II SO/Kr 3/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku W. G. o wymierzenie grzywny Staroście Tatrzańskiemu za nieprzekazanie skargi na bezczynność tego organu wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy postanawia: 1. wymierzyć Staroście Tatrzańskiemu grzywnę w kwocie 2000 zł (dwa tysiące złotych), 2. zasądzić od Starosty Tatrzańskiego na rzecz W. G. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W. G. złożył na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej "p.p.s.a.") wniosek o wymierzenie Staroście Tatrzańskiemu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W uzasadnieniu wniosku wskazano na prawdopodobieństwo naruszenia przez Starostę Tatrzańskiego art. 54 § 2 p.p.s.a. z uwagi na brak otrzymania przez wnioskodawcę informacji o przesłaniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie jego skargi na bezczynność Starosty Tatrzańskiego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Z pierwszej strony załączonego do wniosku pisma o tytule "Skarga na bezczynność organu administracji publicznej" wynika, że zostało ono złożone w dniu 4 stycznia 2023 r. na dzienniku podawczym organu. Odpis wniosku o wymierzenie grzywny doręczono organowi 20 kwietnia 2023 r. (k. 18) wraz z jednoczesnym wezwaniem do udzielenia odpowiedzi na wniosek w terminie 7 dni, jednakże odpowiedź na wniosek nie wpłynęła. Do dnia wydania postanowienia nie wpłynęła do Sądu również skarga na bezczynność, której nieprzekazania niniejszy wniosek dotyczy. Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Jak stanowi art. 54 § 2 p.p.s.a., organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W myśl art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania w terminie skargi do sądu, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Celem tego przepisu jest dyscyplinowanie organów do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarga wpłynęła do organu w dniu 4 stycznia 2023 r. i w dalszym ciągu nie została przekazana Sądowi. Termin do jej przekazania upłynął 3 lutego 2023 r. Wobec tego wniosek należy uznać za uzasadniony. Zgodnie z art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. 9 lutego 2023 r. Prezes Głównego Urzędu Statystycznego ogłosił na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, że przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2022 r. wyniosło 6346,15 zł (Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 9 lutego 2023 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2022 r., M.P. z 2023 r. poz. 171). Ustalając wysokość grzywny Sąd miał na uwadze, że skarga w dalszym ciągu nie została przekazana, a organ – mimo wezwania – nie udzielił nawet odpowiedzi na rozpoznawany obecnie wniosek. W punkcie drugim sentencji postanowienia Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 64 § 3 oraz art. 205 i art. 210 § 2 p.p.s.a. o kosztach postępowania sądowego obejmujących wpis od wniosku w wysokości 100 zł.