podlega ograniczeniu pod względem celowości i konieczności zapewniania szybkości postępowania. To, czy dany dowód zostanie przeprowadzony zależy zatem od jego przydatności do wyjaśnienia okoliczności sprawy, co do których organ miał wątpliwości. Sąd I instancji zaakceptował i uznał za prawidłowe postępowanie organów administracji, które dokonując analizy akt sprawy uznały, że na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy są w stanie ustalić stan faktyczny sprawy i nie jest potrzebne przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego. Odnośnie dowodu, jakim jest nagranie – z akt sprawy wynika, że nagranie to (znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy) zostało odsłuchane przez organ egzekucyjny, który po odsłuchaniu stwierdził, że nagranie jest niepełne i nie wnosi żadnych nowych treści do sprawy. Trafnie zatem Sąd I instancji stwierdził, że nie sposób na tej podstawie uznać, że protokół był nierzetelny. Odnośnie do nieprzeprowadzenia wnioskowanych dowodów o przesłuchanie w charakterze świadków A.M. i D.R. Skarżąca kasacyjnie i w tym przypadku nie uprawdopodobniła istotnego wpływu zarzucanych naruszeń na wynik sprawy. Trudno byłoby zresztą taki związek przyczynowy wykazać w sytuacji, gdy z akt nie wynika, aby D.R. był uczestnikiem licytacji. Co do drugiej osoby, o przesłuchanie której wnosiła Skarżąca, tj. A.M., z akt sprawy wynika, że był on uczestnikiem licytacji jako prezes zarządu A.C. sp. z o.o., jednak w oparciu o załącznik do protokołu licytacji stwierdzić należy, że nie dokonał on żadnego postąpienia (k. 127 akt administracyjnych). Przede wszystkim jednak zauważyć należy, że ani z protokołu licytacji, ani z jego załącznika nie wynika, aby A.M., składając podpis na tych dokumentach, poczynił jakiekolwiek uwagi czy zastrzeżenia co do przebiegu i sposobu prowadzenia licytacji - w tym odnośnie do zarzucanego w skardze kasacyjnej braku pouczenia uczestników licytacji o treści art. 111 f § 4 k.p.a. Uwagę tę należy odnieść także do pozostałych uczestników licytacji. Nie ma przy tym istotnego znaczenia, że uczestnicy licytacji byli zawracani w celu podpisania protokołu, skoro protokół jak i jego załącznik został podpisany przez wszystkich uczestników licytacji i to bez żadnych uwag. Nie sposób podzielić zarzutu naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Skuteczne zarzucenie naruszenia tych przepisów wymaga wykazania, że uchybiono zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej, niż przyjęta przez organ i Sąd I instancji doniosłości poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2024 r., sygn. akt III OSK 3287/21). W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935). Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał wniosku pełnomocnika Skarżącej o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Zgodnie bowiem z art. 258-261 p.p.s.a. wynagrodzenie pełnomocnika ustanowionego z urzędu za pomoc prawną należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny. Z tego względu zawarty w skardze kasacyjnej oraz w piśmie z 15 grudnia 2025 r. wniosek pełnomocnika ustanowionego z urzędu o przyznanie wynagrodzenia w postępowaniu kasacyjnym Naczelny Sąd Administracyjny pozostawił do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. s. del. M. Waksmundzka-Karasińska s. P. Borszowski s. D. Gajewski