II SO/Wa 3/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Mateusz Rogala po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. G. o wymierzenie Rektorowi Uniwersytetu [...] grzywny za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia 1. wymierzyć Rektorowi Uniwersytetu [...] grzywnę w wysokości 200 (słownie: dwieście) złotych, 2. zasądzić od Rektora Uniwersytetu [...] na rzecz wnioskodawcy M. G. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2026 r. M. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie grzywny Rektorowi Uniwersytetu [...] za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. W uzasadnieniu wniosku podał, że w dniu 18 grudnia 2025 r. skierował do tut. Sądu za pośrednictwem organu skargę na bezczynność w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Termin do przekazania Sądowi skargi upłynął zatem w dniu 2 stycznia 2026 r. Do dnia złożenia wniosku skarga ta nie została jednak przekazana do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Z kolei w myśl art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902), do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się, z zastrzeżeniem przypadku, o którym mowa w art. 22, przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Jak stanowi zaś art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany: dyscyplinująco-restrykcyjny. Jest to więc środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 2 p.p.s.a., jednakże wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie tego obowiązku w terminie przewidzianym w tym przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA, 2006 r., Nr 6, poz. 156). Stosownie jednak do treści art. 55 § 1 p.p.s.a. "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny, co oznacza, że rozstrzygając w tej kwestii, sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 381). Ponadto w uchwale z dnia 3 listopada 2009 r. sygn. akt II GPS 3/09 (ONSAiWSA 2010/1/2) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej, wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a. pełni również funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy bowiem także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy. W ocenie Sądu, wniosek M. G. o wymierzenie grzywny Rektorowi Uniwersytetu [...] za nieprzekazanie skargi wniesionej w dniu 18 grudnia |2025 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę zasługuje na uwzględnienie. Nie budzi wątpliwości, że skarga wpłynęła do organu w dniu 18 grudnia 2025 r. (skarga złożona za pośrednictwem platformy ePUAP - k. 20 akt sądowych sprawy sygn. akt II SAB/Wa 49/26). Termin do wykonania obowiązku określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej upływał zatem w dniu 4 stycznia 2026 r. Odpowiedź na skargę wraz ze skargą oraz aktami sprawy została natomiast nadana do Sądu drogą elektroniczną w dniu 15 stycznia 2026 r. (k. 3 akt sądowych sprawy sygn. II SAB/Wa 49/26). Opóźnienie wyniosło zatem 13 dni. Ponadto należy zauważyć, że organ nie wyjaśnił w żaden sposób dlaczego odpowiedź na skargę wraz ze skargą i aktami sprawy została przekazana do Sądu z opisanym opóźnieniem. Podnieść należy, że przekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę jest bezwzględnym obowiązkiem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono. Nieprzekazanie skargi w terminie ogranicza stronie skarżącej możliwość realizacji jej konstytucyjnego prawa do sądu. Wobec powyższego Sąd uznał za zasadne wymierzenie organowi grzywny w wysokości 200 zł. Wymierzając grzywnę w tej wysokości, Sąd wziął przede wszystkim pod uwagę nieznaczną skalę opóźnienia w przekazaniu skargi wraz odpowiedzią na skargę i aktami sprawy, która świadczy o braku rażącego zlekceważenia przez organ obowiązków wynikających z przytoczonych wyżej przepisów. Grzywna w tym przypadku charakter restrykcyjny, a także prewencyjny. Nie jest bowiem pożądane, aby zaniedbania, których dopuścił się organ, występowały w przyszłości. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów postępowania w pkt 2 sentencji, które stanowił wpis od wniosku w wysokości 100 zł, postanowiono stosownie do art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.