III FSK 1181/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Krzysztof Winiarski (sprawozdawca), Protokolant asystent sędziego Anna Rybak, po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej H. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 czerwca 2023 r., sygn. akt I SA/Sz 875/22 w sprawie ze skargi H. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 4 października 2022 r., nr SKO/WA/400/3049/2022 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od H. sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie kwotę 4050 (słownie: cztery tysiące pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z 15 czerwca 2023 r., sygn. akt I SA/Sz 875/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę H. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z 4 października 2022 r. w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2017 r. Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Decyzją z 13 czerwca 2022 r. Prezydent Miasta Świnoujście określił Skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2017 r. w kwocie 154.403 zł i odmówił stwierdzenia nadpłaty za ten rok. W wyniku zmiany przez Spółkę deklaracji oraz przyjęcia oceny o niezwiązanym z działalnością gospodarczą charakterze działek o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], wszystkie objęte jedną księgą wieczystą o nr KW [...], o łącznej pow. 85.496 m2, a także budynków nań posadowionych o łącznej powierzchni 3.473 m2. Postanowieniem z 15 lipca 2021 r. wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2016-2020, wskazując, że dane przedstawione w deklaracji budzą wątpliwości organu podatkowego. Strona w pierwotnej deklaracji złożonej 7 lutego 2017 r. oraz w korekcie deklaracji złożonej 11 maja 2017 r. nie wykazała do opodatkowania żadnych budowli. Z wyjaśnień Skarżącej wynikało, że nieruchomość jest zabudowana 17 wskazanymi w formie tabelarycznej budowlami, tj. garaż, osiem schronów, wiata stalowa, pawilon usługowy, magazyn mps-bunkier, trafostacja, punkt kontroli technicznej, oczyszczalnia ścieków, dwa zbiorniki przeciwpożarowe. Budowle znajdujące na działkach nie są naniesione na ewidencję środków trwałych i nie są dokonywane od nich odpisy amortyzacyjne, są w bardzo złym stanie i wszystkie w przyszłości będą wyburzone lub zasypane. Organ ustalił wymiar zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2017 w kwocie 154.403 zł i stwierdził, że korekta złożona 21 maja 2021 r. wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty jest bezskuteczna wobec doręczenia decyzji. Rozstrzygnięcie to zostało następnie utrzymane w mocy przez organ odwoławczy. Kolegium zaznaczyło, że na etapie postępowania odwoławczego przedmiotem sporu stała się właściwa stawka podatku dla budynków i budowli, bowiem Spółka potwierdziła okoliczność związania samych gruntów z prowadzoną działalnością gospodarczą. W decyzji wskazano, że nieruchomość nabytą aktem notarialnym z 10 lutego 2014 r., rep. A nr [...], wprowadzoną na stan przedsiębiorstwa Strony do ewidencji środków trwałych, wniesioną następnie aktem notarialnym z 21 października 2020 r., rep. A nr [...], jako wkład niepieniężny na pokrycie udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym H1 sp. z o.o. z siedzibą w W. przez Skarżącą jako jedynego jej wspólnika, przeznaczoną według oświadczenia Strony pod budowę kolejnego hotelu, uznać należy za związaną z działalnością gospodarczą strony według stanu na 2017 r. Według organu, argumentacja strony sprowadza się do aspektu zbędności zabudowań na zakupionym gruncie z uwagi na planowaną inwestycję hotelową, w tym zły stan techniczny tych zabudowań. Kryterium stanu technicznego budynków nie było jednak przedmiotem wykładni Trybunału Konstytucyjnego w wyroku o sygn. 39/19, toteż dla skorzystania z wyłączenia budynków o złym stanie technicznym z kategorii związanych z działalnością gospodarczą Skarżąca winna w tym względzie wylegitymować się odpowiednią decyzją organu nadzoru budowlanego lub organu nadzoru górniczego. Kolegium zaznaczyło, że Spółka znała stan techniczny i prawny zakupionej nieruchomości, w tym miała wiedzę o dotychczasowym sposobie jej wykorzystywania, przeznaczeniu, rodzaju budowli oraz budynków znajdujących się na gruntach czy stopniu degradacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na wstępie zaznaczył, że mimo treści wniosku zainicjowano postępowanie o zwrot nadpłaty, podczas gdy organ wydał decyzję w sprawie stwierdzenia nadpłaty. W ocenie Sadu powyższe uchybienie nie miało jednak wpływu na rozstrzygnięcie wobec niezasadności wniosku podatnika. Sąd podzielił stanowisko organów, że przedmiotowa nieruchomość w 2017 r. była w posiadaniu Spółki - przedsiębiorcy i przez nią wykorzystywana do działalności gospodarczej. Zaznaczono, że na etapie postępowania odwoławczego ograniczono sporne kwestie do kwalifikacji budynków znajdujących się na badanych gruntach nieruchomości. Spółka przyznała, że grunt został zakupiony pod planowaną zabudowę hotelową, lecz znajdujące na nim budynki i budowle nie mogły zostać wykorzystane w tej działalności zarówno ze względu na swój stan techniczny, jak charakter/przeznaczenie (obiekty powojskowe) niemożliwe do wykorzystania w ramach zabudowy hotelowej. W toku postępowania Skarżąca przedłożyła operat szacunkowy i oferty związane z uporządkowaniem nieruchomości, które obrazują zły stan obiektów, czego organ nie uwzględnił. W operacie wymieniono 17 obiektów o pow. użytkowej 1.196 m2, w tym budowle. W ocenie Sądu, fakt, że niektóre z budynków posadowionych na nieruchomości są zbędne i mają być wyburzone pod nową inwestycję, oznacza realizację przez podatnika przyjętego od początku zamierzenia gospodarczego. Zastosowanie najwyższej stawki podatkowej nie jest uzależnione od tego, czy w danym momencie nieruchomość jest faktycznie wykorzystywana i czy przynosi w danym roku korzyści, jak również nie ma znaczenia, jakie koszty ponosi przedsiębiorca i jakie czynności musi wykonać dla przystosowania nieruchomości dla osiągnięcia swego celu gospodarczego. Powyższe doprowadziło Sąd do oceny, że podnoszone przez Skarżącą okoliczności o zbędności budynków i braku generowania przezeń zysku nie miały wpływu na rozpoznanie sprawy. Kryterium związane ze złym stanem technicznym może być uwzględnione wyłącznie po przedłożeniu przez podatnika zgodnie z art. 1a ust. 2a pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 849 ze zm., dalej: u.p.o.l.), ostatecznej decyzji organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm., dalej: u.P.b.), lub decyzji ostatecznej organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Takiej decyzji Skarżąca w toku postępowania podatkowego nie przedstawiła. Zdaniem Sądu, także wspomagająca argumentacja organu odwoławczego dotycząca korzyści podatkowej Strony wynikającej ze zwolnienia z VAT wniesienia aportem do spółki celowej nieruchomości zabudowanej była dopuszczalna i wzmacniała pozostałą argumentację organu – co do związku przedmiotu opodatkowania z działalnością gospodarczą Strony. W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej Skarżąca zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.) naruszenie prawa materialnego, tj. 1) art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 1a ust.1 pkt 4, art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że budynki znajdujące się na nieruchomości gruntowej będącej przedmiotem wniosku o zwrot nadpłaty są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, podczas gdy obiektywne okoliczności sprawy wskazują, iż nie mogą one być faktycznie lub potencjalnie wykorzystywane na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej Spółki, 2) art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 4 oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. w zw. z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że w sytuacji gdy budynki będące własnością Skarżącej nie mogą być faktycznie ani potencjalnie wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej, winny być opodatkowane jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy sam fakt posiadania tych budynków nie determinuje możliwości zastosowania podwyższonej stawki podatku od nieruchomości, co wynika wprost z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19. Przy tak zakreślonych zarzutach kasacyjnych Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi z uwagi na dostateczne wyjaśnienie istoty sprawy wraz z zasądzeniem na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania, przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu kwestionowanego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, nie zasługiwała na uwzględnienie. Sformułowane w środku zaskarżenia zarzuty pozwalają na identyfikację spornego problemu poddanego kontroli kasacyjnej, a dotyczącego kwestii poprawności opodatkowania budynków zlokalizowanych na nieruchomości nabytej przez Spółkę w 2014 r. najwyższą stawką podatku od nieruchomości, przewidzianą w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l., tj. dotyczącą budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Strona skarżąca kwestionując odniesienie do spornych obiektów wskazanych stawek opodatkowania argumentuje, że budynki te ani faktycznie, ani nawet potencjalnie nie mogą być wykorzystywane w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Powołuje się przy tym na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r. (SK 39/19), w którym TK uznał, że samo posiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę nie może przesądzać o związku tej nieruchomości z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wskazuje nadto, że nie ujęła ww. obiektów w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych i w związku z tym nie dokonuje od nich odpisów amortyzacyjnych, które następnie mogłaby rozliczać w kosztach uzyskania przychodów. Sąd pierwszej instancji oddalając skargę, uznał że organy prawidłowo oceniły związek nieruchomości z działalnością gospodarczą. Sąd potwierdził, że wyrok TK SK 39/19 nie zmienia obowiązującej wykładni w zakresie stosowania najwyższych stawek podatkowych do nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą spółek kapitałowych. W szczególności sąd zgodził się z organem, że zamiar wyburzenia obiektów w ramach planowanej inwestycji hotelowej to również przejaw aktywności gospodarczej, a nie powód do uznania, że budynki są wyłączone z działalności. Sąd podkreślił też, że stwierdzenie nadpłaty nie było możliwe, bo nie zostały spełnione przesłanki do obniżenia stawki podatku. Dla porządku wskazać należy, że analizowana sprawa odnosi się do realiów faktycznych zaistniałych w 2017 r., w konsekwencji zatem nie ma do niej zastosowania stan prawny ukształtowany (w związku ze zmianą u.p.o.l.), z dniem 1 stycznia 2025 r. W pierwszej kolejności przypomnieć wypada, że Naczelny Sąd Administracyjny, mocą art. 183 § 1 p.p.s.a., jest związany granicami skargi kasacyjnej, co oznacza, że nie tylko nie ma obowiązku, ale przede wszystkim prawa domyślania się i uzupełniania zarzutów skargi kasacyjnej oraz argumentacji służącej ich uzasadnieniu. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Jeśli zaś zarzuty dotyczące przedmiotu rozstrzygnięcia nie zostaną postawione, Sąd ten nie może poddać kontroli zaskarżonego wyroku w takim zakresie. Powyższa uwaga jest o tyle istotna, że Skarżąca oparła środek zaskarżenia wyłącznie na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. wskazując na naruszenie przepisów prawa materialnego. Nie podniesiono natomiast w podstawach kasacyjnych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Brak zarzutów naruszenia regulacji procesowych uniemożliwia podważenie stanu faktycznego ustalonego przez organy podatkowe w toku postępowania podatkowego, a przyjętego przez Sąd pierwszej instancji za postawę orzekania, jaki również wniosków wynikających z dokonanej na tej podstawie oceny. W konsekwencji nie można zanegować konstatacji Sądu pierwszej instancji, że przedmiotowa nieruchomość w analizowanym roku podatkowym była w posiadaniu Skarżącej – przedsiębiorcy i była przez nią wykorzystywana do działalności gospodarczej. W każdym razie nie istniały przeszkody w gospodarczym użytkowaniu spornych obiektów, niezależnie od tego, że nie nadawały się one do realizacji gospodarczych projektów Spółki, wynikających z nakreślonych przez nią planów biznesowych. W efekcie nie zasługują na uwzględnienie sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego. Po pierwsze, Skarżąca kwestionuje wykładnię art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.o.l. twierdząc, że budynki zlokalizowane na spornej nieruchomości nie mogą być wykorzystywane – nawet potencjalnie – w działalności gospodarczej, wobec czego nie powinny być uznane za związane z tą działalnością. Niezależnie od wyżej przytoczonych rozważań dotyczących konsekwencji braku zarzutów naruszenia prawa procesowego, argument ten abstrahuje jednak od kryteriów wskazywanych przez NSA po wyroku TK, m. in. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 2021 r., sygn. akt III FSK 4061/21, z dnia 7 lutego 2024 r., sygn. akt III FSK 1136/23, czy też z dnia 6 maja 2025 r., sygn. akt III FSK 13/25, które skład orzekający w niniejszej sprawie całkowicie podziela. Nie budzi obecnie wątpliwości, że związek ten, oprócz samego posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, winien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu tej nieruchomości w działalności gospodarczej tego podmiotu. Grunty, budynki i budowle, które choćby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą prowadzeniu działalności gospodarczej, powinny być uznane ze związane z tą działalnością. W ustaleniu istnienia związku nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą przydatne mogą być przykładowo wprowadzenie nieruchomości do ewidencji środków trwałych, ujęcie wydatków na nabycie lub wytworzenie oraz utrzymanie w kosztach działalności gospodarczej. O istnieniu takiego związku może też świadczyć charakter rzeczy (np. budowli) wskazujący na jej gospodarcze przeznaczenie (wyroki NSA z 4 marca 2021 r., III FSK 895-898/21). Oceniając istnienie związku nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej, należy wziąć pod uwagę status podatnika i charakter jego działalności. Jest to szczególnie widoczne w przypadku osób fizycznych, u których obok sfery związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, w każdym przypadku można wyróżnić także sferę prywatną. Nieruchomość posiadana przez przedsiębiorcę będącego osobą fizyczną nie jest związana z prowadzoną działalnością gospodarczą, jeżeli można ją powiązać wyłącznie z jego sferą prywatną. Podobnie w przypadku osób prawnych, których działalność nie ma jednolitego charakteru, gdzie obok działalności gospodarczej występują również inne formy aktywności. Jeżeli w funkcjonowaniu danego podmiotu można wyodrębnić działalność gospodarczą, o której mowa art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., a także działalność, która nie spełnia tej definicji, to w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., SK 39/19, sam fakt prowadzenia przez ten podmiot działalności gospodarczej nie uzasadnia twierdzenia, że wszystkie posiadane przez niego nieruchomości są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Przykładem podmiotów, których działalność nie ma jednolitego charakteru mogą być agencje państwowe, stowarzyszenia lub fundacje. Nie można wykluczyć, że w działalności także innych jednostek organizacyjnych da się wyodrębnić sferę działalności gospodarczej oraz sferę, która nie spełnia definicji działalności gospodarczej. Jednocześnie, co istotne, "związanie gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej" w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest pojęciem szerszym od pojęcia "zajęcie (gruntu) na prowadzenie działalności gospodarcze", którym ustawodawca posłużył się w art. 2 ust. 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) i c) u.p.o.l. Związanie gruntu z działalnością gospodarczą nie musi oznaczać jego zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej. Oznacza to, że dla wykazania istnienia związku nieruchomości z działalnością gospodarczą, z zastrzeżeniem ustawowych wyłączeń, nie jest konieczne jego faktyczne wykorzystywanie (zajęcie) do prowadzenia działalności gospodarczej. Odnosząc przywołane uwagi ogólne do okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy, należy powtórzyć, że Spółka bezspornie jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust 1 pkt 4 u.p.o.l. Bezspornym pozostaje nadto, że w jej posiadaniu znajdują się sporne nieruchomości. Niewykorzystywanie przedmiotu opodatkowania do prowadzonej działalności gospodarczej z uwagi na stan techniczny samo w nie przesądza o utracie związku tych nieruchomości z działalnością gospodarczą. Mogą one być wykorzystywane w działalności handlowej lub usługowej (sprzedaż lub dzierżawa nieruchomości). Przede wszystkim zaś stanowią składnik majątkowy przedsiębiorstwa przeznaczony do prowadzenia działalności gospodarczej, niezależnie od tego czy zostały ujęte w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, czy tez nie. Już tylko te okoliczności powodują związanie nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą. Warto zauważyć, że spółka w PKD ma: 41, 10, Z: REALIZACJA PROJEKTÓW BUDOWLANYCH ZWIĄZANYCH ZE WZNOSZENIEM BUDYNKÓW; 68, 20, Z, WYNAJEM I ZARZĄDZANIE NIERUCHOMOŚCIAMI WŁASNYMI LUB DZIERŻAWIONYM. Z powyższego jednoznacznie wynika, że w realiach przedmiotowej sprawy spełnione są kryteria pozwalające na uznanie spornych nieruchomości za związane z działalnością gospodarczą Spółki. Ich związek z działalnością gospodarczą nie wynika zatem z samego faktu ich posiadania przez Spółkę. Spółka nie wykazała przy tym innego niż gospodarczy obszaru swej aktywności, z którym można byłoby powiązać sporne nieruchomości. Zestawienie norm prawnych zawartych w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit b tej ustawy i ich łączna wykładnia prowadzą do wniosku, że wolą ustawodawcy było ograniczenie zjawiska kumulowania przez przedsiębiorców (inne podmioty prowadzące działalności gospodarczą), nieruchomości niewykorzystywanych do prowadzonej przez nich działalności gospodarczej lub do innych celów (np. w obszarze kultury, pomocy socjalnej itp.) o ile oczywiście takie pozagospodarcze funkcje mieszczą się w przedmiocie aktywności podmiotu niebędącego osobą fizyczną, a nadto są faktycznie w danej nieruchomości realizowane. Bez znaczenia dla stosowania najwyższej stawki opodatkowania podatkiem od nieruchomości ma okoliczność, że z perspektywy obranej przez przedsiębiorcę strategii gospodarczej, istniejąca zabudowa nieruchomości gruntowej jest dla niego nieprzydatna. W konsekwencji należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo zinterpretował art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. również w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., SK 39/19 oraz ustalonych prawidłowo realiów faktycznych sprawy. Prawidłowo ocenił też ustalenia organów wskazujące na związek spornych gruntów z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą. Brak było bowiem podstaw do uznania, że sporne nieruchomości gruntowe nie mogą być wykorzystane do działalności gospodarczej z trwałych i obiektywnych przyczyn. Względy techniczne budynku, na które zwraca uwagę strona skarżąca mogły być brane pod uwagę w stanie prawnym sprzed 1 stycznia 2016 r. Ustawodawca w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym do końca 2015 r. wyłączał z kategorii gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej te z nich, które nie były i nie mogły być wykorzystywane do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Zgodnie natomiast z art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l., w stanie prawnym obowiązującym do 1 stycznia 2016 r. (a takie właśnie realia prawne należy odnieść do rozpatrywanej sprawy), do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, z późn. zm.), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Strona nie wykazała by taka decyzja w odniesieniu do spornych budynków została wydana. Uwzględniając całość przytoczonej argumentacji, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a., jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 1 oraz art. 209 p.p.s.a. SNSA Krzysztof Winiarski SNSA Bogusław Dauter SNSA Jan Rudowski