III FSK 1392/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA (del.) Krzysztof Przasnyski, Protokolant asystent sędziego Anna Rybak, po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ł. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 lutego 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 741/21 w sprawie ze skargi Ł. R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2021 r., nr 1201-IEW-2.4123.2.2021.9 w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Ł. R. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 lutego 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 741/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: "WSA"," Sąd I instancji") oddalił skargę Ł. R. (dalej: "Skarżący", "Strona") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej: "DIAS", "Dyrektor", "Organ") z dnia 12 kwietnia 2021 r. w przedmiocie odpowiedzialności byłego członka zarządu za zaległości podatkowe spółki W. sp. z o.o. z siedzibą w D. (dalej: "Spółka") wraz ze Spółką, w podatku od towarów i usług za grudzień 2014 r., wraz odsetkami za zwłokę. Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sadów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl). W skardze kasacyjnej wywiedzionej od tego wyroku, Skarżący zaskarżył go w całości i żądając przeprowadzenia rozprawy, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez WSA oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi Strona zarzuciła, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329.; dalej: "p.p.s.a."), naruszenie przepisów prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. przez oparcie się przez Sąd na stanie faktycznym, który nie został wyjaśniony przez organy podatkowe w sposób pełny, tj. z naruszeniem art. 122, 187 § 1 i art. 191 ustawy z 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.; dalej: "o.p."), co w efekcie doprowadziło do błędnego zastosowania środka w postaci oddalenia skargi, zamiast zastosowania środka w postaci uchylenia decyzji organu drugiej instancji w całości. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazywano również, że nie zostały spełnione wymogi z art. 108 § 2 pkt 2 lit. a) o.p., gdyż nie została prawidłowo doręczona Spółce decyzja określająca podatek VAT za III i IV kwartał 2014 r. Organ skorzystał z możliwości złożenia odpowiedzi na powyższą skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu. Istota sporu w rozpatrywanej sprawie dotyczy rozstrzygnięcia kwestii, czy zostały spełnione wymogi wynikające z przepisu art. 108 § 2 pkt 2 lit. a) o.p., zatem czy została, czy też nie została prawidłowo doręczona Spółce decyzja określająca podatek VAT za III i IV kwartał 2014 r. Doręczenie Spółce wyżej wskazanej decyzji, stanowi warunek dla organu podatkowego do wszczęcia w stosunku do Skarżącego, postępowania w sprawie jego odpowiedzialności podatkowej, jako tzw. osoby trzeciej. Naczelny Sąd Administracyjny za nieusprawiedliwiony uznaje zarzuty naruszenia przez WSA przepisów art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a., przez oparcie się przez WSA na stanie faktycznym, który nie został wyjaśniony przez organy podatkowe w sposób pełny, tj. z naruszeniem art. 122, 187 § 1 i art. 191 o.p. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela poglądu wyrażonego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że WSA "w sposób bezrefleksyjny" oparł się na wcześniejszych ustaleniach organów podatkowych. Niezasadny też jest zarzut, że nie zostały spełnione wymogi z art. 108 § 2 pkt 2 lit. a) o.p., gdyż w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie ocenił WSA, że została prawidłowo doręczona Spółce decyzja określająca podatek VAT za III i IV kwartał 2014 r. Stosownie do postanowień art. 108 § 2 pkt 2 lit. a) o.p., postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych rozpatrywanej sprawy wynika, że decyzja z dnia 28 sierpnia 2019 r. o określeniu Spółce wysokości podatku VAT za III i IV kwartał 2014 r., została prawidłowo doręczona, zgodnie z wymogami art. 150 § 4 o.p. (podwójne awizowanie na adres Spółki, zawiadomienie o możliwości odbioru korespondencji w placówce pocztowej, pozostawione w skrzynce pocztowej, brak podjęcia przesyłki – k. 1-2 akt adm.). Powyższe potwierdził sam Skarżący w treści skargi, wyjaśniając powody braku podjęcia przesyłki, gdzie wskazuje na brak prowadzenia przez Spółkę aktywnej działalności i obecność Skarżącego pod adresem Spółki jedynie w celu odbioru korespondencji. Nie ulega zatem wątpliwości, że wyżej opisana decyzja stała się ostateczna, jako skutecznie doręczona w dniu 27 września 2019 r., co oznacza jej wejście do obrotu prawnego, ze wszystkimi związanymi z tym faktem skutkami prawnymi. Zmaterializował się zatem w stosunku do Skarżącego warunek, określony w cytowanym wyżej przepisie art. 108 § 2 pkt 2 lit. a) o.p. Postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, tj. w stosunku do Skarżącego, zostało wszczęte w dniu 15.09.2020 r., w związku z doręczeniem Skarżącemu stosownego postanowienia. Mając na uwadze powyższe wywody należy stwierdzić, że WSA właściwie przyjął, iż stan faktyczny w rozpatrywanej sprawie został wyjaśniony przez organy podatkowe w sposób pełny, tj. bez uchybień i bez naruszenia przepisów określonych w art. 122, 187 § 1 i art. 191 o.p. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie zasługującą na uwzględnienie i stosując przepisy art. 184 p.p.s.a., oraz będąc związany wnioskami i uzasadnieniem skargi kasacyjnej, poprzez treść art. 183 § 1 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. s. Krzysztof Przasnyski s. Sławomir Presnarowicz (spr.) s. Jolanta Sokołowska