III FSK 1357/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Paweł Borszowski po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie o sprostowanie omyłki pisarskiej zawartej w sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 2025 r., sygn. akt III FSK 1357/24 w sprawie ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 593/24 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 8 stycznia 2024 r., nr 1401-IOM.4104.277.2023.4.ES w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: w punkcie 2) wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 2025 r., sygn. akt III FSK 1357/24, sprostować błąd rachunkowy poprzez zastąpienie kwoty 4050 (słownie: cztery tysiące pięćdziesiąt) złotych kwotą 2700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych.

Wyrokiem z 9 grudnia 2025 r., sygn. akt III FSK 1357/24, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: "Organ") od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 maja 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 593/24 w sprawie ze skargi A. K. (dalej: "Skarżąca") na decyzję Organu z 8 stycznia 2024 r. w przedmiocie podatku od spadków i darowizn. W punkcie 2 sentencji wyroku Sąd zasądził od Organu na rzecz Skarżącej kwotę 4050 (słownie: cztery tysiące pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Pismem z 15 grudnia 2025 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego Organ złożył wniosek o sprostowanie błędu rachunkowego we wskazanym wyżej wyroku NSA poprzez zastąpienie kwoty 4050 zł, kwotą 2700 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek organu jest zasadny. Jak stanowi art. 204 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez skarżącego – jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach (art. 205 § 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie Skarżąca ustanowiła adw. [...] swoim pełnomocnikiem do reprezentowania jej na rozprawie przed Sądem I instancji. To samo uczyniła przed terminem rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Zgodnie z § 14 ust.1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1964), w drugiej instancji za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przysługuje 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam adwokat, nie sporządził i nie wniósł kasacji przysługuje 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. W stanie faktycznym niniejszej sprawy bezsprzecznie Skarżąca na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym była reprezentowana przez tego samego adwokata co przed Sądem I instancji. Mając na uwadze powyższe należy uznać, iż prawidłowa wysokość zasądzonych kosztów zastępstwa procesowego powinna wynosić 50% z 5400 zł, czyli 2700 zł zamiast omyłkowo obliczonej wartości 4050 zł. Na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. wskazany powyżej błąd rachunkowy, Naczelny Sąd Administracyjny potraktował jako oczywistą omyłkę rachunkową i postanowił jak w sentencji postanowienia.