II SO/Kr 3/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku P. S. o wymierzenie grzywny T. S.A. w K. za nieprzekazanie nieprzekazanie do sądu administracyjnego skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy do skargi na bezczynność T. S.A. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 23 sierpnia 2025 roku postanawia: oddalić wniosek

Przedmiotem wniosku z dnia 8 stycznia 2026 roku P. S. – dalej jako "skarżąca" jest wymierzenie grzywny T. S.A. w K. (dalej: "organ") za niewykonanie obowiązku nałożonego art. 54 § 2 p.p.s.a., to jest za przekazanie do sądu administracyjnego skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy. We wniosku skarżąca wskazała, że do dnia 8 stycznia 2026 jej skarga z dnia 26 listopada 2025 roku wraz z dokonaną opłatą i aktami sprawy nie zostały przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W związku z tym wskazała, że termin na przekazanie akt i skargi do sądu przez organ upłynął bezskutecznie. W związku z tym zawnioskowała o ukaranie organu grzywną na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o jego oddalenie wskazując, że skarga na bezczynność wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy zostały przekazane sądowi właściwemu miejscowo na podstawie art. 13 § 2 p.p.s.a., tj. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie z zachowaniem ustawowego terminu. Wobec tego brak jest podstaw do wymierzenia Spółce grzywny. Sprawa została przekazana przez WSA we Wrocławiu do WSA w Krakowie jako do sądu właściwego miejscowo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie zaś do art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 55 § 1 p.p.s.a.). Grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., ma charakter mieszany. Oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej, wymierzenie grzywny pełni także funkcję prewencyjną (por. uchwała 7 sędziów NSA z 3 listopada 2009 r., II GPS 3/09). Jest to zatem środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 1 p.p.s.a., jednakże wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie tego obowiązku w terminie przewidzianym w tym przepisie. Zabezpiecza on konstytucyjne prawo jednostki do rozpoznania jej sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), do czego konieczne jest otrzymanie przez sąd skargi wraz ze wszystkimi, uporządkowanymi aktami sprawy. Podkreślenia wymaga, że dla wymierzenia grzywny nie mają znaczenia powody nieprzekazania sądowi administracyjnemu przez organ skargi wraz z aktami sprawy bowiem wyłączną materialną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewykonanie wskazanych w ustawie obowiązków (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 3 listopada 2009 r., II GPS 3/09). Każde opóźnienie w przekazaniu akt w terminie musi skutkować wymierzeniem grzywny (por. postanowienie NSA z 21 czerwca 2016 r., I OZ 461/16). W realiach niniejszej sprawy brak jest podstaw do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 54 § 2 p.p.s.a. z tytułu nieprzekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy w ustawowym terminie. Instytucja grzywny przewidziana w tym przepisie ma charakter dyscyplinujący i znajduje zastosowanie przede wszystkim w sytuacjach, w których organ, mimo ciążącego na nim ustawowego obowiązku, pozostaje bierny lub bez uzasadnionych przyczyn nie wykonuje obowiązku przekazania skargi do sądu administracyjnego. Sankcja ta nie powinna być natomiast stosowana automatycznie w każdym przypadku przekroczenia terminu, lecz wymaga uwzględnienia całokształtu okoliczności sprawy oraz przyczyn, które doprowadziły do opóźnienia. Z akt administracyjnych wynika, że Skarżąca w dniu 24 listopada 2025 r., za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, wniosła skargę na bezczynność T. S.A. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 23 sierpnia 2025 r. Organ nie pozostawił skargi bez biegu, lecz podjął czynności zmierzające do jej przekazania sądowi administracyjnemu. Jak wynika z pisma organu z dnia 7 stycznia 2026 r., skarga została przekazana za pośrednictwem skrzynki ePUAP już w dniu 9 grudnia 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który – według oceny organu – był sądem właściwym miejscowo zgodnie z art. 13 § 2 p.p.s.a. Ponadto w dniu 10 grudnia 2025 r. pełnomocnik Spółki przesłał do tego Sądu odpowiedź na skargę wraz z aktami sprawy prowadzonymi w postaci papierowej. Dopiero w dniu 31 grudnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zwrócił organowi nadesłaną korespondencję, wskazując, że została ona skierowana do sądu niewłaściwego miejscowo, a właściwym do rozpoznania sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Tym samym okoliczność, która spowodowała konieczność ponownego przekazania skargi, ujawniła się już po dokonaniu przez organ czynności procesowych związanych z realizacją obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. Po uzyskaniu informacji o niewłaściwości miejscowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie organ niezwłocznie podjął dalsze czynności. Skarga została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem skrzynki ePUAP, natomiast pozostała dokumentacja, obejmująca odpowiedź na skargę oraz akta sprawy zwrócone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, została przesłana do właściwego Sądu wraz z pismem przewodnim za pośrednictwem operatora pocztowego. Nie sposób zatem przyjąć, że organ pozostawał bezczynny lub celowo uchylał się od wykonania obowiązku przekazania skargi do sądu. W ocenie Sądu opóźnienie w przekazaniu skargi do właściwego sądu nie było konsekwencją lekceważenia obowiązków procesowych przez organ, lecz wynikało z błędnego, choć podjętego w dobrej wierze, ustalenia właściwości miejscowej sądu administracyjnego. Nie można tracić z pola widzenia, że organ faktycznie wykonał obowiązek przekazania skargi, kierując ją do sądu, który uznał za właściwy. Następnie, po uzyskaniu informacji o braku właściwości tego sądu, podjął działania zmierzające do usunięcia zaistniałej nieprawidłowości i przekazania sprawy do sądu właściwego. W tych okolicznościach brak jest podstaw do uznania, że zaistniała sytuacja uzasadnia zastosowanie sankcji w postaci grzywny. Celem art. 54 § 2 p.p.s.a. jest bowiem przeciwdziałanie przypadkom nieuzasadnionej zwłoki lub bezczynności organów administracji publicznej, a nie represjonowanie każdego uchybienia terminowi, niezależnie od jego przyczyn. W rozpoznawanej sprawie organ podejmował kolejne czynności procesowe zmierzające do nadania skardze prawidłowego biegu, zaś opóźnienie było następstwem błędnego skierowania skargi do sądu uznanego za właściwy, a nie przejawem zaniechania czy ignorowania obowiązków wynikających z ustawy. W konsekwencji Sąd uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie zachodzą przesłanki do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 54 § 2 p.p.s.a. Mając zatem na uwadze przywołane powyżej okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia o oddaleniu wniosku.