II SO/Kr 30/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 29 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Fundacji "I. w W. o wymierzenie grzywny Fundacji [...] w K. za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi postanawia: 1) wymierzyć Fundacji [...] w K. grzywnę w wysokości 100 (słownie: sto) złotych, 2) zasądzić od Fundacji [...] w K. na rzecz Fundacji "I. " w W. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z dnia 14 sierpnia 2026 r. Fundacja "I. w W. (zwana dalej także stroną skarżącą) wniosła o wymierzenie Fundacji [...] w K. grzywny za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi. W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że w dniu 13 lipca 2026 r. nadała przesyłką poleconą na adres siedziby Fundacji [...] w K. skargę na bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 20 kwietnia 2026 r. o udostepnienie informacji publicznej. Z karty Elektronicznego Potwierdzenia Odbioru wynika, że skarga została doręczona w dniu 17 lipca 2026 r. Strona skarżąca stwierdziła, że zgodnie z treścią art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej termin na przekazanie skargi upływał w dniu 3 sierpnia 2026 r. Z ustaleń strony skarżącej w Wydziale Informacji Sądowej WSA w Krakowie wynika jednak, że do dnia złożenia niniejszego wniosku skarga nie wpłynęła do Sądu. W odpowiedzi na wniosek Fundacja [...] w K. wniosła o jego odrzucenie. Uzasadniając swoje stanowisko Fundacja wskazała, że literalna wykładnia art. 54 § 1, § 2 i art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prowadzi do jednoznacznego wniosku, że adresatem sankcji określonej w art. 55 § 1 jest wyłącznie "organ", a nie każdy podmiot, któremu skarżący przypisuje obowiązki związane z rozpoznaniem wniosku o udostepnienie informacji publicznej. Ustawodawca nie posłużył się bowiem w art. 55 § 1 ww. ustawy określeniem "podmiot", "podmiot zobowiązany", "adresat skargi", czy też jakimkolwiek innym sformułowaniem pozwalającym na rozszerzenie zakresu podmiotowego tej sankcji. Przepis mówi wprost o "organie". Nie jest przy tym dopuszczalne rozszerzenie zakresu zastosowania przepisu o charakterze sankcyjnym w drodze wykładni, w szczególności w sytuacji, w której ustawodawca jednoznacznie określił jego adresata. Fundacja powołała się na treść art. 5 § 2 pkt 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, w którym pod pojęciem organów administracji publicznej rozumie się ministrów, centralne organy administracji rządowej, wojewodów, działające w ich lub we własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej (zespolonej i niezespolonej), organy jednostek samorządu terytorialnego oraz organy i podmioty powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych albo załatwianych milcząco. Fundacja [...] w K. stwierdziła, że nie jest organem administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, lecz fundacją działającą na podstawie ustawy o fundacjach oraz własnego statutu. Fundacja dodała, że również konstrukcja art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazuje, że status podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej nie jest tożsamy ze statusem organu administracji publicznej. Zdaniem Fundacji, nie można więc wyprowadzać z samego faktu objęcia określonego podmiotu zakresem art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej wniosku, że podmiot ten staje się "organem" w rozumieniu art. 54 § 1 i art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z powyższym Fundacja [...] w K. uważa, że skoro nie jest organem administracji publicznej, to nie może być adresatem grzywny określonej w art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 p.p.s.a.). W sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej obowiązują przepisy szczególne, modyfikujące termin przekazania skargi wraz z aktami do sądu. Jak wynika z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm., zwanej dalej u.d.i.p.), przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Stosownie do art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Powołane wyżej przepisy przewidują dwa warunki, których spełnienie pozwala sądowi na wymierzenie organowi grzywny, tj. stwierdzenie uchybienia terminu do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz złożenie przez stronę wniosku o wymierzenie grzywny. Oznacza to, że przesłanką do wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania wskazanych wyżej dokumentów sądowi administracyjnemu w ustawowym terminie, bez względu na przyczyny. W konsekwencji organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, musi w taki sposób wykonać nałożony na niego obowiązek przekazania powyższych dokumentów sądowi, aby w sytuacji, gdy skarżący skorzysta z przyznanego mu na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. uprawnienia, móc skutecznie udowodnić dochowanie ustawowego terminu. Powinien przy tym przekazać dokładnie te dokumenty, które wymieniono w treści art. 54 § 2 p.p.s.a. W ocenie Sądu, złożony przez stronę skarżącą wniosek o wymierzenie Fundacji [...] w K. grzywny jest zasadny. Jak wynika z akt niniejszej sprawy skarga strony skarżącej na bezczynność wpłynęła do Fundacji [...] w K. w dniu 17 lipca 2026 r. Oznacza to, że zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 u.d.i.p., piętnastodniowy termin do przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi upływał w dniu 1 sierpnia 2026 r. Ponieważ była to sobota to zgodnie z treścią art. 83 § 2 p.p.s.a., ostatnim dniem terminu do wniesienia skargi był poniedziałek 3 sierpnia 2026 r. Kwerenda systemu informatycznego tut. Sądu wykazała, że Fundacja [...] w K. do tej pory nie przekazała skargi strony skarżącej na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi. Odnośnie twierdzenia Fundacji [...] w K. , że skoro nie jest organem administracji publicznej, to nie może być adresatem grzywny określonej w art. 55 § 1 p.p.s.a., orzekający w niniejszej sprawie Sąd uznał, że nie zasługuje ono na uwzględnienie. W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. Sąd bada jedynie, czy organ bądź podmiot, do którego skarga została skierowana wykonał obowiązki określone w art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Przekazanie sądowi administracyjnemu skargi jest bezwzględne i obligatoryjne, niezależne od tego, czy dany podmiot uznaje, że skarga nie należy do kognicji sądu administracyjnego, czy też uważa, że nie jest organem w rozumieniu ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albo nie jest dysponentem żądanych informacji, bądź stwierdzi że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Już tylko samo złożenie skargi stanowi żądanie strony nadania skardze określonego biegu i obliguje podmiot, do którego skarga ta została skierowana, do uczynienia zadość temu żądaniu. Nie jest on uprawniony do dokonywania ocen dopuszczalności skargi i żądania jej przekazania, a także zasadności skargi. Zwłaszcza w sprawach z zakresu informacji publicznej, bowiem przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej w art. 4 bardzo szeroko określają podmioty obowiązane do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie z tą ustawą obowiązkiem udostępnienia informacji publicznej zostały objęte władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Podkreślenia wymaga, że jakkolwiek katalog podmiotów objęty art. 4 ust. 1 u.d.i.p. jest stosunkowo rozbudowany i szczegółowy, to ma on charakter jedynie przykładowy, na co wskazuje zwrot "w szczególności". Jego zakres koresponduje z zakresem pojęcia informacji publicznej. W szczególności przez wskazanie kategorii innych niż publiczne "osób lub jednostek organizacyjnych, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym" zakres ten obejmuje podmioty prywatne (przedsiębiorców, organizacje społeczne, stowarzyszenia, fundacje itd.), które dysponują środkami publicznymi w zakresie realizacji powierzonych im zadań. W konsekwencji, o tym czy dany podmiot obowiązany jest do udostępnienia informacji publicznej, wymaga ustalenia, czy wykonuje on zadania publiczne lub dysponuje majątkiem publicznym. Okoliczności tej nie można jednak przesądzić bez merytorycznej oceny samej skargi (por. postanowienie NSA z dnia 16 maja 2017 r. sygn. akt I OZ 873/17). Sąd administracyjny w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest dokonać tej oceny i ustalenia, czy skarga, będąca pismem kierowanym do sądu, mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych, czy żądane informacje były informacją publiczną oraz czy adresat wniosku o udzielenie tych informacji zobowiązany był do rozpoznania wniosku stosownie do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ocena, czy złożona skarga należy do sądu administracyjnego może być przeprowadzona wyłącznie przez ten sąd, po przekazaniu przez organ skargi do sądu. Badanie dopuszczalności skargi należy bowiem wyłącznie do kompetencji sądu administracyjnego, który będzie orzekał w oparciu o skargę, akta i odpowiedź na skargę złożoną przez organ (por. post. NSA z dnia 6 lutego 2019 r. sygn. akt I OZ 1271/18). W związku z powyższym wymierzenie grzywny organowi – Fundacji [...] w K. jest zasadne, gdyż w ustawowym terminie Fundacja nie przekazała Sądowi skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi. Mając powyższe na względzie na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w pkt 1 postanowienia. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w punkcie 2 postanowienia na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.