II SO/Wa 13/18

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Beata Gibzińska po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie z wniosku A.S. o wymierzenie grzywny Przewodniczącemu Krajowej Rady Sądownictwa za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi z dnia [...] lutego 2018 r., odpowiedzi na skargę i akt administracyjnych postanawia umorzyć postępowanie w sprawie wniosku A.S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych

A.S. wraz z wnioskiem o wymierzenie grzywny Przewodniczącemu Krajowej Rady Sądownictwa za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi z dnia [...] lutego 2018 r., odpowiedzi na skargę i akt administracyjnych wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Zarządzeniem z dnia 14 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SO/Wa 13/18 w przedmiocie wezwania A.S. do uiszczenia wpisu w przedmiotowej sprawie, stwierdzając, że skoro wraz z wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny wnioskodawca złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy o zwolnienie od kosztów sądowych to na obecnym etapie sprawy brak było podstaw do wydania zarządzenia wzywającego A.S. do uiszczenia wpisu sądowego. Następnie postanowieniem z dnia 6 czerwca 2018 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał A.S. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W dniu 6 czerwca 2018 r. (data stempla pocztowego) wnioskodawca złożył ponownie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że jest osobą samotną, samodzielnie prowadzącą gospodarstwo domowe oraz trwale bezrobotną. Zaznaczył, że do dnia [...] sierpnia 2017 r. pobierał zasiłek dla osób bezrobotnych w wysokości 670 zł miesięcznie. Oświadczył, że z dniem [...] maja 2018 r. utracił status osoby bezrobotnej w związku z podjęciem zatrudnienia [...]. Podał, że obecnie jego dochód wynosi 1.840,00 zł miesięcznie (umowa o pracę zawarta na czas określony do dnia [...] czerwca 2018 r.). Oświadczył, że nie posiada majątku ani oszczędności, a do stałych kosztów utrzymania należą: wyżywienie – 370 zł, koszty leczenia – 90 zł, koszty korespondencji sądowej – 140 zł, zakup butli gazowej, opłaty za telefon, TV oraz środki higieny – łącznie ok. 70 zł. Mając powyższe na względzie zważono, co następuje: Stosownie do treści art. 245 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 136, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować zwolnienie od kosztów sądowych. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie, zostało już przyznane wnioskodawcy prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, prawomocnym postanowieniem starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2018 r. Oznacza to, że wnioskodawca w tej sprawie jest zwolniony od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całym postępowaniu sądowym. Zgodnie z art. 249a P.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Należy stwierdzić, że kolejny wniosek wnioskodawcy o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w tej sprawie jest zbędny, bowiem prawo pomocy w tym zakresie zostało już mu przyznane, dlatego postępowanie z tego wniosku należało umorzyć. Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 249a w zw. z art. 254 § 1 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.