III FSK 141/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Dalkowska po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi kasacyjnej "S. sp. z o.o." z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 lipca 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 107/23 ze skargi "S. sp. z o.o." z siedzibą w S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 14 listopada 2022 r., nr 2401-IEE.711.973.2022.2/LF/ UNP: 2401-22-253552 w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

1.1. Wyrokiem z dnia 5 lipca 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 107/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę "S. Sp. z o.o." w S. (dalej: "Skarżąca", "Spółka") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 14 listopada 2022 r. w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty przez dłużnika zajętej wierzytelności. Na powyższy wyrok spółka wniosła skargę kasacyjną oraz wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 21 września 2022 r. 1.2. We wniosku wskazano, że wykonanie postanowienia może spowodować niemożliwe do odwrócenia skutki oraz załączono odpis tytułu wykonawczego z dnia 17 listopada 2022 r., pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 18 listopada 2022 r. dotyczące zajęcia nieruchomości oraz wezwania do zapłaty długu i protokół opisu i oszacowania wartości nieruchomości z dnia 17 października 2023 r. 2. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 2.1. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie. 2.2. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 - dalej: "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, oceniając zasadność zastosowania ochrony tymczasowej, bada wyłącznie, czy zostały spełnione przesłanki, o których mowa w tym przepisie. Oznacza to, że strona skarżąca zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał, że ogólnikowe twierdzenia o możliwości wyrządzenia znacznej szkody bądź wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków nie są wystarczające dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na nim spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku tak, aby przekonać Sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. 2.3. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że skarżąca już w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji domagała się wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Efektem złożonego wniosku było rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który postanowieniem z dnia 20 marca 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 107/23, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Z uzasadnienia tego orzeczenia wynika, że spółka nie wykazała zaistnienia przesłanek warunkujących zastosowanie instytucji określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżąca nie przedstawiła żadnej dokumentacji, pozwalającej na ocenę jej sytuacji finansowej. W takiej sytuacji Sąd nie może przeprowadzać postępowania wyjaśniającego z urzędu w poszukiwaniu przyczyn ubiegania się strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w postępowaniu sądowym, ani tym bardziej domniemywać okoliczności, które przemawiałyby za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku strony. 2.4. Skarżąca nie złożyła zażalenia na powyższe postanowienie. Jednakże złożyła kolejny wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 21 września 2022 r. W tym miejscu przypomnieć należy, że oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia nie uniemożliwia jego ponowienia w razie zmiany okoliczności, co wynika z treści art. 61 § 4 p.p.s.a. Jednak wniosek skarżącej stanowi w zasadzie powtórzenie wniosku, jaki zamieściła w treści skargi. Z ponownego wniosku złożonego przez skarżącą w niniejszej sprawie nie wynikają żadne nowe okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania powyższego postanowienia. Zatem skarżąca po raz kolejny sformułowała wniosek, który nie zawiera, żadnych konkretnych informacji i dowodów na podstawie, których można by było uznać, że wykonanie decyzji spowoduje po stronie skarżącej znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Tymczasem, co powyżej już wyjaśniono, to na wnioskodawcy, domagającym się wstrzymania wykonania aktu, spoczywa obowiązek takiego sformułowania wniosku, aby w dokładny i wszechstronny sposób obrazował jego sytuację finansową i majątkową, a tym samym uprawdopodobnił, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do niego zasadne. Skarżąca miała więc obowiązek przedstawić konkretne, zmienione okoliczności, które mogą wystąpić w następstwie wykonania zaskarżonego postanowienia, a także twierdzenia te poprzeć stosowną dokumentacją. Wobec tego, że spółka z obowiązku tego się nie wywiązała, jej wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. 2.5. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania postanowienia organu.