III FSK 1325/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia NSA Jacek Pruszyński (sprawozdawca), Sędzia WSA (del) Mirella Łent, po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej U. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/Kr 957/21 w sprawie ze skargi U. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 17 maja 2021 r. nr SKO.Pod./4140/347/2021 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 r. oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrok sądu pierwszej instancji. Wyrokiem z 18 lutego 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 957/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę U. B. (dalej: Skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z 17 maja 2021 r., nr SKO.Pod./4140/347/2021 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 r. Wyrok (podobnie, jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia) jest dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl. 2. Skarga kasacyjna. Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji wniosła Skarżąca. Działający w jej imieniu pełnomocnik zaskarżył wyrok w całości zarzucając: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego błędne zastosowanie, 2. naruszenie przepisów postepowania - art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy. Podnosząc powyższe zarzuty autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania. Ponadto w piśmie z 4 lipca 2022 r. oświadczył, że Skarżąca zrzeka się rozprawy w przedmiotowej sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie nie wniosło odpowiedzi na skargę kasacyjną. Zarządzeniem z 9 listopada 2022 r. w trybie art. 182 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Przewodniczący Wydziału III Izby Finansowej skierował sprawę na posiedzenie niejawne. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że z art. 176 p.p.s.a. wynika, iż wnoszący skargę kasacyjną ma obowiązek nie tylko przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej, ale też szczegółowo je uzasadnić. W przypadku zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. wniesionego na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., konieczne jest wskazanie na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Natomiast w przypadku wniesienia zarzutu na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie przepisom postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Dla spełnienia tego wymogu nie wystarczy przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich należyte uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny, mocą art. 183 § 1 p.p.s.a. jest związany granicami skargi kasacyjnej, co oznacza, iż zakres kontroli wyznacza autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa i w jaki sposób zostały naruszone. Zarzuty kasacyjne nie odpowiadające wskazanym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności. Zaznaczyć należy, że NSA nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych lub ich uzasadnienia. W skardze kasacyjnej sformułowano zarzut naruszenia przepisów postępowania - art. 6, art. 7, art. 11, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., jako mające istotny wpływ na wynik sprawy. W kontrolowanej sprawie na etapie postępowania przed organami nie miały w zastosowania przepisy k.p.a., ale przepisy procesowe zawarte w Ordynacji podatkowej. Zgodnie bowiem z art. 3 § 1 pkt 2 k.p.a. przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do spraw uregulowanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z wyjątkiem przepisów działów IV i VIII. Ponadto zgodnie z art. 2 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej przepisy ustawy stosuje się do podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy podatkowe. Podatkiem jest natomiast podatek od nieruchomości. W konsekwencji sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów k.p.a. nie mogły zostać uznane za zasadne. Nie ma natomiast podstaw, by oczekiwać od Naczelnego Sądu Administracyjnego zastąpienia przepisów k.p.a. odpowiednimi przepisami ustawy Ordynacja podatkowa i dokonania następnie oceny, czy doszło do ich naruszenia. Działanie takie wykraczałoby poza granice skargi kasacyjnej. Tym samym argumentacja Skarżącej kasacyjnie w zakresie błędnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego nie została powiązana z zarzutami naruszenia właściwych przepisów postępowania, w oparciu o które organ dokonywał oceny dowodów, a sąd tę ocenę kontrolował. Powoduje to, że poczynione w sprawie ustalenia faktyczne nie zostały w skardze kasacyjnej skutecznie zakwestionowane. Konsekwentnie na podstawie przedstawionej skargi kasacyjnej nie było podstaw do badania podnoszonej w jej uzasadnieniu kwestii dotyczącej oceny prawidłowości ustalenia, czy zapis w gminnej ewidencji zabytków Gminy I. w postaci "Założenie dworsko – parkowe" obejmuje obecny budynek mieszkalny Skarżącej. Brak skutecznego podważenia ustalonego w sprawie stanu faktycznego czyni też nieuzasadnionym zarzut naruszenia art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Ewentualne błędne zastosowanie (niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń, czy też dowiedzenia ich wadliwości. Przepis art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowi, że rada gminy, w drodze uchwały, może wprowadzić inne zwolnienia przedmiotowe niż określone w ust. 1. Autor skargi kasacyjnej nie przedstawił żadnych konkretnych zarzutów w kontekście tej regulacji. Jak już wskazano, w uzasadnieniu skargi kasacyjnej ograniczono się do kwestionowania prawidłowości oceny zebranego materiału dowodowego i ustalenia stanu faktycznego. Nie ma zatem podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 7 ust. 3 u.p.o.l. Z tych też względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznając zarzuty Skarżącej za niezasadne, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił. Mirella Łent Paweł Borszowski Jacek Pruszyński