III FSK 1256/24

Dnia 9 grudnia 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dominik Gajewski po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku P. A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej P. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 608/24 w sprawie ze skargi P. A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 21 grudnia 2023 r., nr 1401-IEW1.4123.45.2023.MT w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

III FSK 1256/24 UZASADNIENIE P. A. (dalej: skarżący) reprezentowany przez radcę prawnego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 21 grudnia 2023 r., zawierając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powołując się na prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody w postaci egzekucji prowadzonej przeciwko skarżącemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 18 kwietnia 2024 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy. Sąd pierwszej instancji, odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stwierdził, że brak jest wyjaśnienia jaka jest aktualna sytuacja finansowa skarżącego, jaką znaczną szkodę wyrządzi mu wykonanie zaskarżonej decyzji. Ponadto Sąd podniósł, że skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów na potwierdzenie swojej sytuacji finansowej, a brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Następnie, została wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika, skarga kasacyjna skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 czerwca 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 608/24 wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, że instytucja wstrzymania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będącą formą tymczasowej ochrony sądowej udzielonej stronie postępowania stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r., poz. 935, t.j., dalej p.p.s.a.), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, iż obowiązek uprawdopodobnienia zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnoszącym o zastosowanie tymczasowej ochrony sądowej (zob. post. NSA z 10 maja 2011 r., II FZ 106/11, 9 września 2011 r., II FSK 1501/11 publik. w CBOSA). W związku z powyższym, aby wniosek mógł być uwzględniony, strona powinna poprzeć go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Niezbędne jest, wykazanie we wniosku, szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawić konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie, wniosek powinien być poparty, stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku, nie jest uprawniony przed jego rozpoznaniem, do wzywania strony o ich przedstawienie. W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że wniosek skarżącego nie zawierał argumentacji wystarczającej do udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie wykazał we wniosku okoliczności, że wykonanie kwestionowanej decyzji spowodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.