II SO/Sz 2/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. J. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad za nieprzekazanie skargi w terminie 15 dni liczonym od dnia otrzymania skargi postanawia: oddalić wniosek

Wnioskiem z dnia 21 lutego 2019 r. K. J. wniósł o nałożenie na Dyrektora Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad grzywny za nieprzekazanie skargi w terminie 15 dni, liczonym od dnia otrzymania skargi. W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie organowi grzywny, organ, przedstawiając chronologiczny opis sprawy, wniósł o nienakładanie przedmiotowej grzywny. W ocenie organu, przy przekazywaniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym nałożenie grzywny, o której mowa w art 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zw. dalej: p.p.s.a.) Organ wyjaśnił, że przy przekazaniu sprawy do Sądu, zastosowano niewłaściwy przepis postępowania, tj.: skarga została przekazana do Sądu w trybie art. 54 § 2 p.p.s.a., a więc w terminie 27 dni od dnia jej wpływu do organu, podczas gdy do skargi należało zastosować art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej. Organ wskazał, że o ile błędne zastosowanie przepisów o charakterze procesowym skutkowało przekroczeniem 15 dniowego terminu do przekazania skargi, o tyle nie było to działanie związane z celowym "przewlekaniem" postępowania lub brakiem woli zrealizowania ustawowych obowiązków. Działanie takie niewątpliwie stanowiło omyłkę w toku postępowania. Organ zwrócił uwagę, że przekazał skargę do Sądu, jeszcze przed datą podjęcia wiedzy o złożeniu wniosku o nałożenie grzywny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.) do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się, z zastrzeżeniem przypadku, o którym mowa w art. 22, przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W niniejszej sprawie 15 dniowy termin do przekazania przez organ skargi niewątpliwie został przekroczony, bowiem skarga, która wpłynęła do organu w dniu 30 stycznia 2019 r., została przekazana do tut. Sądu, pismem z dnia 27 lutego 2019 r. W orzecznictwie podnosi się, że grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., ma charakter mieszany: dyscyplinująco – restrykcyjny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. o sygn. akt II OSK 1024/06). Jednocześnie podkreśla się, że sąd administracyjny - rozważając zasadność grzywny i miarkując jej wysokość - może brać pod uwagę takie okoliczności jak m.in.: charakter, pozycję i sytuację organu administracji, przykład jaki postępowanie tego organu daje innym, wagę uchybienia w świetle standardów państwa prawnego, potrzebę kształtowania autorytetu wymiaru sprawiedliwości w optyce organów, a wreszcie i to, czy wnioskujący o wymierzenie grzywny będzie mógł mieć obiektywne poczucie, że wymierzona grzywna i związana z nią dolegliwość dla organu jest proporcjonalna do negatywnych konsekwencji, jakie wnioskującemu o wymierzenie grzywny przyniosło niedopełnienie przez organ dyspozycji art. 54 § 2 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2014 r., sygn. I OZ 1259/13). Biorąc pod uwagę wszystkie te okoliczności, Sąd uznał, że w niniejszym przypadku brak jest podstaw do wymierzenia grzywny Dyrektorowi Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Skoro skarga została przekazana do Sądu przed wpłynięciem wniosku o wymierzenie grzywny, funkcja dyscyplinująca nie mogła znaleźć zastosowania. Opóźnienie w przekazaniu skargi było spowodowane omyłką, a zważywszy dodatkowo na wykorzystanie przez wnioskodawcę, będącym radcą prawnym, udostępnionej informacji publicznej w sprawie sygn. akt IC 1253/18 (a taki był cel uzyskania wnioskowanej informacji), a także na sygnalizowaną przez organ, konieczność poszukiwania dokumentów, które przechowywane są nie tylko w głównej siedzibie organu ale również w siedzibach tzw. Rejonów Dróg Wojewódzkich usytuowanych w różnych miejscach Województwa Z., nie można uznać, że doszło do naruszenia w istotny sposób prawa. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a.