II SPP/Bd 23/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu w dniu [...] czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu K. J. na postanowienie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia [...] marca 2023 r. sygn. akt II SPP/Bd 23/23 w sprawie ze skargi K. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2022 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego przyznania zasiłku pielęgnacyjnego postanawia utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2022 r. starszy referendarz sądowy oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika oraz umorzył postępowanie z wniosku w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła sprzeciw. W wyniku jego rozpoznania tut. Sąd postanowieniem z dnia 18 października 2022 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Skarżąca zwróciła się do Sądu z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zarządzeniem z dnia 15 lutego 2023 r. starszy referendarz sądowy zwrócił się do strony skarżącej z zapytaniem, czy jej sytuacja materialno – finansowa od czasu przedłożenia formularza PPF z dnia 30 maja 2022 r. uległa istotnej zmianie, pod rygorem uznania, iż takowej zmianie nie uległa. Wezwanie to zostało doręczone stronie skarżącej dnia 1 marca 2023 r. Termin do udzielenia odpowiedzi upłynął z dniem 8 marca 2023 r. W wyznaczonym terminie, ani do chwili wydania postanowienia skarżąca nie udzieliła odpowiedzi. Postanowieniem z dnia 22 marca 2023 r. starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Bydgoszczy odmówił zmiany postanowienia z dnia 27 czerwca 2022 r., sygn. akt II SPP/Bd 51/22. Uzasadniając powyższe, referendarz sądowy wyjaśnił, że nie wystąpiły okoliczności, które mogłyby uzasadniać zastosowanie art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259– dalej: "P.p.s.a.") wzruszenie postanowienia z dnia 7 września 2022 r. Referendarz podkreślił, że skarżąca w ponownie złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie wskazała żadnych nowych okoliczności, które uzasadniałyby zmianę kwestionowanego postanowienia. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca wniosła sprzeciw. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 i 2 P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Skarżąca ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika. W myśl zatem art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. jej obowiązkiem było wykazanie, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Słusznie starszy referendarz sądowy przyjął, że kolejny wniosek powinien być rozpatrywany w świetle art. 165 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Istota tej regulacji polega na tym, że referendarz sądowy nie bada słuszności wydanego wcześniej orzeczenia, to bowiem może być kwestionowane sprzeciwem skierowanym do Sądu, a jedynie ocenia, czy w sprawie doszło do zmiany okoliczność uzasadniającej inną niż uprzednio treść rozstrzygnięcia. W przypadku wniosku o przyznanie prawa pomocy, okoliczności te muszą dotyczyć sytuacji rodzinnej bądź majątkowej wnioskodawcy oraz winny być na tyle istotne, by przemawiały za inną, niż dotychczas dokonana w sprawie, oceną. Z ponownego wniosku skarżącej nie wynika, żeby okoliczności te zmieniły się w odniesieniu do wskazywanych w uprzednim wniosku. Zdaniem Sądu starszy referendarz sądowy słusznie ocenił, że z porównania tych wniosków wynika, że zarówno stan majątkowy, sytuacja rodzinna, jak też wysokość dochodów w gospodarstwie domowym skarżącej nie uległy zmianie. W związku z tym, że skarżąca nie przedstawiła żadnych nowych okoliczności, Sąd nie miał możliwości ustosunkowania się do twierdzeń skarżącej i oceny, czy sytuacja majątkowa skarżącej uległa zmianie na tyle by można było mówić o zmianie okoliczności, o której mowa w art. 165 P.p.s.a. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 260 § 1 i § 2, art. 245 § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 165 P.p.s.a., Sąd utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie starszego referendarza sądowego.