II SPP/Kr 23/21

Kraków, dnia 4 listopada 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia [...] czerwca 2021 r. w sprawie ze skargi M. W. na postanowienie Wojewody z dnia 21 października 2021 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji postanawia: odrzucić zażalenie

Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2021 r. WSA w Krakowie utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z 29 marca 2021 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. W. na postanowienie Wojewody z dnia 21 października 2021 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji. Pismem z dnia 29 lipca 2021 r. M. W. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zażalenie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 194 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej P.p.s.a.), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1 - 10. Stosownie natomiast do art. 260 § 1 i § 2 P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, o czym stanowi art. 260 § 2 zd. 2 P.p.s.a. Również art. 194 § 1 P.p.s.a. nie przewiduje możliwości złożenia zażalenia na postanowienie, którego przedmiotem jest rozpoznanie sprzeciwu od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt. 6-8. Z powyższych regulacji wynika, że postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy jest traktowane przez ustawodawcę jako orzeczenie wydane w pierwszej instancji. Sprzeciw wniesiony od postanowienia referendarza sądowego jest więc środkiem odwoławczym. Z kolei, wojewódzki sąd administracyjny, który rozpoznaje sprzeciw z zakresu prawa pomocy działa jako sąd drugiej instancji. Oznacza to, że postanowienie tego sądu o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia referendarza sądowego jest ostateczne i nie przysługuje od niego zażalenie. W związku z tym zaskarżenie postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego utrzymującego w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy w całości lub w części będzie skutkowało odrzuceniem zażalenia z uwagi na niedopuszczalność tego środka zaskarżenia. (por. postanowienie NSA z 20 listopada 2018 r. II FZ 684/18, Legalis 1846546). Taka kolejność zapadłych orzeczeń przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi kończy merytoryczne rozpoznawanie wniosków w przedmiocie przyznania prawa pomocy. Wydane przez wojewódzki sąd administracyjny orzeczenie – jak wynika z art. 168 § 1 P.p.s.a. – staje się prawomocne. Nie przysługuje na nie żaden środek odwoławczy, w tym także zażalenie. Wojewódzki sąd administracyjny działa w tym zakresie jako instancja kontrolująca orzeczenie referendarza sądowego. Zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie, którego wniesienie jest niedopuszczalne.