II SO/Wr 24/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 14 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. I. i P. I. o wymierzenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Polkowicach grzywny za nieprzekazanie skargi i akt sprawy do sądu postanawia: I. wymierzyć Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Polkowicach grzywnę w kwocie 1 000 zł (słownie: tysiąc złotych); II. zasądzić od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Polkowicach na rzecz I. I. i P. I. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z dnia 13 października 2021 r. I. I. i P. I. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosek o wymierzenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Polkowicach (dalej PINB) grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi i akt sprawy dotyczącej bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, z którą wystąpili w październiku 2019 r. W uzasadnieniu wskazali, że organ pomimo trzykrotnego wymierzenia grzywny (postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 5 czerwca 2020 r., sygn. akt II SO/Wr 1/20, postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 1 grudnia 2020 r., sygn. akt II SO/Wr 7/20, postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 12 lipca 2021 r., sygn. akt II SO/Wr 4/21) nadal nie przekazał niniejszej skargi do tut. Sądu. Pismem z dnia 10 grudnia 2021 r. (doręczonym w dniu 14 grudnia 2021 r., k. 6 akt sądowych) wezwano PINB do udzielenia odpowiedzi na wniosek w terminie 30 dni. W odpowiedzi na wniosek z dnia 13 stycznia 2022 r. PINB wniósł o odstąpienie od wymierzenia grzywny. Organ wskazał, że za nieprzekazanie skargi odpowiedzialny był dotychczasowy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Polkowicach, który został odwołany w dniu 30 listopada 2021 r. Ponadto jak wskazano w odpowiedzi na wniosek w dniu 1 grudnia 2021 r. powołany został pełniący obowiązki Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Polkowicach. Z informacji znanych Sądowi z urzędu wynika, że skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ wpłynęła do tut. Sądu 17 stycznia 2022 r. i została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Wr 60/22. . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej jako: "p.p.s.a."), w razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę do sądu w terminie trzydziestu dni od jej wniesienia, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wyłączną przesłanką wymierzenia na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków z art. 54 § 2 p.p.s.a. w przewidzianym terminie. Wymierzenie więc grzywny uzależnione jest od spełnienia dwóch warunków: stwierdzenia uchybienia przez organ trzydziestodniowemu terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę oraz złożenia stosownego wniosku przez stronę. Nadto trzeba nadmienić, że omawiana grzywna może być wymierzana wielokrotnie aż do usunięcia przez organ stanu naruszenia art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a. (por. np. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 24 września 2014 r., II SO/Lu 60/14, publ. - CBOSA). W niniejszej sprawie wystąpiły podstawy do wymierzenia, określonej w art. 55 § 1 p.p.s.a. grzywny, której celem jest pełnienie funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej. Bezspornie bowiem organ – pomimo trzykrotnego wymierzenia mu grzywny - nie przekazał w terminie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, co też aktualizowało uprawnienie wnioskodawcy do wystąpienia do Sądu z ponownym wnioskiem. Grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. mając bowiem charakter mieszany, tj. dyscyplinująco-restrykcyjny służy zapobieganiu opieszałości organu w przekazaniu skargi i akt sprawy do Sądu, a przez to realizacji zasady szybkości postępowania, o której mowa w art. 7 p.p.s.a. W tym kontekście winna więc stanowić istotną dolegliwość, szczególnie w przypadkach, gdy organ notorycznie nie wywiązuje się z obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a. W ten sposób organ ponosi bowiem odpowiedzialność za uniemożliwienie albo utrudnienie realizacji prawa do sądu. Natomiast w kwestii wysokości wymierzonej grzywny wskazać należy, iż ustawodawca do uznania Sądu pozostawił ustalenie jej kwoty, pod warunkiem, że jej górna granica nie przekroczy wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W rozpoznawanej sprawie okolicznością znajdującą odzwierciedlenie w wysokości wymierzonej grzywny jest to, iż pomimo trzykrotnego wymierzenia grzywny organ nie przesłał skargi do tut. Sądu wraz z odpowiedzią oraz aktami administracyjnymi. Wskazać należy jednak, że okoliczności przedstawione przez PINB w odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny mają natomiast znaczenie w procesie miarkowania nałożonej grzywny. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze zaistniałe w sprawie okoliczności stanu faktycznego oraz treść art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt I sentencji postanowienia. O kosztach postępowania, na które składa się uiszczony wpis od wniosku w kwocie 100 zł, Sąd orzekł zaś w pkt II postanowienia.