III FSK 138/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Dominik Gajewski, Sędzia NSA Jacek Pruszyński, Sędzia NSA Tomasz Kolanowski (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 listopada 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 578/25 w sprawie ze skargi W. [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 17 kwietnia 2025 r., nr SKO.FP/41.4/204/2025/2696 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2024 r. oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 6 listopada 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 578/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę W. [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 17 kwietnia 2025 r., w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2024 r. Powyższy wyrok dostępny jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl (dalej: CBOSA). Skarżąca w skardze kasacyjnej zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., oraz 151 p.p.s.a. w zw. z art. 162 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm., dalej: "O.p.") poprzez: a) nieprawidłowe przyjęcie przez sąd pierwszej instancji, że organ słusznie odmówił skarżącej przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji, podczas gdy przesłanka uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu do wniesienia odwołania została spełniona, a sąd znaczenia pojęć uprawdopodobnienie myli z udowodnieniem, b) nieprawidłowe przyjęcie, że strona nie uprawdopodobniła braku winy w przekroczeniu terminu, w sytuacji gdy wniosek został szczegółowo uzasadniony w oparciu o oficjalną instrukcję zakładania konta w serwisie ePUAP oraz dodatkowo przedłożono do skargi zbieżnie brzmiący dokument autorstwa Naczelnego Sądu Administracyjnego "Informatyzacja Postępowania Sądowoadministracyjnego", których treść zapewnia o wpływaniu powiadomień mailowych na skrzynkę mailową powiązaną z kontem na platformie ePUAP. Nadto, pełnomocnik przedłożył szereg dokumentów, z których wynika, iż nie otrzymywał żadnych powiadomień o wpływającej korespondencji od organu pomimo prawidłowo skonfigurowanej skrzynki, których nie sposób uznać za niewiarygodne, 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., oraz 151 p.p.s.a. w zw. z art. 121 O.p., 122 O.p., art. 187 § 1 O.p. oraz art. 191 O.p. polegające na niedostrzeżeniu przez sąd pierwszej instancji uchybień przepisów postępowania, których dopuścił się organ podatkowy, polegających na braku wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co przejawiało się w szczególności w: a) zignorowaniu przez sąd pierwszej instancji faktu, że pełnomocnik w dniu 28 stycznia 2025 r. zadzwonił do organu pierwszej instancji z zapytaniem o stan sprawy i po otrzymaniu informacji od pracownika organu niezwłocznie podjął on wszelkie możliwe czynności w sprawie wnosząc odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu już 30 stycznia 2025 r., a więc 2 dni po powzięciu informacji o wydanej decyzji, co wskazuje o dochowaniu należytej staranności, b) zignorowaniu okoliczności wskazanych przez pełnomocnika skarżącej spółki dotyczących wadliwego funkcjonowania platformy ePUAP, w tym wykazanych we wniosku o przywrócenie terminu oraz załączonych do niego zrzutów z ekranu, historii logowań oraz pozostałych dokumentów, skutkującym błędnym uznaniem, że fakty te nie mają znaczenia dla sprawy, podczas gdy potwierdzały one podnoszone przez pełnomocnika skarżącej spółki twierdzenia o występujących problemach technicznych w zakresie funkcjonowania platformy ePUAP, które mogły mieć wpływ na uchybienie terminu do wniesienia odwołania, c) błędnym przyjęciu, że platforma ePUAP funkcjonowała prawidłowo, w sytuacji gdy pełnomocnik nie otrzymał ani jednego powiadomienia na adres mailowy przypisany do skrzynki, że decyzja oczekuje na odbiór, pomimo ustawienia skrzynki w taki sposób, aby powiadomienia mailowe otrzymywać za każdym razem, d) niewzięciu pod uwagę okoliczności, iż pełnomocnik mógł pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu o prawidłowym działaniu platformy ePUAP, albowiem otrzymał on na adres mailowy powiązany ze skrzynką ePUAP powiadomienie o wysłaniu pisma przez niego do organu pierwszej instancji w postępowaniu, e) zignorowaniu treści instrukcji zakładania konta w serwisie ePUAP (strona 21) która zapewnia o wpływaniu powiadomień mailowych na powiązany z platformą ePUAP adres mailowy oraz nie zawiera jakiejkolwiek informacji jakoby funkcja ta miała charakter fakultatywny (dodatkowy) oraz można ją było wyłączyć. Z treści tej instrukcji można wyprowadzić wniosek, iż domyślnym ustawieniem platformy ePUAP jest wysyłanie powiadomień na adres mailowy użytkownika o wpłynięciu powiadomień, 3) art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe uznanie, że uzupełniający dowód z dokumentu - "Informatyzacja Postępowania Sądowoadministracyjnego", nie przyczyni się do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie, w sytuacji gdy treść tego dokumentu zapewnia o automatycznym wysyłaniu przez platformę ePUAP powiadomień o przychodzącej korespondencji na powiązany ze skrzynką adres mailowy użytkownika, a więc dokument ten ma kluczowe znaczenie dla niniejszej sprawy, albowiem utwierdza on użytkownika w przekonaniu, że otrzyma stosowne powiadomienie, co ma fundamentalne znaczenie przy ustaleniu winy w niedochowaniu terminu. Treść tego dokumentu stanowiła gwarancję udzieloną od podmiotu publicznego o otrzymywaniu na adres mailowy przypisany do skrzynki powiadomienia o wszelkiej korespondencji przychodzącej, o czym wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 maja 2024 r. (sygn. akt: I FSK 1236/20), a zatem dowód ten powinien zostać przez sąd przeprowadzony. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie postanowienia SKO z 17 kwietnia 2025 r. (art. 188 p.p.s.a.), ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji (art. 185 § 1 p.p.s.a.), a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych za obie instancje. Ponadto skarżąca wniosła o rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym oraz przeprowadzenie dowodu z pism załączonych do skargi kasacyjnej. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Zarządzeniem z 12 maja 2026 r. Przewodniczący Wydziału III Izby Finansowej, na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., skierował sprawę na posiedzenie niejawne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Niniejsze uzasadnienie wyroku ograniczone jest do oceny zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, gdyż stosownie do art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną (zob. wyrok NSA z 23 maja 2023 r., II OSK 1780/20). Z tego względu uzasadnianie wyroku oddalającego skargę kasacyjną, nie musi zawierać opisu przebiegu postępowania i wydanych w sprawie rozstrzygnięć, które to elementy są obligatoryjne w uzasadnieniu wyroku sądu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W tej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego z art. 183 § 2 p.p.s.a. Granice skargi kasacyjnej wyznaczone są wskazanymi w niej podstawami, którymi mogą być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem legalność wyroku sądu pierwszej instancji jedynie w zakresie zakwestionowanym w skardze kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie. Zgodnie z art. 176 § 1 p.p.s.a. skarżąca jest zobowiązana określić podstawy kasacyjne i szczegółowo je uzasadnić. Zauważyć należy, że tożsame zagadnienie prawne, jak w rozpoznawanej sprawie, było przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z 3 czerwca 2026 r., sygn. akt III FSK 1442/25. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną podziela poglądy zawarte we wskazanym wyroku, toteż uzasadnienie w niniejszej sprawie zostanie sporządzone z wykorzystaniem argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu tego orzeczenia. Mając na uwadze treść skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności wskazać należy, że za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 162 § 1 O.p. poprzez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu do wniesienia odwołania. Zgodnie z art. 162 § 1 O.p. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, rozumianej obiektywnie, to jest takiej, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Powyższe oznacza, że tylko stwierdzenie, że strona danej przeszkody nie była w stanie przewidzieć, uzasadnia uwzględnienie wniosku. Chodzi więc o okoliczności od strony całkowicie niezależne i nieprzewidywalne. W przypadku, gdy skarżąca reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika, to brak winy pełnomocnika jest warunkiem przywrócenia terminu przez sąd, bowiem to na nim spoczywa obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności. Jednocześnie w takim przypadku kryterium staranności jest podwyższone, ponieważ adwokat, radca prawny czy doradca podatkowy posiadają stosowne przygotowanie zawodowe i znajomość procedur zapewniające prawidłowe prowadzenie sprawy. Z uwagi na wykonywany zawód, wymaga się od nich zachowania szczególnej staranności, charakteryzującej się pełnym profesjonalizmem i rzetelnością w prowadzeniu spraw mocodawców. Skutki czynności podejmowanych przez pełnomocnika strony obciążają samą stronę. Profesjonalny pełnomocnik dysponuje wiedzą teoretyczną oraz praktyczną związaną ze stosowaniem procedur przed sądami oraz organami administracji publicznej. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że skarżąca przyczyn uchybienia terminu upatruje w tym, że na skrzynkę mailową pełnomocnika strony nie wpłynęły powiadomienia o wpłynięciu decyzji na skrzynkę odbiorczą ePUAP. Z tego powodu pełnomocnik nie odebrał decyzji a o jej wydaniu dowiedział się w rozmowie telefonicznej z pracownikiem organu 28 stycznia 2025 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, za prawidłową należy uznać argumentację zaprezentowaną przez sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że w niniejszej sprawie nie wykazano, że przyczyna uchybienia terminowi, tj. wskazywany brak powiadomienia na adres mailowy o wpływie korespondencji na skrzynkę ePUAP, uzasadniała jego przywrócenie. W sprawie wątpliwości nie budzi i nie jest kwestionowane, że adresem elektronicznym pełnomocnika do doręczeń jest wskazany w pełnomocnictwie adres elektroniczny skrytki użytkownika ePUAP. Pełnomocnik wybrał zatem ten kanał korespondencji z organem w niniejszej sprawie. Zgodnie z tym wyborem, dalsza korespondencja kierowana była do niego w formie elektronicznej na wskazany adres ePUAP. Z treści Urzędowego Poświadczenia Doręczenia dla decyzji wymiarowej wynika, że do pełnomocnika dwukrotnie wysłano powiadomienie o korespondencji, pierwsze 17 grudnia 2024 r., drugie 25 grudnia 2024 r. Wobec niepodjęcia korespondencji przez pełnomocnika organ, uznał decyzję za doręczoną 1 stycznia 2025 r. Pełnomocnik strony 28 stycznia 2025 r. zadzwonił do organu z zapytaniem o stan sprawy i w trakcie tej rozmowy uzyskał informacje o wydanej decyzji. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że trafnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że działający w niniejszej sprawie pełnomocnik nie dochował wymaganej przez niego staranności w prowadzeniu sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko sądu pierwszej instancji, że dla zachowania niezbędnej staranności profesjonalny pełnomocnik powinien regularnie sprawdzać stan skrzynki elektronicznej, którą wskazał jako właściwą dla komunikacji z organem administracji. Rzeczą pełnomocnika jest wybór odpowiedniej częstotliwość weryfikacji stanu skrzynki, również gdy nie otrzymał on dodatkowego powiadomienia na adres e-mail powiązany ze skrzynką ePUAP. Logowanie się do skrzynki ePUAP w odstępach czasu dłuższych niż okres w jakim organy podatkowe powinny załatwić sprawę nie spełnia tego wymogu. Profesjonalny pełnomocnik winien monitorować wpływ korespondencji. W niniejszej sprawie zaś pełnomocnik przez około półtora miesiąca nie otwierał korespondencji ze skrzynki ePUAP. Zaniechanie otwarcia/sprawdzenia skrzynki ePUAP z uwagi na brak wiadomości e-mail (która z różnych względów może stać się dla jej adresata "niewidoczna"), należy w tej sytuacji traktować jako niedochowanie aktom należytej staranności przez profesjonalnego pełnomocnika. Co istotne brak sprawdzenia skrzynki ePUAP przez ten okres czasu przez pełnomocnika nie został w żaden sposób wyjaśniony. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że po stronie pełnomocnika zachodziły obiektywne przeszkody uniemożliwiające dokonanie czynności procesowej w terminie. Dodatkowo wbrew twierdzeniom strony, nie można uznać aby sąd pierwszej instancji przyjął, że strona winna udowodnić a nie uprawdopodobnić brak winy w niezachowaniu terminu. Przepis 162 § 1 O.p. wskazuje, że podmiot wnoszący o przywrócenie terminu nie musi udowodnić zaistnienia okoliczności świadczących o braku winy, ale tylko je uprawdopodobnić. Uprawdopodobnienie co do zasady jest obwarowane mniejszymi wymogami formalnymi niż udowodnienie. Udowodnienie polega bowiem na wykazaniu, iż dana okoliczność wystąpiła ponad wszelką wątpliwość. Z kolei uprawdopodobnienie ogranicza się jedynie do wykazania, że dana okoliczność wystąpiła ze znacznym prawdopodobieństwem. Nie oznacza to jednak, że uprawdopodobnienie powinno się ograniczać do samych gołosłownych twierdzeń zainteresowanego lub że może być poparte jedynie wątpliwymi argumentami. O uprawdopodobnieniu można mówić dopiero w sytuacji, gdy wszelkie dokonane ustalenia wskazują na zaistnienie danej okoliczności, ale nie pozwalają na przekonanie się o tym ponad wszelką wątpliwość. Zadaniem podmiotu wnoszącego o przywrócenie terminu jest więc podjęcie wszelkich możliwych czynności pozwalających na wykazanie, że doszło do sytuacji, w której bez własnej winy nie dochował on terminu wskazanego przez ustawę. W niniejszej sprawie pełnomocnik strony przedłożył wydruki mające potwierdzać brak wpływu powiadomienia na adres skrzynki e-mail o wpływie korespondencji na skrzynkę ePUAP oraz instrukcję zakładania konta użytkownika, jak również publikację Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącą digitalizacji postępowania sądowoadministracyjnego. Dokumenty te miały w jego ocenie uprawdopodobniać fakt nieotrzymania powiadomień na skrzynkę ePUAP, co miało świadczyć o braku winy w uchybieniu terminowi. Strona zdaje się jednak pomijać fakt, że organ wystąpił do Ministerstwa Cyfryzacji o informację dotyczącą prawidłowości w działaniu sytemu ePUAP w okresie doręczenia decyzji wymiarowej w niniejszej sprawie. Zastępca Dyrektora Departamentu Transformacji Cyfrowej Ministerstwa Cyfryzacji w piśmie z 4 marca 2025 r. wskazał, że w okresie od 16 do 31 grudnia 2024 r., a więc w czasie w jakim pismo oczekiwało na odebranie (a ściślej pobranie) pod adresem elektronicznym skrzynki ePUAP, nie stwierdzono nieprawidłowości w działaniu systemu w zakresie powiadamiania odbiorców o przychodzących pismach na skrzynkę ePUAP. Z Urzędowego Poświadczenia Doręczenia, o którym była mowa we wcześniejszej części uzasadnienia, wynika natomiast że takie powiadomienia zostały wysłane. Tym samym twierdzenia strony zostały podważone. Niezależnie jednak od powyższego, jak zasadnie przyjął sąd pierwszej instancji, w przypadku braku regularnego sprawdzania skrzynki ePUAP przez pełnomocnika, nawet brak spornych powiadomień, nie uzasadniałby braku winy w niedochowaniu terminu, o czym była mowa wcześniej. Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że również zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 134 § 1 oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 121, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. są niezasadne. Postępowanie dowodowe w kwestii niedochowania terminu do wniesienia odwołania przeprowadzono prawidłowo. W ramach wynikającego z art. 122 oraz z art. 187 § 1 O.p. obowiązku ustalenia stanu faktycznego (prawdy obiektywnej), w sprawach incydentalnych, dotyczących przywrócenia terminu, organ podatkowy może oprzeć się na posiadanych dowodach i zaoferowanych przez stronę dowodach, czy też tylko jej twierdzeniach. W niniejszej sprawie organ podatkowy prawidłowo ocenił przedłożone przez stronę dokumenty, a dodatkowo podjął czynności mające na celu wyjaśnienie okoliczności sprawy, w tym wystąpił do Ministerstwa Cyfryzacji o informację dotyczącą prawidłowości w działaniu sytemu ePUAP w okresie doręczenia decyzji wymiarowej w niniejszej sprawie. Argumentacja skargi kasacyjnej, stanowiąca de facto polemikę ze stanowiskiem organu i sądu pierwszej instancji, dokonanej oceny nie podważyła. W szczególności, wbrew stanowisku strony, sąd pierwszej instancji wziął pod uwagę i odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia do instrukcji zakładania konta w serwisie ePUAP oraz publikacji Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącej digitalizacji postępowania sądowoadministracyjnego. To, że ocena ta jest odmienna od oczekiwań strony skarżącej nie świadczy o zignorowaniu danego dokumentu przez sąd. Za bezzasadny uznać również należy zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. polegający na nieprawidłowym uznaniu, że uzupełniający dowód z dokumentu - "Informatyzacja Postępowania Sądowoadministracyjnego", nie przyczyni się do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Celem wprowadzenia regulacji art. 106 § 3 p.p.s.a. nie było umożliwienie ponownego czy też uzupełniającego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, lecz pozwolenie na dokonanie przez sąd oceny pod względem zgodności z prawem. Sąd, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jej wydania, nie może zasadniczo wykraczać poza materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Zgodzić należy się z wyjaśnieniami sądu pierwszej instancji, że dowód ten nie przyczyni się do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Jak już wyżej wyjaśniono, a co w sprawie istotne, pełnomocnik nie weryfikował regularnie skrzynki ePUAP, a ze zgromadzonych dowodów (pisma z 4 marca 2025 r.) wynika, że nie stwierdzono nieprawidłowości w działaniu systemu w zakresie powiadamiania odbiorców o przychodzących pismach na skrzynkę ePUAP. Stwierdzić zatem należy, że wskazany zarzut nie znajduje potwierdzenia w realiach niniejszej sprawy. Ponadto wskazać należy, że przywołany w omawianym zarzucie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 maja 2024 r., sygn. akt I FSK 1236/20, nie mógł mieć wpływu na wydane rozstrzygniecie. We wskazanym wcześniej wyroku mamy bowiem do czynienia z odmiennym stanem faktycznym niż w niniejszej sprawie, co słusznie zauważył sąd pierwszej instancji. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. sędzia NSA Tomasz Kolanowski sędzia NSA Dominik Gajewski sędzia NSA Jacek Pruszyński