III FSK 1219/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia NSA Stanisław Bogucki (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Mirella Łent, , po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. O. i M. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 stycznia 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 1284/21 w sprawie ze skargi M. O. i M. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 30 lipca 2021 r., nr SKO.Pod/4140/667/2021 w przedmiocie ulgi płatniczej oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrokiem z 25.01.2022 r. o sygn. I SA/Kr 1284/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. O., M. O. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 30.07.2021 r., nr SKO.Pod/4140/667/2021, wydaną w przedmiocie ulgi płatniczej. Jako podstawę prawną powołano art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Wyrok (podobnie, jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia) jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. 2. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. 2.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Krakowie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli skarżący (reprezentowani przez pełnomocnika – adwokata), którzy zaskarżyli ten wyrok w całości. Sformułowali również wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji, a także zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżący zarzucili Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 153 p.p.s.a. przez uznanie, że SKO w Krakowie wykonało wskazania zawarte w wyroku WSA w Krakowie z 8.10.2020 r., I SA/Kr 1357/19. 2.2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie w przewidzianym prawem terminie nie skorzystało z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 3.1. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zatem podlega oddaleniu. Skarżący zarzucili w skardze kasacyjnej naruszenie przez WSA w Krakowie przepisów postępowania, tj. art. 153 p.p.s.a. przez uznanie, że to SKO w Krakowie wykonało wskazania zawarte w orzeczeniu WSA w Krakowie z 8.10.2020 r., I SA/Kr 1357/19. Należy zaaprobować stanowisko WSA w Krakowie, że w ponownym postępowaniu SKO w Krakowie uczyniło zadość wytycznym z wyroku tego Sądu z 8.10.2020 r., I SA/Kr 1357/19. Odniesiono się do argumentów skarżących zawartych w odwołaniu, przy dokonaniu właściwej wykładni art. 67a § 1 pkt 3 o.p., a także przeanalizowano sytuację skarżących w świetle przesłanek z ww. przepisu, a efekt tych działań znalazł odzwierciedlenie w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu. Zdaniem skarżących, za umorzeniem przemawia brak faktycznej możliwości korzystania przez nich ze środka transportu podlegającemu opodatkowaniu w związku z brakiem możliwości przejazdu samochodów. Naczelny Sąd Administracyjny aprobuje jednak pogląd, że podatek od środków transportowych nie jest uzależniony od możliwości korzystania z pojazdu, a dla powstania zobowiązania w tym podatku nie jest istotna okoliczność, czy podatnik faktycznie pojazdy wykorzystuje. Obowiązek ten wygasa dopiero z chwilą wyrejestrowania pojazdu lub wydania decyzji organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Zgodnie z art. 9 ust. 5 ustawy z 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 1445 ze zm.), obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych wygasa bowiem z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, lub z końcem miesiąca, w którym upłynął czas, na który pojazd powierzono (zob. również wyroki NSA: z 17.04.2020 r., II FSK 3226/19; z 22.02.2017 r., II FSK 3301/14). 3.2. W świetle powyższych rozważań zarzut naruszenia przepisu postępowania, tj. art. 153 p.p.s.a., sformułowany przez skarżących w skardze kasacyjnej, nie jest trafny. Mając na uwadze powyższe stanowisko i przedstawioną argumentację Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Stosownie do art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, ponieważ skarżący, którzy ją wnieśli, zrzekli się rozprawy, a organ w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. s. M. Łent s. S. Presnarowicz s. S. Bogucki