III FSK 1130/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Paweł Borszowski, , po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej H. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 kwietnia 2023 r. sygn. akt I SA/Łd 850/22 w sprawie ze skargi H. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 19 września 2022 r. nr KO.400.448.2022 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2022 r. oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z 13 kwietnia 2023 r., sygn. akt I SA/Łd 850/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: "WSA", "Sąd I instancji") oddalił skargę H. F. (dalej: "Skarżący", "Strona") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim (dalej: "SKO", "Organ") z dnia 19 września 2022 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2022 r. Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl). W skardze kasacyjnej wywiedzionej od tego wyroku, Skarżący zaskarżył go w całości i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku WSA oraz rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji B. K. (dalej: "Burmistrz") z dnia 5 maja 2022 r. oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Ewentualnie, w razie stwierdzenia braku podstaw do wydania orzeczenia reformatoryjnego, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi Skarżący zarzucił, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022, poz. 2492, dalej: "p.p.s.a."), naruszenie: I. przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a to: 1. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 w zw. z art. 191 oraz art. 210 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2022 poz. 2651, dalej: "o.p."), polegające na ograniczeniu rozpoznania sprawy wyłącznie do oceny postępowania dowodowego (dowodów) przeprowadzonego przez organy I i II instancji, a tym samym zaniechania rozpoznania istoty sprawy w oparciu o wszechstronne rozważenie materiału dowodowego zaoferowanego przez Skarżącego, co w konsekwencji doprowadziło do braku wyjaśnienia w sposób wyczerpujący stanu faktycznego niniejszej sprawy oraz wydania orzeczenia sprzecznego z zaistniałem stanem faktycznym oraz nieodpowiadającego prawu, 2. art. 133 § 1 zd. 1 w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a., polegające na wadliwej kontroli działania administracji publicznej dokonanej z pominięciem twierdzeń i dokumentów, a zatem dowodów zaoferowanych przez Skarżącego, co skutkowało wadliwą kontrolą zgodności z prawem działania organu I i II instancji oraz w konsekwencji naruszenie także: 3. art. 150 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1) lit a) i c) p.p.s.a., polegające na dokonaniu wadliwej kontroli działania administracji skutkującej oddaleniem skargi, podczas gdy prawidłowa analiza, ocena i rozstrzygnięcie podniesionych w skardze zarzutów winna prowadzić do orzeczenia skutkującego uchyleniem decyzji zarówno organu I, jak i II instancji; II. prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, a to: 1. art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 70, dalej: "u.p.o.l."), polegające na błędnej wykładni pojęcia "posiadania" przez przedsiębiorcę oraz przyjęcie, iż sam fakt posiadania nieruchomości przez osobę fizyczną, jest wystarczający do uznania jej za związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej, co w konsekwencji prowadziło do błędnego przyjęcia wartości stawki podatku od nieruchomości. Organ nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Zarządzeniem Przewodniczący Wydziału III Izby Finansowej NSA, działając na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., zadecydował o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu. Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadzała się do oceny, czy WSA oraz organy podatkowe zasadnie przyjęły, że będąca w posiadaniu Skarżącej nieruchomość, powinna być opodatkowane podatkiem od nieruchomości według stawek przewidzianych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Naczelny Sąd Administracyjny za nieusprawiedliwiony uznaje zarzut naruszenia przez WSA przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 121, art. 122, art. 180 § 1, oraz art. 187 § 1 w zw. z art. 191 oraz art. 210 § 1 o.p., art. 133 § 1 zd. 1 w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej, poza przywołaniem w jej petitum wyżej cytowanych jednostek redakcyjnych przepisów prawa, w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie zacytował tych przepisów prawa w odniesieniu do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy. Nie przywołano również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jakichkolwiek argumentów na poparcie postawionych tez (brak prawniczych argumentacji i wywodów). Zacytowano jedynie wyroki sądów administracyjnych, odnoszące się do sposobu rozumienia zasad ogólnych postępowania podatkowego zawartych w ordynacji podatkowej. W zakresie wyżej opisanych uchybień zawartych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do zastępowania autora skargi kasacyjnej. Nie może zatem do tych zarzutów skargi kasacyjnej, odnieść się merytorycznie. Naczelny Sąd Administracyjny za nietrafny uznaje zarzut naruszenia przez WSA przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., polegające na błędnej wykładni pojęcia "posiadania" nieruchomości przez przedsiębiorcę. Stosownie do postanowień art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a tej ustawy. WSA przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy uwzględnił, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19 (OTK-A 2021, nr 14) stwierdził, iż art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji RP. WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w oparciu o przywołany wyżej przepis zawarty w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., cytowaną tezę i uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego oraz wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2021 r., sygn. akt III FSK 4061/21, zasadnie przyjął, że obszary wprost określone w decyzji Starosty R. z dnia 3 lipca 2017 r., są zajmowane na cele prowadzonej działalności gospodarczej, niezależnie od tego, że stanowią one własność innej osoby. Przy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości ze stawką, jak od działalności gospodarczej, decydujące znaczenie ma bowiem gospodarcze przeznaczenie i wykorzystanie nieruchomości (gruntu i znajdujących się na nim obiektów), do realizacji celów działalności gospodarczej w zakresie zbierania i magazynowania odpadów. W wyżej opisanej decyzji, zezwolono D. Sp. z o.o. Sp.k. na zbieranie odpadów na dzierżawionej w części nieruchomości nr (...), będącej własności Skarżącego, na warunkach określonych w tej decyzji. Decyzja ta stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 o.p. Zgodnie z art. 194 § 1 o.p., dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W decyzji orzeczono, że odpady zbierane mogą być w hali nr 1, 2 i 5 oraz na terenie wybetonowanym (miejsca zaznaczone w załączniku nr 4 do decyzji). Odpady zbierane będą na łącznej powierzchni 8.850 m2: hala nr 1 - powierzchnia 650 m2, hala nr 2 - powierzchnia 500 m2, hala nr 5 - powierzchnia 1.200 m2, plac utwardzony do zbierania odpadów - powierzchnia 6.500 m2, w tym plac utwardzony do zbierania odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne - powierzchnia 1.000 m2, z zastrzeżeniem, że jednocześnie powierzchnia pod faktyczne zbieranie nie może przekroczyć łącznie 3.950 m2 (tj. w halach 1.206 m2 oraz na placu 2.744 m2). Decyzja ta (zezwolenie) obowiązuje do dnia 2 lipca 2027 r. W decyzji zastrzeżono, że wszelkie zmiany decyzji wymagają uzgodnienia ze Starostą R. Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że WSA nie naruszył przepisów art. 150 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1) lit a) i c) p.p.s.a., poprzez dokonanie wadliwej kontroli działania administracji, skutkującej oddaleniem skargi. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie zasługującą na uwzględnienie i stosując przepisy art. 184 p.p.s.a., oraz będąc związany wnioskami i uzasadnieniem skargi kasacyjnej, poprzez treść art. 183 § 1 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu. s. Paweł Borszowski s. Krzysztof Winiarski s. Sławomir Presnarowicz (spr.)