II SO/Ol 17/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 stycznia 2019 r. sprawy z wniosku M. B. W. o wymierzenie Dyrektorowi Powiatowego Urzędu Pracy w E. grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za nieprzekazanie skargi M. B. W. na postanowienie Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w E. z dnia "[...]" w przedmiocie dofinansowania podjęcia działalności gospodarczej postanawia oddalić wniosek.

W dniu 14 listopada 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynął wniosek M. B. W. (dalej zwanego "skarżącym"), w którym skarżący, powołując art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.); dalej jako "p.p.s.a.", zwrócił się do tutejszego Sądu o wymierzenie Powiatowemu Urzędowi Pracy w E. (dalej zwanemu "Urzędem") grzywny w kwocie 20000 zł. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu tego wniosku skarżący wskazał, że w dniu 5 października 2018 r. skierował za pośrednictwem Urzędu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na postanowienie z dnia "[...]", wydane przez ten Urząd, w sprawie złożonego wniosku o dofinansowanie podjęcia działalności gospodarczej. Wyjaśnił, że z informacji uzyskanej z Sekretariatu Sądu wynika, że powyższa skarga wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę została przekazana Sądowi z niedotrzymaniem terminu określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a. Ponadto zarzucił, że Urząd rażąco naruszył obowiązek wynikający z art. 54 § 2 p.p.s.a., gdyż przesłał jego skargę do Wojewody W. (dalej zwanego Wojewodą) zamiast do Sądu. Skonstatował, że niedotrzymanie terminu oraz rażące naruszenie obowiązku ze strony Urzędu uniemożliwiło rozpoznanie sprawy przez Sąd. W odpowiedzi na wniosek Dyrektor Urzędu wniósł o jego oddalenie. W uzasadnieniu tej odpowiedzi podał, że w dniu 5 października 2018 r. do Urzędu wpłynęła skarga, w której skarżący zaskarżył postanowienie Dyrektora Urzędu z dnia "[...]", stanowiące pisemną odpowiedź, w której podtrzymano stanowisko wyrażone w piśmie Urzędu z dnia "[...]". informującym skarżącego o negatywnym rozpatrzeniu jego wniosku o dofinansowanie podjęcia działalności gospodarczej. Wskazał, że w skardze tej skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenia na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Podniósł, że z uwagi na tak sformułowaną treść skargi, mając wątpliwość czy powyższe pismo należy potraktować jako skargę czy odwołanie (w przypadku odwołania obowiązuje, zgodnie z art. 133 k.p.a., 7 dni na przesłanie odwołania wraz z aktami sprawy do organu odwoławczego), pismem z dnia 9 października 2018 r. sprawa została przekazana do II instancji, tj. do Wojewody (po wcześniejszej konsultacji telefonicznej z tym organem). Zrelacjonował, że w dniu 19 października 2018 r. Wojewoda skierował do skarżącego pismo z prośbą o wskazanie, jak należy potraktować jego pismo z dnia 4 października 2018 r. zatytułowane "skarga", podając trzy możliwości. Po otrzymaniu w dniu 5 listopada 2018 r. odpowiedzi od skarżącego, iż wnosi o przekazanie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, Wojewoda w dniu 6 listopada 2018 r. przekazał skargę do tego Sądu wraz z aktami sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Wniosek podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie zaś do art. 54 § 2 p.p.s.a., organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Natomiast, jak stanowi art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, pomimo tego, że wobec wątpliwości wynikających z jej treści skarga nie została przekazana do Sądu przez organ, którego działalność zaskarżono i za pośrednictwem którego została wniesiona, tj. Dyrektora Urzędu, to jednak działaniu tego organu, podjętemu po wniesieniu rzeczonej skargi, nie sposób przypisać umyślnego zaniechania realizacji obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Wymaga bowiem podkreślenia, że o ile skarga ta opatrzona została przez skarżącego właściwym tytułem i zawierała oznaczenie Sądu, do którego jest skierowana, to jej treść mogła budzić uzasadnione wątpliwości co do intencji skarżącego. Zauważyć bowiem należy, że w skardze tej skarżący przypisał formę postanowienia pismu Dyrektora Urzędu z dnia "[...]", w którym podtrzymano stanowisko wyrażone w piśmie Urzędu z dnia "[...]" informującym skarżącego o negatywnym rozpatrzeniu jego wniosku o dofinansowanie podjęcia działalności gospodarczej. W treści skargi skarżący podał także przepisy p.p.s.a. stanowiące podstawę prawną do wniesienia skargi na postanowienia wydane w postepowaniu administracyjnym, cyt. "art. 3 § 2 pkt 2 w zw. z art. 50 § 1, art. 52 § 2, art. 53 § 1 i art. 54 § 1". Tymczasem, w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w sprawach dotyczących świadczeń z tytułu bezrobocia, Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy działa z upoważnienia organu I instancji (starosty lub prezydenta miasta), a od jego rozstrzygnięć, w tym także postanowień, przysługują środki odwoławcze do organu wyższego stopnia, jakim w tych sprawach jest Wojewoda – zob. art. 9 ust. 7 oraz art. 10 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1265 ze zm.). W świetle zaś art. 129 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.); dalej jako "k.p.a.", odwołanie (a także z mocy art. 144 k.p.a. zażalenie) wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję (postanowienie). Organ ten, zgodnie z art. 133 k.p.a., obowiązany jest przesłać odwołanie (zażalenie) wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w terminie siedmiu dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie (zażalenie), jeżeli w tym terminie nie wydał nowej decyzji (postanowienia) w myśl art. 132. Chodzi o wyczerpanie toku instancji. W takim stanie prawnym i wobec jednoznacznego określenia przez skarżącego w treści skargi, że przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Dyrektora Urzędu w sprawie złożonego wniosku o podjęcie działalności gospodarczej, ocenić należało, że działanie Dyrektora Urzędu, polegające na przekazaniu rzeczonej skargi jako odwołania do Wojewody zamiast do Sądu, nie stanowiło uchybienia obowiązkom określonym w art. 54 § 2 p.p.s.a. w stopniu uzasadniającym wymierzenie temu organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. Wymaga bowiem zauważenia, że niezwłocznie po otrzymaniu tej skargi od Dyrektora Urzędu, Wojewoda podjął czynności mające na celu wyjaśnienie powstałych wątpliwości, a po uzyskaniu odpowiedzi od skarżącego, już w dniu 7 listopada 2018 r. (data nadania przesyłki pocztowej) Wojewoda przekazał skargę do Sądu wraz z aktami sprawy. Przekazanie zatem tej skargi, choć dokonane zostało przez inny organ niż ten, którego działalność zaskarżono i za pośrednictwem którego pierwotnie skierowano skargę, to nastąpiło z nieznacznym przekroczeniem 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Jak wynika bowiem z prezentaty zamieszczonej na skardze, skarga wpłynęła do Urzędu w dniu 5 października 2018 r. Dodać także należy, że skarga ta została już rozpoznana przez tutejszy Sąd, który w dniu 9 stycznia 2019 r. wydał wyrok o jej oddaleniu. W tych okolicznościach nieuprawnione jest twierdzenie skarżącego, jakoby niedotrzymanie terminu oraz rażące naruszenie obowiązku ze strony Urzędu uniemożliwiło rozpoznanie sprawy przez Sąd. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 w zw. z art. 64 § 3 i art. 55 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu wniosku o ukaranie organu grzywną.