III FSK 1382/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Jacek Pruszyński, Sędzia WSA (del.) Krzysztof Przasnyski (sprawozdawca), Protokolant starszy inspektor sądowy Piotr Stępień, po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 maja 2024 r., sygn. akt I SA/Kr 306/24 w sprawie ze skarg A. S.A. z siedzibą w W. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 15 stycznia 2024 r., nr SKO.Pod/4140/1013/2023, nr SKO.Pod/4140/1014/2023, nr SKO.Pod/4140/1015/2023, nr SKO.Pod/4140/1016/2023, w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2019-2022 1) uchyla w całości zaskarżony wyrok oraz decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 15 stycznia 2024 r., nr SKO.Pod/4140/1013/2023, nr SKO.Pod/4140/1014/2023, nr SKO.Pod/4140/1015/2023, nr SKO.Pod/4140/1016/2023, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz A. S.A. z siedzibą w W. kwotę 34 749 (słownie: trzydzieści cztery tysiące siedemset czterdzieści dziewięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonym wyrokiem z 23 maja 2024 r. sygn. akt I SA/Kr 306/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi A. S.A. w W. (dalej jako: "Skarżąca", "Spółka") na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 15 stycznia 2024 r. nr SKO.Pod/4140/1013/2023, SKO.Pod/4140/1014/2023, nr SKO.Pod/4140/1015/2023, nr SKO.Pod/4140/1016/2023, w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata od 2019 do 2022. Jako podstawę prawną powołano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) dalej jako: "p.p.s.a.". Wyrok, podobnie jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia, jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. Sąd pierwszej instancji, przedstawił następujący stan faktyczny sprawy: Prezydent Miasta K. decyzjami z 24 sierpnia 2023 r. określił Skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2019-2022. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że na terenie miasta K. Spółka posiadała tablice reklamowe i wiaty przystankowe. Organ uznał, że tablice reklamowe typów E, K, I, O, P, R są przeznaczone do montażu na elewacjach budynków i nie są budowlami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z kolei tablice typu A, B, C, D, G, H, J, L są nośnikami reklamowymi trwale związanymi z gruntem. Są przymocowane do podłoża za pomocą fundamentów. Są związane z gruntem w taki sposób, żeby z uwagi na ich masę i rozmiary zapewnić im stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym. Organ stwierdził, że podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle trwale związane z gruntem i związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jednocześnie Spółka, jako właściciel tablic reklamowych, powinna być uznana za podatnika. Ponadto w ocenie organu pierwszej instancji wiaty przystankowe należy uznać za budowle w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm.) dalej jako: "u.p.o.l.". Bezsprzecznie posiadają one dach, fundamenty i są trwale związane z gruntem, nie można jednak uznać, że są wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, gdyż nie ma od frontu żadnego elementu oddzielającego front od przestrzeni zewnętrznej. Biorąc pod uwagę rozmiary opisane w projektach konstrukcyjno-wykonawczych nie można uznać ich za niewielkie. Wiaty przystankowe nie wpisują się również w katalog funkcji obiektów małej architektury w przestrzeni. Nie spełniają funkcji rekreacyjnej, upiększającej, utrzymaniem porządku, czy kultu religijnego. Wiat nie można również uznać za budynki. Decyzjami z 15 stycznia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzje organu pierwszej instancji. Odnosząc się do tablic reklamowych organ odwoławczy zauważył, że Skarżąca kwestionuje przyjęcie, że trwale związane z gruntem są tablice reklamowe typu: B, C, D (lata 2020-2022) i J (2019 r.), gdyż w projekcie budowlanym wskazano, że powyższe tablice usytuowane są na fundamencie nietrwale związanym z gruntem. Kolegium powołało się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 15 grudnia 2020 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 1053/20, oddalający skargę Strony (będącej wcześniej właścicielem tablic reklamowych) od decyzji organu odwoławczego w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2017. Będące przedmiotem sporu tablice reklamowe są przymocowane do podłoża za pomocą fundamentów, co w każdej z wersji projektów wymagało w pewnym zakresie ziemnych robót budowlanych z użyciem specjalistycznego sprzętu. Ponadto, są związane z gruntem w taki sposób, aby z uwagi na ich masę i rozmiary zapewnić im stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym. Zatem to wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa są wyznacznikami tego, czy obiekt wolnostojący jest trwale związany z gruntem. W nawiązaniu z kolei do wiat przystankowych Kolegium powołało się na wyrok WSA w Krakowie wyroku z 22 lipca 2021 r., w sprawie o sygn. akt l SA/Kr 204/21, oddalającym skargi od decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za lata: 2015, 2016 i 2017, gdzie Sąd stwierdził, że przedmiotowe wiaty spełniają wymogi, by zakwalifikować je jako budowle w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.) dalej jako: "u.p.b.". WSA w Krakowie oddalając skargi Skarżącej wskazał, że kwestią sporną w niniejszej sprawie była kwalifikacja wykorzystywanych przez Stronę w działalności reklamowej wiat przystankowych i tablic reklamowych. Sąd pierwszej instancji zauważył, że w zakresie zarzutów dotyczących uznania każdej tablicy reklamowej z danego typu za trwale związaną z gruntem, kwestia ta była już przedmiotem rozstrzygnięcia WSA w Krakowie w prawomocnych wyrokach z 15 grudnia 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 1053/20, sygn. I SA/Kr 1052/20 i sygn. akt I SA/Kr 1051/20, co zasadnie zaakcentował organ. W powyżej wymienionych sprawach rozstrzygnięciem objęte były tablice należące do innej spółki, jednak tego samego typu, o jaki chodzi w niniejszej sprawie tj. A, B, C, D, G, H, J, L. Zdaniem Sądu pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie sporne jest opodatkowanie tablic reklamowych typu J (w sprawie za 2019 r.), typu A, B, C, D, G, H, J, L (za 2020 r.) oraz typu B, C, D, G, H, J, L (za 2021 r. i 2022 r.). W powołanych wyżej wyrokach Sąd przesądził, że tablice tych typów są trwale związane z gruntem. Zaprezentowaną ocenę podzielił również Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargi kasacyjne od rozstrzygnięć WSA w Krakowie w wyrokach z 31 sierpnia 2023 r. sygn. akt III FSK 4130/21, sygn. akt III FSK 4128/21 oraz sygn. akt III FSK 4129/21. Za powołanymi orzeczeniami Sąd pierwszy instancji przyjął, że sporne obiekty są trwale związane z gruntem. WSA w Krakowie zgodził się z organami obu instancji, że będące przedmiotem sporu tablice reklamowe są przymocowane do podłoża za pomocą fundamentów, co w każdej z wersji projektów wymagało w pewnym zakresie ziemnych robót budowlanych z użyciem specjalistycznego sprzętu. Ponadto, są związane z gruntem w taki sposób, aby z uwagi na ich masę i rozmiary zapewnić im stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym. Zatem to wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa są wyznacznikami tego, czy obiekt wolnostojący jest trwale związany z gruntem. Wbrew twierdzeniom Skarżącej zawarte w projektach budowlanych stwierdzenie, iż dotyczą one tablic reklamowych na fundamencie nietrwale związanym z gruntem, nie może przynieść skutku braku zakwalifikowania przedmiotowych tablic reklamowych jako budowli trwale związanych z gruntem. Sąd pierwszej instancji uznał, że wiaty przystankowe są budowlami w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. W ocenie Sądu, przedmiotowe wiaty przystankowe nie mogą być kwalifikowane jako budynki w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Nie można uznać, iż ściany (przegrody budowlane), które tworzą konstrukcję wiat, wydzielają te obiekty z przestrzeni w taki sposób by można było je uznać za budynki. Wiaty są otwarte od frontu, nie posiadają czwartej przegrody, która zakreślałaby granice obiektu i wyodrębniała w ten sposób w pełni ich powierzchnię użytkową. Z tej przyczyny, w ocenie Sądu pierwszej instancji, nie można więc twierdzić, iż konstrukcja wiaty spełnia wszystkie wymogi z definicji budynku wyrażonej w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Wiat przystankowych nie można również uznać za obiekt małej architektury. Zdaniem Sądu pierwszej instancji związanie tablic reklamowych z działalnością gospodarczą Spółki nie było w sprawie sporne. W zakresie zaś związania wiat przystankowych z działalnością gospodarczą WSA w Krakowie podzielił ustalenia organów, że wiaty te spełniają przesłankę związania z tą działalnością. Wiaty są konstrukcyjne przewidziane i przystosowane do prezentowania na nich paneli reklamowych. W obrębie wiat Spółka mogła i miała wyłączne prawo do prowadzenia działalności reklamowej. Skarżąca ma możliwość wykorzystywania wiat przystankowych w działalności gospodarczej zgodnej z KRS spółki i ujawnioną tam przeważającą działalnością, jako działalnością agencji reklamowych. Ponadto Skarżąca wykazywała sporne wiaty w ewidencji swoich środków trwałych, na równi z tablicami reklamowymi, co do których Spółka nie ma wątpliwości, że są związane z działalnością gospodarczą Skarżącej. W sprawie nie było konieczności przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Dla wydania prawidłowej decyzji organy podatkowe nie potrzebowały wiadomości specjalnych czy dodatkowych informacji ponad te, które uzyskały w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego. Skarżąca nie podważyła wniosków płynących z dokumentów zgromadzonych w sprawie, dokumentacji fotograficznej przedmiotowych tablic oraz opisów technicznych projektów budowlanych. W kwestii posiadania przez Skarżącą statusu właściciela tablic reklamowych i wiat przystankowych, Sąd pierwszej instancji dostrzegł, że w toku postępowania na żadnym etapie kwestia ta nie była sporna. Skarżąca sama przesłała do organu własną ewidencję środków trwałych z przedmiotowymi tablicami i wiatami. Ponadto w piśmie z 23 czerwca 2023 r. przyznała, że wykaz obejmuje "własne" tablice reklamowe i wiaty przystankowe. Nie ma przy tym znaczenia, czyją własnością są grunty, na których zostały umieszczone wiaty przystankowe czy też tablice reklamowe (Gminy Miejskiej K., czy podmiotów prywatnych), gdyż w każdym przypadku podatnikiem podatku od nieruchomości będzie skarżąca. Opodatkowaniu podlegają bowiem zarówno budowle będące częścią składową gruntu, jak również nią niebędące. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Krakowie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Skarżąca reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżając ten wyrok w całości i wnosząc o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji; 2) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie; 3) zasądzenie od organu podatkowego drugiej instancji na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: I) na podstawie art. 176 § 1 pkt 2 w zw. z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 w zw. z art. 210 § 1 pkt 5 i 6 oraz § 4 w zw. z art. 120 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 122 oraz w zw. z art. 124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.) dalej jako "O.p.", poprzez błędne uznanie, że organ podatkowy drugiej instancji nie naruszył wskazanych przepisów postępowania poprzez niewskazanie w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji (oraz zaskarżonej wcześniej decyzji wydanej przez organ podatkowy pierwszej instancji) poszczególnych przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w szczególności poprzez odwołanie się w tym zakresie tylko i wyłącznie do treści ewidencji środków trwałych Skarżącej zamiast wskazania dokładnej lokalizacji, podstawy opodatkowania oraz należnego podatku od nieruchomości w stosunku do poszczególnych tablic reklamowych oraz wiat przystankowych, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ niewskazanie poszczególnych przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości uniemożliwiło prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego, a Sąd pierwszej instancji uznał błędnie w konsekwencji tego naruszenia, że każda z tablic reklamowych oraz każda z wiat przystankowych będących przedmiotem niniejszego postępowania podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, zaś Skarżąca jest zobowiązana do zapłaty tego podatku; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 w zw. z art. 120 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 122 oraz w zw. z art. 124 O.p., poprzez błędne uznanie, że organ podatkowy drugiej instancji nie naruszył wskazanych przepisów postępowania poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy w zakresie ustalenia masy, wielkości oraz sposobu posadowienia poszczególnych rodzajów tablic reklamowych na gruncie, a także pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności istnienia istotnych różnic techniczno-konstrukcyjnych pomiędzy poszczególnymi rodzajami tablic reklamowych oraz dokonanie łącznej oceny prawnej w stosunku do wszystkich tablic reklamowych będących przedmiotem niniejszego postępowania, podczas gdy część projektów budowlanych przewiduje dwa alternatywne sposoby posadowienia tablicy reklamowej na gruncie, tzn. (1) sposób nawierzchniowy przy wykorzystaniu stopy fundamentowej posadowionej na powierzchni terenu bez trwałego związania przedmiotowej tablicy reklamowej z gruntem, a także (2) sposób zagłębiony przy wykorzystaniu fundamentu zagłębionego w gruncie, z trwałym związaniem przedmiotowej tablicy z gruntem, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy uniemożliwiło prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego, a Sąd pierwszej instancji uznał błędnie w konsekwencji tego naruszenia, że każda z tablic reklamowych będących przedmiotem niniejszego postępowania podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako wolno stojąca trwale związana z gruntem tablica reklamowa, zaś Skarżąca jest zobowiązana do zapłaty tego podatku; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 w zw. z art. 120 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 122 oraz w zw. z art. 124 O.p., poprzez błędne uznanie, że organ podatkowy drugiej instancji nie naruszył wskazanych przepisów postępowania poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy w zakresie ustalenia masy, wielkości, rzeczywistego wyposażenia w gablotę reklamową oraz sposobu posadowienia każdej wiaty przystankowej będącej przedmiotem niniejszego postępowania, a także pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności istnienia istotnych różnic techniczno-konstrukcyjnych pomiędzy poszczególnymi rodzajami wiat przystankowych oraz dokonanie łącznej oceny prawnej w stosunku do wszystkich wiat przystankowych będących przedmiotem niniejszego postępowania, podczas gdy poszczególne rodzaje wiat przystankowych posiadają różne właściwości techniczne i zostały wykonane w odmienny sposób, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy uniemożliwiło prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego, a Sąd pierwszej instancji uznał błędnie w konsekwencji tego naruszenia, że każda z wiat przystankowych będących przedmiotem niniejszego postępowania podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, zaś Skarżąca jest zobowiązana do zapłaty tego podatku; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 w zw. z art. 120 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 122 oraz w zw. z art. 124 O.p., poprzez błędne uznanie, że organ podatkowy drugiej instancji nie naruszył wskazanych przepisów postępowania poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób dowolny i sprzeczny z zasadami wiedzy, logiki oraz doświadczenia życiowego, polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego w tym zakresie, że wszystkie tablice reklamowe wskazane w treści zaskarżonej decyzji posiadają cechę trwałego związania z gruntem, podczas gdy w treści projektów budowlanych poszczególnych rodzajów tablic reklamowych wyraźnie wskazano, że nie posiadają one cechy trwałego związania z gruntem, tj.: a) w projekcie budowlanym B typu B1 - "Projekt budowlany konstrukcji wsporczej nośnika reklamowego BLW32 o planszy widokowej 8,00 x 4,00 m H=7,00 m z fundamentem nietrwale związanym z gruntem I strefa wiatru (powtarzalny)" wyraźnie wskazano, że tablica reklamowa wykonana na podstawie przedmiotowego projektu budowlanego nie posiada cechy trwałego związania z gruntem; b) w projekcie budowlanym C typu C1 - "Projekt budowlany konstrukcji wsporczej nośnika reklamowego dwustronnego BLW18 o planszy widokowej 6,00 x 3,00 m H słupa=4,00 m na fundamencie nietrwale związanym z gruntem (powtarzalny)" wyraźnie wskazano, że tablica reklamowa wykonana na podstawie przedmiotowego projektu budowlanego nie posiada cechy trwałego związania z gruntem; c) w projekcie budowlanym D typu D1 - "Projekt budowlany konstrukcji wsporczej wolnostojącej tablicy reklamowej BB18 o wym. 6,00 x 3,00 m na fundamencie nietrwale związanym z gruntem Hsłupa-5,00 m (powtarzalny)" wyraźnie wskazano, że tablica reklamowa wykonana na podstawie przedmiotowego projektu budowlanego nie posiada cechy trwałego związania z gruntem; d) w projekcie budowlanym H - "Projekt budowlany konstrukcji tablicy reklamowej naziemnej W-103763 (powtarzalny)" wyraźnie wskazano, że "Podstawowym założeniem jest, aby fundamentowanie konstrukcji nie było trwale związane z gruntem i umożliwiało posadowienie i montaż bez wykonywania robót ziemnych." (zob. str. 3 projektu budowlanego); e) w projekcie budowlanym J - "Projekt budowlany konstrukcji wsporczej dla tablicy reklamowej BLR9", w którym przewidziano posadowienie tablicy reklamowej na gruncie w sposób nawierzchniowy przy wykorzystaniu stopy fundamentowej posadowionej na powierzchni terenu bez trwałego związania przedmiotowej tablicy reklamowej z gruntem; f) w projekcie budowlanym L typu L1 - "Projekt techniczny ekspozera świetlnego wolnostojącego typ Nova" na fundamencie nietrwale związanym z gruntem, w którym wyraźnie wskazano, że tablica reklamowa wykonana na podstawie przedmiotowego projektu budowlanego nie posiada cechy trwałego związania z gruntem; - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób dowolny uniemożliwiło prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego, a Sąd pierwszej instancji uznał błędnie w konsekwencji tego naruszenia, że każda z tablic reklamowych będących przedmiotem niniejszego postępowania - również ta, w stosunku do której projekt budowany przewiduje brak cechy trwałego związania z gruntem - podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako wolno stojąca trwale związana z gruntem tablica reklamowa, zaś Skarżąca jest zobowiązana do zapłaty tego podatku; 5) art. 187 § 1 w zw. z art. 191 w zw. z art. 120 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 122 oraz w zw. z art. 124 O.p., poprzez błędne uznanie, że organ podatkowy drugiej instancji nie naruszył wskazanych przepisów postępowania poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób dowolny i sprzeczny z zasadami wiedzy, logiki oraz doświadczenia życiowego, polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego w tym zakresie, że podstawowym sposobem wykorzystania każdej wiaty przystankowej będącej przedmiotem niniejszego postępowania jest prowadzenie działalności reklamowej przez Skarżącą, podczas gdy przedmiotowe wiaty przystankowe służą przede wszystkim ochronie przed czynnikami zewnętrznymi oraz zapewnieniu wygody pasażerów oczekujących na środek komunikacji miejskiej, a niektóre wiaty przystankowe będące przedmiotem niniejszego postępowania są faktycznie pozbawione gablot reklamowych, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób dowolny uniemożliwiło prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego, a Sąd pierwszej instancji uznał błędnie w konsekwencji tego naruszenia, że każda z wiat przystankowych będących przedmiotem niniejszego postępowania podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, zaś Skarżąca jest zobowiązana do zapłaty tego podatku; 6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 zdanie pierwsze w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez wydanie zaskarżonego wyroku w oparciu o stan faktyczny nieznajdujący potwierdzenia na podstawie akt sprawy, a także błędne przedstawienie stanu sprawy oraz stanowisk stron w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku w taki sposób, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości określonym w zaskarżonej decyzji wydanej przez organ podatkowy drugiej instancji były wiaty przystankowe zakwalifikowane przez organ podatkowy drugiej instancji jako obiekty budowlane wymienione w art. 29 ust. pkt 5 u.p.b., podczas gdy w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ podatkowy drugiej instancji wskazał wyraźnie, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości były wiaty przystankowe zakwalifikowane przez organ podatkowy drugiej instancji jako wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, o których mowa wprost w art. 3 pkt 3 u.p.b., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy uniemożliwiło prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego, a Sąd pierwszej instancji uznał błędnie w konsekwencji tego naruszenia, że każda z wiat przystankowych będących przedmiotem niniejszego postępowania podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, zaś Skarżąca jest zobowiązana do zapłaty tego podatku; 7) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 180 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 w zw. z art. 197 § 1 w zw. z art. 120 w zw. z art. 121 § 1 oraz w zw. z art. 122 O.p., poprzez błędne uznanie, że organ podatkowy drugiej instancji nie naruszył wskazanych przepisów postępowania poprzez ustalenie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy w sposób niepełny i niewyczerpujący na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, w wyniku zaniechania powołania biegłego w celu uzyskania opinii w przedmiocie właściwości każdej tablicy reklamowej oraz każdej wiaty przystankowej będącej przedmiotem niniejszego postępowania, a także sposobu ich posadowienia na gruncie oraz trwałości związania z gruntem, podczas gdy informacje te stanowią informacje o charakterze specjalistycznym, które wymagają oceny osoby dysponującej wiadomościami specjalnymi z zakresu budownictwa, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ ustalenie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy w sposób niepełny uniemożliwiło prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego, a Sąd pierwszej instancji uznał błędnie w konsekwencji tego naruszenia, że każda z tablic reklamowych oraz każda z wiat przystankowych będących przedmiotem niniejszego postępowania podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, zaś Skarżąca jest zobowiązana do zapłaty tego podatku; 8) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 w zw. z art. 120 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 122 oraz w zw. z art. 124 O.p., poprzez błędne uznanie, że organ podatkowy drugiej instancji nie naruszył wskazanych przepisów postępowania poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób dowolny oraz poprzez niewskazanie w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji żadnych okoliczności faktycznych lub dowodów, które doprowadziły organ podatkowy drugiej instancji do ustalenia, że Skarżąca posiada status właściciela każdej tablicy reklamowej oraz każdej wiaty przystankowej będącej przedmiotem niniejszego postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób dowolny oraz sporządzenie wadliwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji uniemożliwiło prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego, a Sąd pierwszej instancji uznał błędnie w konsekwencji tego naruszenia, że każda z tablic reklamowych oraz każda z wiat przystankowych będących przedmiotem niniejszego postępowania podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, zaś Skarżąca jest zobowiązana do zapłaty tego podatku jako właściciel tej tablicy reklamowej albo wiaty przystankowej; 9) ewentualnie, jeżeli zarzuty podniesione w części II, pkt I petitum niniejszego pisma nie zostaną uwzględnione przez Sąd drugiej instancji, zarzucono naruszenie przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z 187 § 1 w zw. z art. 191 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 w zw. z art. 120 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 122 oraz w zw. z art. 124 O.p., poprzez błędne uznanie, że organ podatkowy drugiej instancji nie naruszył wskazanych przepisów postępowania poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy w zakresie posiadania przez Skarżącą statusu właściciela każdej tablicy reklamowej oraz każdej wiaty przystankowej będącej przedmiotem niniejszego postępowania, które zostały posadowione na gruntach należących lub posiadanych przez podmioty inne niż Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego, podczas gdy organ podatkowy drugiej instancji powinien zgromadzić oraz ustalić na podstawie umowy dzierżawy albo umowy najmu tego gruntu, że właścicielem oraz podatnikiem podatku od nieruchomości w stosunku do przedmiotowej tablicy reklamowej oraz poszczególnych wiat przystankowych nie jest Skarżąca, ale właściciel/ posiadacz tego gruntu, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ błędne ustalenie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy uniemożliwiło prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego, a Sąd pierwszej instancji uznał błędnie w konsekwencji tego naruszenia, że każda z tablic reklamowych oraz każda z wiat przystankowych będących przedmiotem niniejszego postępowania podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, zaś Skarżąca jest zobowiązana do zapłaty tego podatku jako właściciel tej tablicy reklamowej albo wiaty przystankowej; II. na podstawie art. 176 § 1 pkt 2 w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 u.p.b., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przez trwałość związania z gruntem należy rozumieć posadowienie obiektu budowlanego na gruncie w taki sposób, aby ze względu na jego masę oraz wielkość zapewnić jego stabilność oraz możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego terminu powinna polegać na uznaniu, że przez trwałość związania z gruntem należy rozumieć połączenie obiektu budowlanego z gruntem poprzez jego zagłębienie w tym gruncie na tyle trwale, że nie można go przesunąć w inne miejsce bez uszkodzenia fundamentu oraz bez istotnej ingerencji w grunt; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 u.p.b. w zw. z art. 2, art. 84 oraz art. 217 Konstytucji, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że charakter działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika lub funkcja użytkowa danego obiektu budowlanego (np. wiaty przystankowej) determinuje uznanie danego obiektu budowlanego (np. wiaty przystankowej) za urządzenie reklamowe podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, podczas gdy okoliczności te nie powinny mieć żadnego znaczenia dla oceny danego obiektu budowlanego oraz uznania go za wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, które podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 u.p.b., poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i błędne uznanie, że każda tablica reklamowa będąca przedmiotem niniejszego postępowania podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako wolno stojąca trwale związana z gruntem tablica reklamowa, zaś Skarżąca jest zobowiązana do zapłaty tego podatku ze względu na posiadanie statusu właściciela przedmiotowej tablicy reklamowej, podczas gdy przywołane przepisy nie powinny znaleźć zastosowania w przedmiotowej sprawie, zaś Skarżąca nie powinna być zobowiązana do zapłaty tego podatku; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 u.p.b., poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i błędne uznanie, że każda wiata przystankowa będąca przedmiotem niniejszego postępowania podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, zaś Skarżąca jest zobowiązana do zapłaty tego podatku ze względu na posiadanie statusu właściciela przedmiotowych wiat przystankowych, podczas gdy przywołane przepisy nie powinny znaleźć zastosowania w przedmiotowej sprawie, zaś Skarżąca nie powinna być zobowiązana do zapłaty tego podatku; 5) ewentualnie, jeżeli zarzuty podniesione w części II, pkt 2 petitum niniejszego skargi kasacyjnej nie zostaną uwzględnione, zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 u.p.b., poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i błędne uznanie, że Skarżąca jest zobowiązania do zapłaty podatku od nieruchomości w stosunku do każdej tablicy reklamowej oraz każdej wiaty przystankowej będącej przedmiotem niniejszego postępowania, która została posadowiona na gruncie znajdującym się w posiadaniu innego podmiotu niż Skarb Państwa albo jednostka samorządu terytorialnego, podczas gdy Skarżąca nie posiada statusu właściciela oraz podatnika podatku od nieruchomości w stosunku do tablicy reklamowej albo wiaty przystankowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie skorzystało z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że stosownie do art. 183 § 1 zd. 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oparte jest na zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, pozostając ograniczonym do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej, w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił zarzut błędnej wykładni pojęcia trwałego związania z gruntem. W tym zakresie należy wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Według art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 p.b. za budowlę należy uznać m.in.: "wolno stojące, trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe". W sprawie nie było sporu co do tego, że opodatkowane tablice reklamowe są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz, że są wolno stojące. Naczelny Sąd Administracyjny podziela argumentację wyrażoną w wyroku z 22 września 2021 r., sygn. akt III FSK 594/21, gdzie wskazano, że dokonując analizy wyrażenia "trwale związany z gruntem" należy przyjąć, że "trwały" to "istniejący przez dłuższy czas lub nieulegający szybkim zmianom" bądź "zdatny do użytku przez dłuższy czas" (www.sjp.pl). Cecha trwałego związania z gruntem oznacza takie posadowienie obiektu, które zapewnia mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy przemieszczenie na inne miejsce. Nie można jednak utożsamiać trwałości ze stabilnością; stabilność może i powinna być rozpatrywana jako swoiste dopełnienie trwałości. O tym czy dane urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie, decyduje w danej sprawie technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce. Nie można przy tym abstrahować od konkretnej konstrukcji danego urządzenia, jego wielkości i przeznaczenia, które determinują rodzaj związania z gruntem (por. wyrok NSA z 4 września 2009 r., II OSK 1361/08). O trwałym związaniu z gruntem nie decyduje (nie przesądza) posiadanie przez dany obiekt fundamentu. Fundament jest elementem konstrukcyjnym, którego funkcją jest przenoszenie obciążeń obiektu na grunt, a nie jego wiązanie z gruntem. Dopiero ustalenie sposobu w jaki fundament posadowiony jest na gruncie (w gruncie) daje asumpt do konkluzji o ewentualnym związaniu z gruntem. Przyjąć bowiem należy, że o ile fundament nie jest zagłębiony w gruncie a tylko na nim posadowiony nie można mówić o trwałym związaniu z gruntem, skoro poprzez proste jego uniesienie, bez uszkodzenia fundamentu i bez istotnej ingerencji w grunt, można przesunąć go w inne miejsce. Odwoływanie się w tym kontekście tylko do stabilności obiektu nie jest decydujące. Stabilność obiektu budowlanego (tablicy reklamowej), której fundament stanowi element, w takiej sytuacji wynika nie z trwałego związania z gruntem, ale masy i kształtu fundamentu obliczonej i zaprojektowanej dla konkretnej tablicy reklamowej i normatywnie określonych warunków bezpieczeństwa. W tym zakresie należy zgodzić się ze stanowiskiem przedstawionym w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 września 2021 r., sygn. akt III FPS 1/21, że pojęcie "trwałego związania z gruntem" oznacza zarówno posiadanie przez budynek fundamentów, które są usytuowane poniżej poziomu terenu (wkopane w grunt), jak i trwałego (sztywnego, stabilnego, ciągłego, niezmiennego) powiązania obiektu z tymi fundamentami. Nie będzie trwale związany z gruntem taki obiekt budowlany, w którym dolna płaszczyzna postumentu (podbudowy) znajduje się na poziomie terenu, a jego przeniesienie lub rozebranie nie wiąże się z wykonaniem robót ziemnych. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zatem poglądu, według którego wystarczającym wyznacznikiem trwałego związania z gruntem są wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa. Wielkość, kształt i masa obiektu budowlanego same w sobie mogą decydować, że obiekt jest oparty na gruncie w sposób stabilny, co oznacza dla konstrukcji lub przedmiotu – utrzymujący stałą pozycję. Ale osiągnięta w ten sposób stabilność nie oznacza trwałego związania z gruntem. W niniejszej sprawie nie zweryfikowano w sposób należyty kwestii "trwałego związania z gruntem" spornych tablic reklamowych. W szczególności nie uwzględniono informacji wynikających z dokumentacji projektowej złożonej przez Spółkę do akt administracyjnych i nie oceniono wpływu informacji na prawidłowość ustaleń faktycznych. Chociaż sama dokumentacja projektowa nie jest dokumentem urzędowym, należy mieć na uwadze, że jej sporządzenie następuje według wiedzy specjalnej oraz według zasad określonych przez przepisy prawa. Zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.) opis techniczny, o którym mowa w ust. 1, sporządzony z uwzględnieniem § 7, powinien określać m.in. warunki i sposób jego posadowienia (podobnie § 23 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1679). Nie może więc budzić wątpliwości, że dokumentacja projektowa zawiera informacje istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W punkcie II lit. d skardze kasacyjnej zasadnie zwrócono uwagę na zapisy projektów budowlanych, w których wskazywano na fundamenty tablic reklamowych bez trwałego związania z gruntem. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, organy nie wykazały co świadczy o trwałym związaniu z gruntem obiektów budowlanych posadowionych na gruncie, bez zagłębienia fundamentu w gruncie. Jak powyżej wskazano, o trwałym związaniu z gruntem nie może stanowić samo w sobie zapewnienie stabilności obiektowi budowlanemu. Powyższe wskazuje na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 w zw. z art. 120 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 122 oraz w zw. z art. 124 O.p. poprzez nieuzasadnione uznanie, że wszystkie opodatkowane tablice reklamowe, wskazane w treści zaskarżonej decyzji, posiadają cechę trwałego związania z gruntem. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego warunek trwałego związania z gruntem jest spełniony w przypadku tablic reklamowych, których konstrukcja jest trwale powiązana z fundamentami zagłębionymi w gruncie. Jednak w sytuacji, gdy fundament taki znajduje się na poziomie terenu, a przeniesienie lub rozebranie tablicy reklamowej nie wiąże się z wykonaniem robót ziemnych, organy podatkowe winny zweryfikować swoje ustalenia. Trudno mówić o trwałym związaniu z gruntem w sytuacji, gdy stopa fundamentowa lub balast są jedynie stawiane na przygotowanym podłożu. Za nieistotny należy uznać też argument o konieczności używania specjalistycznego sprzętu. Cecha, jaką jest trwałe związanie z gruntem dotyczy samej konstrukcji obiektu budowlanego a nie narzędzi, przy pomocy których obiekt ten zostanie wykonany albo będzie przenoszony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na uwzględnienie zasługuje również zarzut braku należytego ustalenia, czy Skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości w stosunku do wszystkich tablic reklamowych i wiat będących przedmiotem niniejszego postępowania, a zatem czy jest właścicielem lub posiadaczem samoistnym tablic reklamowych i wiat, które zostały posadowione na gruntach należących lub posiadanych przez podmioty inne niż Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego. Skoro podatnikiem podatku od nieruchomości może być w analizowanym przypadku podmiot będący właścicielem nieruchomości lub obiektów budowlanych, bądź posiadacz samoistny nieruchomości lub obiektów budowlanych, w sprawie należało wyjaśnić, czy Skarżąca jest jednym z tych podmiotów. W kontekście przedstawionych przepisów, w przypadku stwierdzenia, że tablice reklamowe stanowią "inne urządzenia trwale z gruntem związane", własność gruntu rozciąga się na te tablice reklamowe jako części składowe gruntu, chyba, że zostały one połączone z gruntem tylko dla przemijającego użytku (art. 47 § 3 k.c,, zob. też wyrok SN z 5 listopada 2015 r., V CSK 78/15). Organ podatkowy winien zatem ustalić, czy sporne tablice reklamowe są urządzeniami trwale związanymi z gruntem, a zatem czy stanowią część składową gruntu, a związku z tym kto jest ich właścicielem, czy ewentualnie są przedmiotem posiadania samoistnego. Takich ustaleń w sprawie dotychczas nie poczyniono, pomijając konsekwencje związane z ustaleniem trwałego związania z gruntem tablic reklamowych. Nie ma natomiast podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w zakresie rzekomo błędnego uznania, że organ podatkowy drugiej instancji nie naruszył wskazanych przepisów postępowania poprzez niewskazanie w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji (oraz decyzji organu pierwszej instancji) poszczególnych przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W podjętych w sprawie rozstrzygnięciach wyjaśniono jakie typy tablic reklamowych posiadała Skarżąca, każdy typ tablicy został szczegółowo opisany, wskazano też na podstawie jakich dowodów opis został dokonany. Słusznie Skarżąca zauważa, że w uzasadnieniu zaskarżonych do sądu i instancji decyzji SKO, odwołując się do stanowiska wrażonego w wyroku WSA w Krakowie z 22 lipca 2021 r. I SA/Kr 204/21 Kolegium wskazało wyraźnie, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości były wiaty przystankowe zakwalifikowane przez organ podatkowy II instancji jako wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, których mowa wprost w art. 3 pkt 3 u.p.b. Tymczasem orzeczenie to zostało uchylone wyrokiem NSA z 16 stycznia 2024 r. III FSK 503/22. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podziela wyrażone w nim stanowisko, że nie sposób zaakceptować sposobu rozumienia obiektu, jakim są wiaty przystankowe z zamontowanymi gablotami reklamowymi jako takiego, który spełnia kwalifikację urządzenia reklamowego wolnostojącego i trwale związanego z gruntem. Przyjęcie takiego sposobu ujęcia obiektu budowlanego oznacza wykorzystanie kryterium funkcji, zaś dla takiej kwalifikacji brak podstaw prawnych, co wskazał już Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 13 grudnia 2017, sygn. akt SK 48/15. Stanowisko dotyczące braku możliwości ujęcia wiat przystankowych z zamontowanymi gablotami w ramach wymienionych w art. 3 pkt 3 u.p.b. wolno stojących trwale związanych z gruntem tablic reklamowych urządzeń reklamowych znajduje potwierdzenie w wyroku NSA z 17 listopada 2021 r. sygn. akt III FSK 376/21. W wyroku tym zasadnie zatem uznano, iż wiata przystankowa nie może być kwalifikowana, dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jako urządzenie reklamowe z tej przyczyny, że są na niej zamieszczane reklamy, a podmiot, który je zamieszcza prowadzi działalność w dziedzinie reklamy. Na gruncie obowiązujących przepisów z tych powodów wiata przystankowa nie staje się urządzeniem reklamowym. Naczelny Sąd Administracyjny podziela w konsekwencji pogląd tego Sądu wyrażony w przywołanym wyroku z 17 listopada 2021 r, sygn. akt III FSK 376/21, w którym stwierdzono, iż ujęcie wiaty przystankowej jako urządzenia reklamowego następuje przy użyciu kryteriów nie przewidzianych w przepisach prawa, a zatem poprzez uznanie, że wiata przystankowa traci swój charakter z uwagi na zamontowanie gabloty reklamowej, gdzie Skarżąca prowadzi działalność reklamową. Z uwagi na konieczność wyjaśnienia zasadniczej kwestii, a zatem odnoszącej się do prawnopodatkowego ujęcia w ramach przedmiotu opodatkowania spornych wiat przystankowych, a zatem braku możliwości ich uznania jako urządzeń reklamowych trwale związanych z gruntem, przedwczesna staje się ocena zarzutów dotyczących błędnego określenia podstawy opodatkowania. Mając na względzie wyżej zaprezentowaną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 p.p.s.a , uwzględnił skargę kasacyjną uchylając zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaś uznając, że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., uchylił w całości zaskarżone decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200, art. 203 pkt 1, art. 205 § 2, art. 207 § 2 i art. 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935). s. Jacek Pruszyński s. Stanisław Bogucki s. Krzysztof Przasnyski (spr.)