II SO/Kr 9/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Stowarzyszenia [...] w Warszawie o wymierzenie grzywny Proboszczowi Parafii [...] w M. za nieprzekazanie skargi na bezczynność postanawia odrzucić wniosek.

Stosownie do przepisu art. 47 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) - dalej określanej jako p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. Wniosek o wymierzenie grzywny, inicjujący niniejsze postępowanie, zawierał braki formalne w postaci brakującego odpisu oraz braku dokumentu wskazującego na sposób reprezentacji autora wniosku, będącego osobą prawną. Dlatego też pismem z 13 grudnia 2018 r. wnioskodawca został wezwany do uzupełnienia tych braków w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia wniosku. W zakreślonym przez Sąd terminie w ramach uzupełnienia braków formalnych wniosku do akt sprawy wpłynęły: informacja z Krajowego Rejestru Sądowego dotycząca skarżącego stowarzyszenia oraz potwierdzony za zgodność z oryginałem wydruk wiadomości e-mail zawierający wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Tym samym nie uzupełniono braków formalnych wniosku o wymierzenie grzywny, bowiem, pomimo wezwania, nie nadesłano jego odpisu. Z wezwania z dnia 13 grudnia 2018 r. wynikało jednoznacznie, że chodzi o uzupełnienie braków formalnych wniosku z dnia 22 listopada 2018 r. m. in. poprzez nadesłanie 1 odpisu wniosku poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącego przysłał nie odpis wniosku o wymierzenie grzywny, lecz wniosku o udostępnienie informacji publicznej (o który Sąd nie wzywał). Istotne jest, że strona skarżąca reprezentowana jest przez fachowego pełnomocnika, będącego radcą prawnym, zatem tego rodzaju omyłka nie może zostać uznana za usprawiedliwioną. Jedynie na marginesie można wskazać, że odrzucenie niniejszego wniosku nie uniemożliwia stronie ponownego złożenia takiego wniosku, niedotkniętego brakami formalnymi. Wobec nieuzupełnienia braków formalnych wniosku podlegał on odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.