II SO/Wa 51/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w osobie: Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu A. P. od postanowienia starszego referendarza sądowego z 13 listopada 2018 r. umarzającego postępowanie w sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. P. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2017 r., sygn. akt I OPP 49/17 postanawia: - utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie -.

A. P. pismem z dnia 6 września 2018 r., w sprawie o sygn. akt I OZ 695/18 wystąpiła do Naczelnego Sądu Administracyjnego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, w celu "podpisania wniosku o wznowienie postępowania". Naczelny Sąd Administracyjny przekazał akta sprawy II SAB/Wa 567/17 wraz z powyższym wnioskiem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pismem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2018 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez jego złożenie na urzędowym formularzu PPF w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca złożyła wypełniony formularz wniosku z dnia [...] października 2018 r., który został zarejestrowany pod sygnaturą akt II SO/Wa 51/18. W nadesłanym formularzu skarżąca wskazała, że wnosi o przyznanie prawa pomocy jedynie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Podniosła, że jest osobą niepełnosprawną, po dwóch operacjach kręgosłupa, z wszczepionym implantem, oczekuje na leczenie szpitalne i uzdrowiskowe. Podniosła, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, nie posiada majątku ani oszczędności, a utrzymuje się ze stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych. W piśmie z dnia 4 grudnia 2018 r. skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 13 listopada 2018 r. Wnosząc o zmianę spornego postanowienia i przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.); zwana dalej P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a sąd orzeka, jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 P.p.s.a). Zgodnie z art. 239 § 1 P.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona, której przyznane zostało prawo pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym, w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa. Jak wynika z akt sprawy o sygn. II SAB/Wa 567/17, dotyczącej wznowienia postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2017 r., sygn. akt I OPP 49/17 na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie II SAB/Wa 129/17, starszy referendarz sądowy prawomocnym postanowieniem z dnia 11 maja 2018 r. przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Zgodnie z art. 249 a P.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Skoro zatem skarżącej w niniejszej sprawie zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, to obecne postępowanie w zakresie wniosku skarżącej z dnia [...] października 2018 r. o zwolnienie od kosztów sądowych, jako bezprzedmiotowe, należało umorzyć. W ocenie Sądu zgodzić się należy z argumentacją zawartą w zaskarżonym postanowieniu starszego referendarza sądowego z dnia 13 listopada 2018 r. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uznał, że nie było podstaw faktycznych i prawnych do przyznania skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, wobec czego zaskarżone sprzeciwem postanowienie starszego referendarza sądowego należy utrzymać w mocy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 239 § 1 pkt 4 i art. 249 a P.p.s.a. w zw. z art. 260 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.