III FSK 1404/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Rudowski po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej A. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2025 r. sygn. akt III SA/Wa 241/25 zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania postanowień w sprawie ze skargi A. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 2 grudnia 2024 r. nr 1401-IEE3.7192.222.2024.7.KMZ w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty zajętej wierzytelności postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonych postanowień.

1. Wyrokiem z 10 czerwca 2025 r., III SA/Wa 241/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca", "strona") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 2 grudnia 2024 r. w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty zajętej wierzytelności. 2. Od tego wyroku, 31 sierpnia 2025 r. skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła skargę kasacyjną, w której na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wniosła o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji. Pełnomocnik skarżącej uzasadniając wskazany wcześniej wniosek wskazał, że wniosek ten jest uzasadniony faktem, iż okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują na prawdopodobieństwo nieutrzymania się postanowienia w obrocie prawnym. Ponadto postanowienie obejmuje kwotę znacznych rozmiarów i pozostanie postanowienia w obrocie może skutkować narażeniem skarżącej na szkody w zw. z dokonanym zajęciem egzekucyjnym, m.in. utratę płynności finansowej i wstrzymanie działalności. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego artykułu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi więc o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia NSA: z dnia 30 kwietnia 2010 r., II FZ 110/10; z dnia 26 września 2013 r., II FZ 718/13, publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej: "CBOSA"). W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że użyte przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. nieostre pojęcia – "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" - wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy (por. postanowienia NSA: z 4 lipca 2012 r., II FZ 456/12; z 26 lutego 2015 r., II FZ 2137/14; z 14 kwietnia 2015 r., II FZ 207/15; z 22 lipca 2015 r., II FZ 497/15, CBOSA). Samo powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku w oparciu o konkretne okoliczności faktyczne i prawne. Obowiązkiem sądu jest ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, jak również znajdujących się w aktach sprawy. W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd. W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wykazała, aby wykonanie zaskarżonego postanowienia i postanowienia go poprzedzającego mogło sprowadzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Poza ogólnymi twierdzeniami, w skardze kasacyjnej nie zawarto żadnej konkretnej argumentacji mającej na celu uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji. Wniosek nie został poparty żadnymi dokumentami źródłowymi, obrazującymi sytuację finansową spółki, a sąd nie mając informacji o aktualnym stanie finansowym i majątkowym spółki, nie posiada możliwości oceny jej wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Dodatkowo należy wskazać, że sama wysokość kwoty objętej postępowaniem nie może zostać uznana za warunkującą wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jeśli wnioskodawca nie wykaże związku pomiędzy uszczupleniem jego majątku a niebezpieczeństwem wystąpienia przesłanki znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Argument zaś dotyczący prawdopodobieństwa nieutrzymania się postanowienia w obrocie prawnym nie stanowi uzasadnienia wykazującego przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Naczelny Sąd Administracyjny nie ocenia zasadności skargi kasacyjnej. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.