II SO/Wa 37/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku W. D. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi [...] w R. za nieudostępnienia informacji publicznej postanawia - odrzucić wniosek -

Pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r. W. D. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wymierzenie grzywny Dyrektorowi [...] w [...] za nieudostępnienie informacji publicznej na podstawie art. 23 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176). Wnioskodawca zarzucił organowi naruszenie art. 2, art. 7, art. 32, art. 61 ust. 1, art. 63, art. 76 i art. 184 Konstytucji RP wskazując, że nie uzyskał informacji publicznej w zakresie określonym wnioskiem z dnia [...] marca 2021 r. W odpowiedzi z dnia [...] maja 2021 r. na powyższy wniosek organ wniósł o jego oddalenie, ewentualnie odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych, które są wszczynane przed sądami administracyjnymi wniesieniem skargi lub wniosku. Wszczęcie postępowania sądowego na wniosek strony – stosownie do treści art. 63 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a. następuje wyłącznie w sytuacji, gdy ustawy tak stanowią. Nie każdy zatem wniosek, złożony przez stronę do Sądu będzie wnioskiem, o którym mowa w tym przepisie, a więc wnioskiem wszczynającym postępowanie sądowe. Przykładami wniosków wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym są: wnioski o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie sądowi w terminie skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy (art. 55 § 1 P.p.s.a.), wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony przed wszczęciem postępowania w sprawie (art. 243 § 1 P.p.s.a.), wniosek o odtworzenie zaginionych lub zniszczonych akt (art. 288, 289 P.p.s.a.), wniosek o wszczęcie postępowania w sprawach o spory kompetencyjne (art. 22 § 2 K.p.a. w zw. z art. 4 P.p.s.a.). Przepis art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej normuje tymczasem możliwość orzeczenia wobec osoby, która nie udostępnia informacji publicznej grzywny, kary ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Przepis ten stanowi, że sankcjom tym podlega każdy, kto, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, nie udostępnia informacji publicznej. Jest to zatem przepis karny, penalizujący naruszenie obowiązku udostępnienia informacji publicznej. Zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych nie obejmuje jednak orzekania kar za czyny zabronione, nawet wówczas, gdy zostały one spenalizowane w aktach prawnych zawierających normy prawa administracyjnego (art. 3 § 2, § 2a i 3 P.p.s.a.). Do orzekania o odpowiedzialności karnej za przestępstwa właściwe są sądy powszechne, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 2072, z późn. zm.). Skoro wskazane sankcje są środkami karnymi, które mogą być nałożone jedynie przez sąd powszechny, to tym samym nie mogą stanowić przedmiotu sprawy sądowoadministracyjnej rozpoznawanej przez sąd administracyjny. W związku z powyższym stwierdzić należy, że wniosek o wymierzenie grzywny na podstawie art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie podlega kognicji sądów administracyjnych, stąd też należy go odrzucić. Z uwagi na treść skierowanego do Sądu pisma – jego argumentację oraz jasno sprecyzowane żądanie, Sąd nie miał podstaw, aby uznać, że wnosząc o wymierzenie kary grzywny w omawianym trybie, wnioskodawca wniósł jednocześnie skargę na bezczynność organu administracji ([...]). Dodatkowo należy wskazać, że dokumentacja sprawy przesłana do Sądu wraz z przedmiotowym wnioskiem pozwala stwierdzić, iż wyłącznie poprzez wniesienie skargi na bezczynność organu Sąd mógłby przeprowadzić ocenę sposobu rozpatrzenia przez skarżony organ wniosku W. D. z dnia [...] marca 2021 r. Wskazać w tym miejscu należy, że skargę na bezczynność wnosi się za pośrednictwem organu, którego zarzut bezczynności dotyczy (art. 53 P.p.s.a.). W granicach przedmiotowej sprawy, jak wyżej wyjaśniono, nie jest możliwe rozstrzyganie przez Sąd, czy organ rzeczywiście nie udostępnił skarżącemu żądanych informacji. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w związku z art. 64 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.