III FSK 1341/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Woźniak, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 lipca 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 27/24 w sprawie ze skargi R. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 13 listopada 2023 r., nr 0201-IEW1.603.2.2023.4 w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od R. C. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

|III FSK 1341/24 | | | | | UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 lipca 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 27/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił w całości skargę R. C. (dalej jako: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 13 listopada 2023 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu sp. z o. o. za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od III do VI i od VIII do XII 2018 r. oraz za I i II 2019 r. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wskazał, że spór w niniejszej sprawie koncentrował się na zasadności odmowy uznania dowodów złożonych przez skarżącego w następstwie wniosku o wznowienie postępowania podatkowego jako nowych w sprawie i w konsekwencji odmowy uchylenia decyzji ostatecznej, którą orzeczono o odpowiedzialności podatkowej skarżącego za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług spółki z o. o. Podkreślił, że w przedmiotowej sprawie ścisłe ramy prawne poddanego kontroli postępowania organów wyznaczał wniosek strony o wznowienie postępowania oparty o przesłankę z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz.U. z 2020, poz. 1325, dalej jako: O.p.). Stosownie do tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. WSA we Wrocławiu uznał, że organy obydwu instancji odmawiając przedłożonym przez stronę skarżącą dokumentom przymiotu nowości w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. dokonały nieprawidłowej wykładni tego przepisu, powołując się przy tym na nieistniejącą przesłankę. Jednakże sąd ten stwierdził, że mimo błędnego stanowiska w tej kwestii zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji, dokonał oceny dowodów zaoferowanych przez skarżącego, co w istocie stanowiło pewnego rodzaju niekonsekwencję po stronie organów. Jednocześnie jednak dokonana ocena była prawidłowa, a przedłożone w ślad za wnioskiem dowody nie mogły skutkować uchyleniem decyzji ostatecznej NUS z dnia 1 czerwca 2022 r. Sąd pierwszej instancji uznał, że mimo wad uzasadnienia rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji było prawidłowe. Podkreślił, że w pierwszej kolejności ocenić należało pisemne oświadczenie skarżącego datowane na dzień 27 czerwca 2016 r. o rezygnacji z funkcji prezesa zarządu. Prawidłowo zdaniem WSA we Wrocławiu organ ocenił przedłożony dokument jako niemogący odnieść zamierzonego przez stronę skutku prawnego, tj. skutecznego złożenia rezygnacji z funkcji członka zarządu spółki. Przede wszystkim na przedstawionym piśmie brakowało podpisu skarżącego. Brak ten skutkował tym, iż pismo nieopatrzone własnoręcznym podpisem składającego ujawniające jego oświadczenie woli należało uznać za sporządzone z niedochowaniem formy pisemnej a zatem nie mogło stanowić skutecznego dowodu potwierdzającego ujawnioną w nim okoliczność. Niezależnie od powyższego analizowana rezygnacja nie była skuteczna z uwagi na nieprawidłowe zakomunikowanie jej spółce. Otóż do dnia 28 lutego 2019 r., przepisy prawa nie przewidywały bowiem możliwości złożenia oświadczenia o rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu na ręce wspólników (lub jednego ze wspólników). Nie dopuszczał tego w szczególności ani art. 202, ani inne przepisy ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1030 ze zm.; dalej k.s.h.). Możliwość taką wprowadzono dopiero od 1 marca 2019 r. na podstawie art. 18 nowelizującej k.s.h. ustawy z 9 listopada 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w celu wprowadzenia uproszczeń dla przedsiębiorców w prawie podatkowym i gospodarczym (Dz.U. z 2018 r., poz. 2244). Wówczas dodano do art. 202 k.s.h. § 6, który stanowi, że jeżeli w wyniku rezygnacji członka zarządu żaden mandat w zarządzie nie byłby obsadzony, członek zarządu składa rezygnację wspólnikom, zwołując jednocześnie zgromadzenie wspólników, o którym mowa w art. 231, chyba że umowa spółki stanowi inaczej (zdanie 1 § 6 art. 202 k.s.h.). Zaproszenie na zgromadzenie wspólników ma zawierać także oświadczenie o rezygnacji członka zarządu (zdanie 2 § 6 art. 202 k.s.h.), a rezygnacja jest skuteczna z dniem następującym po dniu, na który zwołano zgromadzenie wspólników (zdanie 3 § 6 art. 202 k.s.h.). Natomiast w stanie prawnym obowiązującym do dnia 28 lutego 2019 r., w sytuacji zamiaru złożenia oświadczenia o rezygnacji członka zarządu jednoosobowego spółki z o.o., w rezultacie czego żaden mandat w zarządzie nie byłby obsadzony, oświadczenie takie należało - dla zapewnienia mu prawnej skuteczności - doręczyć na adres spółki. Sąd pierwszej instancji podał, że z przedłożonej rezygnacji wynikało, że skarżący złożył oświadczenie wobec jednego ze wspólników (P. R. C.), a zatem osoby, która nie była wówczas ani reprezentantem ani prokurentem spółki, przy czym swojego oświadczenia w tej kwestii nie wysłał również na adres siedziby spółki. Zatem tak złożone oświadczenie nie mogło wywrzeć oczekiwanego skutku w postaci wygaśnięcia sprawowanego przez niego mandatu. Niezależnie od powyższego okoliczność, iż skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu spółki do dnia złożenia skutecznej rezygnacji w dniu 8 maja 2019 r. wynika niezbicie z całokształtu akt kontrolowanej sprawy. Tytułem przykładu WSA we Wrocławiu wskazał na szereg dokumentów spółki podpisywanych w okresie po dniu 27 czerwca 2016 r. przez skarżącego działającego jako osoba uprawniona do jej reprezentacji (często poza podpisem skarżącego opatrzonych pieczęcią prezesa zarządu), w tym między innymi wskazywane w decyzji NUS: pełnomocnictwo szczególne z dnia 6 sierpnia 2018 r., wniosek z dnia 4 września 2018 r. o uchylenie zajęcia czy też wniosek z dnia 22 maja 2019 r. o zmianę danych podmiotu w rejestrze przedsiębiorców. Wskazał również na postanowienie Sądu Rejonowego dla W. w W. VI Wydział Gospodarczy KRS z dnia 20 listopada 2018 r. sygn. akt WR.VI Ns. Rej. KRS [...], w którego sentencji Sąd wprost wymienił skarżącego jako prezesa zarządu spółki z o.o. Wobec tego, iż w świetle materiału dowodowego skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu do dnia złożenia skutecznej rezygnacji w dniu 8 maja 2019 r., dowodów mogących skutkować uchyleniem decyzji ostatecznej NUS nie mogły stanowić konsekwentnie pozostałe dowody, tj. protokół Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników T. sp. z o. o. z dnia 4 lipca 2016 r. oraz uchwała nr [...] Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników T. sp. z o. o. o przyjęciu rezygnacji i wyborze W. C. Sąd pierwszej instancji za niezasadne uznał zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania w zakresie wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków wymienionych w złożonym wniosku o wznowienie postępowania. Przede wszystkim sąd ten podkreślił, że czym innym jest badanie dowodu przedłożonego przez stronę pod kątem spełnienia przesłanek z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., a czym innym prowadzenie czynności dowodowych w celu uzyskania dowodu, który dopiero można ocenić pod kątem przesłanek z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Ponadto WSA we Wrocławiu wskazał, iż okoliczność na którą omawiany dowód z zeznań świadków miałby być przeprowadzony - tj. brak dostępu skarżącego do przedłożonych dokumentów podczas postępowania zwykłego - nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy wobec przyjętej przez sąd wykładni art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Podobnie sąd ten ocenił kolejny dowód przedłożony przez stronę, tj. postanowienie Sądu Rejonowego dla W. z dnia 3 stycznia 2023 r. Nr WR.VI NS-REJ.[...], z uwagi na to, że nie spełniało ono wymagań określonych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., tj. nie istniało w dniu wydania decyzji Wyrok ten w całości dostępny jest na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl (CBOSA). Nie zgadzając się z powyższym wyrokiem skargę kasacyjną na podstawie art. 173 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) złożył pełnomocnik skarżącego, który zaskarżył wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. (poprzez jego niezastosowanie) w zw. z art. 205 § 2 k.s.h. poprzez jego błędną wykładnię i oddalenie skargi mimo, że wymieniona na wstępie decyzja organu II instancji z 13 listopada 2023 r. winna zostać uchylona, jako wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bowiem nieprawidłowe jest stawianie członkowi zarządu niewielkiej rodzinnej spółki z o.o. wymogu wysłania oświadczenia o rezygnacji z funkcji na adres tej spółki (mieszkania swojego ojca), podczas gdy wystarczające do skuteczności złożenia takiego oświadczenia jest podtrzymanie go na Nadzwyczajnym Zgromadzeniu Wspólników, na którym obecny był tenże członek zarządu oraz wspólnicy spółki; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 191 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. przez ich niezastosowanie i oddalenie skargi mimo, że wymieniona na wstępie decyzja organu II instancji z 13 listopada 2023 r. winna zostać uchylona, jako wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. z naruszeniem art. 191 O.p. poprzez nieuwzględnienie całości materiału dowodowego, w tym zarówno oświadczenia z dnia 27 czerwca 2016 r. o rezygnacji z funkcji Prezesa Zarządu, jak i protokołu z Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia 4 lipca 2016 r. oraz uchwały nr [...] o przyjęciu rezygnacji, przy ustaleniu stanu faktycznego w przedmiocie złożenia przez R. C. oświadczenia o rezygnacji oraz czy złożenie to było skuteczne - a jedynie oparcie się na innych dokumentach podpisanych w okresie 2018-2019 przez R. C., mających rzekomo świadczyć o tym, że skarżący pełnił w tym czasie funkcję członka zarządu spółki T. Sp. z o.o., 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 123, art. 187, art. 188 oraz art. 191 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez ich niezastosowanie i oddalenie skargi mimo, że wymieniona na wstępie decyzja organu II instancji z 13 listopada 2023 r. winna zostać uchylona, jako wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem organ odmówił przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka W. C. oraz przesłuchania strony R. C. na okoliczność braku dostępu podczas postępowania zwykłego do dokumentów ujawnionych w chwili obecnej - podczas gdy brak jest prawnych przeszkód do przeprowadzenia tego rodzaju wpadkowego postępowania dowodowego w postępowaniu o wznowienie, II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 60 Kodeksu cywilnego poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi mimo, że wymieniona na wstępie decyzja organu II instancji z 13 listopada 2023 r. winna zostać uchylona, jako wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bowiem organ II instancji nie zastosował art. 60 Kodeksu cywilnego i przyjął, że oświadczenie o rezygnacji z funkcji członka zarządu nie zostało skutecznie złożone Spółce z powodu braku podpisu R. C. - podczas gdy oświadczenie takie mogło być złożone przez każde zachowanie członka zarządu, które ujawniało jego wolę w sposób dostateczny, w tym zaś przypadku treść protokołu z Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia 4 lipca 2016 r. wskazuje na to, że R. C. na tymże Zgromadzeniu podtrzymywał w sposób konkludentny swoją rezygnację, skoro została ona przyjęta przez niego i drugiego wspólnika w drodze zaprotokołowanej uchwały. Mając na uwadze powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i wydanie orzeczenia reformatoryjnego w trybie art. 188 p.p.s.a. - uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji. Wniósł również o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego) według norm przepisanych. Jednocześnie wniósł o dopuszczenie uzupełniającego dowodu z dokumentów prywatnych - fotografii dokumentacji w aktach rejestrowych spółki T. Sp. z o.o. znajdujących się w Sądzie Rejonowym dla W. w W. VI Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego, w tym: 1. karty nr 150 sprawy o sygn. [...] z datą wpływu wniosku o zmianę danych określoną na 03-08-2016, 2. karty nr 152 z zarządzeniem Sądu sygn. [...] z dnia 2016-09-20 w przedmiocie zwrotu wniosku T. Sp. z o.o. z dnia 18.07.2016 r. o zmianę wpisu w rejestrze przedsiębiorców, 3. karty (bez widocznego numeru) zatytułowanej "Fizyczny Zwrot Dokumentów" z dnia 21.12.2016 r., informującej o fizycznym zwrocie wniosku z dnia 18.07.2016 r. wraz z załącznikami, 4. zwrotnego potwierdzenia odbioru wniosku z dnia 18.07.2016 r. wraz załącznikami przez W. C. z datą 2 stycznia 2017 r. na okoliczność: złożenia w Sądzie Rejestrowym w dniu 18.07.2016 r. przez R. C. wniosku o wpis zmiany prezesa zarządu wraz z załącznikami; zarządzenia Sądu o zwrocie wniosku z powodu nieuiszczenia opłat, w tym fizycznym zwrocie dokumentów; przebywania W. C. w mieszkaniu przy ul. [...] w W. - co potwierdza, że nowy prezes zarządu rzeczywiście został wybrany w dniu 4 lipca 2016 r. Jednak wniosek o wpis tej zmiany został zwrócony, co od tej pory przyczyniło się do przekonania R. C., że ze względu na wpis swojej osoby w KRS nadal jest on członkiem zarządu, co uprawnia go do działania w dalszym ciągu w imieniu spółki. Oświadczył również, że zrzeka się rozpoznania sprawy na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko ewentualną nieważność postępowania. Ponieważ w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, sprawa podlega rozpoznaniu w granicach zakreślonych jej zarzutami. W pierwszej kolejności zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. (poprzez jego niezastosowanie) w zw. z art. 205 § 2 k.s.h. poprzez jego błędną wykładnię. Zdaniem autora skargi kasacyjnej nieprawidłowe jest stawianie członkowi zarządu niewielkiej rodzinnej spółki z o.o. wymogu wysłania oświadczenia o rezygnacji z funkcji na adres tej spółki (mieszkania swojego ojca), podczas gdy wystarczające do skuteczności złożenia takiego oświadczenia jest podtrzymanie go na Nadzwyczajnym Zgromadzeniu Wspólników, na którym obecny był tenże członek zarządu oraz wspólnicy spółki. Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzega wadliwości w stanowisku sądu pierwszej instancji w przytoczonym zakresie. Zgodnie z art. 205 § 2 k.s.h. oświadczenia składane spółce oraz doręczenia pism spółce mogą być dokonywane wobec jednego członka zarządu lub prokurenta. Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że rezygnacja, na którą powołuje się skarżący, nie została prawidłowo zakomunikowana spółce, biorąc pod uwagę stan prawny obowiązujący do 28 lutego 2019 r. Z przedłożonej rezygnacji wynika, że Skarżący złożył ją wobec jednego ze wspólników (Pana P. P. C., który nie był wówczas członkiem zarządu ani prokurentem), nie zaś wobec spółki. To ustalenie faktyczne nie zostało skutecznie podważone. Istotne jest także i to, że oświadczenia o rezygnacji nie wysłano na adres siedziby spółki. Biorąc pod uwagę obie te okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby sąd pierwszej instancji (lub organy) swoją oceną naruszyły art. 205 § 2 k.s.h. Z tą kwestią powiązany jest ostatni z zarzutów skargi kasacyjnej, wskazujący na naruszenie art. 60 Kodeksu cywilnego, co miało nastąpić poprzez przyjęcie, że oświadczenie o rezygnacji z funkcji członka zarządu nie zostało skutecznie złożone Spółce z powodu braku podpisu R. C. W myśl art. 60 "Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, wola osoby dokonującej czynności prawnej może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny, w tym również przez ujawnienie tej woli w postaci elektronicznej (oświadczenie woli)." Strona skarżąca powołuje się na to, że oświadczenie o rezygnacji z funkcji mogło być złożone nie tylko na piśmie, lecz przez każde zachowanie członka zarządu, które ujawniało jego wolę w sposób dostateczny, zaś z Protokołu Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia 4 lipca 2016 r. ma wskazywać na to, że R. C. na tymże zgromadzeniu podtrzymywał w sposób konkludentny swoją rezygnację. W tym kontekście należy przypomnieć, że zaskarżona decyzja zapadła w postępowaniu wznowieniowym, w którym analizowane było to, czy wskazywane przez stronę dowody spełniają przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Zatem, rolą organów i sądu pierwszej instancji nie była ocena, czy skarżący skutecznie złożył względnie podtrzymał oświadczenie woli na Zgromadzeniu, lecz to, czy dowód na jaki powołał się we wniosku o wznowienie postępowania, tj. oświadczenie z 27 czerwca 2016 r., stanowiło nowy dowód, istniejący w dniu wydania decyzji i mający wpływ na odmienną ocenę istotnych okoliczności sprawy. Ponieważ tak nie było, zarzut naruszenia art. 60 k.c. jest chybiony, nie podważa prawidłowości zaskarżonego wyroku. W drugim zarzucie skargi kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 191 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., co miało wynikać z tego, że z naruszeniem art. 191 O.p. nie uwzględniono całości materiału dowodowego, w tym zarówno oświadczenia z dnia 27 czerwca 2016 r. o rezygnacji z funkcji Prezesa Zarządu, jak i protokołu z Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia 4 lipca 2016 r. oraz uchwały nr [...] o przyjęciu rezygnacji, przy ustaleniu stanu faktycznego w przedmiocie złożenia przez R. C. oświadczenia o rezygnacji oraz czy złożenie to było skuteczne, a jedynie oparto się na innych dokumentach podpisanych w okresie 2018-2019 przez R. C., mających rzekomo świadczyć o tym, że skarżący pełnił w tym czasie funkcję członka zarządu spółki. W kontekście tak sformułowanego zarzutu należy przypomnieć, że w postępowaniu wznowieniowym sprawę analizuje się wyłącznie w zakresie przesłanek wznowieniowych. Pismo z 27 czerwca 2016 r., na które powołał się Skarżący wnioskując o wznowienie postępowania podatkowego – nie zostało własnoręcznie (odręcznie) podpisane przez Skarżącego. Nie stanowiło zatem oświadczenia woli złożonego w formie pisemnej. Nie stanowiło zatem nowego dowodu ani nie dokumentowało nowej okoliczności w rozumieniu art. 210 § 1 pkt 5 O.p. Jeśli zaś chodzi o pozostałe zagadnienia dowodowe zasygnalizowane w rozpatrywanym, ostatnio cytowanym zarzucie – zastrzeżenia nie są zasadne. Uchylenie decyzji w wyniku wznowienia postępowania może nastąpić, jeśli w rezultacie ujawnionych okoliczności zaistniały podstawy do stwierdzenia, że znając je wcześniej organ rozstrzygnąłby sprawę odmiennie. Tymczasem nie sposób uznać, że okoliczności wskazywane przez Skarżącego we wniosku o wznowienie postępowania oraz zaoferowane dowody podważają dotychczasowe ustalenia, że Skarżący pełnił obowiązki członka zarządu aż do skutecznej rezygnacji złożonej 8 maja 2019 r. Sąd pierwszej instancji na s. 9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku wymienia okoliczności, które prowadzą do niebudzącego wątpliwości wniosku o dalszym pełnieniu obowiązków członka zarządu mimo rzekomej rezygnacji z 2016 r. Dlatego też drugi zarzut skargi kasacyjnej sąd kasacyjny uznaje za chybiony. Kolejny zarzut skargi kasacyjnej wskazuje na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 123, art. 187, art. 188 oraz art. 191 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., które to naruszenie miało polegać na nieprzeprowadzeniu dowodu z zeznań świadka W. C. oraz przesłuchania strony R. C. na okoliczność braku dostępu podczas postępowania zwykłego do dokumentów ujawnionych w chwili obecnej. Do tej kwestii dowodowej prawidłowo ustosunkował się już sąd pierwszej instancji, gdyż analogiczny zarzut postawiony został w skardze do WSA. Należy powtórzyć, że postępowanie wznowieniowe nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, co oznaczałoby ponowne otwarcie pełnego postępowania dowodowego. W postępowaniu wznowieniowym bada się to, czy przedstawione przez stronę okoliczności i dowody spełniają przesłankę z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W tym kontekście sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że przesłuchanie strony i świadka stanowiłoby nowy dowód, nie istniejący w dacie wydania decyzji ostatecznej, dlatego też nie spełniałby przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., który stanowi o dowodach istniejących w dniu wydania decyzji (a nieznanych organowi). Niezależnie od tego teza dowodowa, której wykazaniu miałyby zostać przeprowadzone przesłuchania, nie miałaby wpływu na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. To, że strona w czasie trwania postępowania podatkowego nie miała dostępu do wskazywanych dokumentów, nie ma znaczenia, ponieważ te dokumenty nie przekreślają ustalenia, że Skarżący pełnił obowiązki członka zarządu do 2019 r. W tym stanie rzeczy, wobec niezasadności wszystkich zarzutów skargi kasacyjnej, została ona oddalona na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. Wniosek o przeprowadzenie dowodów w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. został oddalony, ponieważ przeprowadzenie dowodów nie było niezbędne dla wyjaśnienia istotnych dla sprawy wątpliwości; skoro Skarżący po czerwcu 2016 r. działał jako osoba upoważniona do reprezentacji Spółki, na co wskazywały organy podatkowe oraz WSA (s. 9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), zatem okoliczność czy w 2016 r. złożył rezygnację z pełnienia funkcji nie miała wpływu na wynik sprawy. s. Agnieszka Olesińska s. B.Woźniak s. Sławomir Presnarowicz