II SO/Gl 3/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie dotyczącej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy

Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych. W druku podała, że wraz ze swoim małżonkiem zamieszkuje u rodziców, a w skład jej majątku wchodzą dwa pojazdy: [...] z [...] r. o wartości około 10.000 zł oraz [...] z [...]r. o wartości około 7.000 zł. Wnioskodawczyni zadeklarowała, że wraz z małżonkiem jest również współwłaścicielką nieruchomości o pow. 1389 m2. Źródłem utrzymania się strony jest jej wynagrodzenie za pracę w wysokości 1.400 zł oraz uposażenie jej małżonka w wysokości 2.300 zł. Wedle deklaracji strony wraz z mężem ponoszą oni wydatki na media w wysokości około 250 zł miesięcznie. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny - art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Analiza informacji uzyskanych od strony nie pozwoliła stwierdzić, że skarżąca znajduje się w sytuacji materialnej wykluczającej możliwość ponoszenia kosztów sądowych. Przeciwnie, stwierdzić należy, że jej sytuacja materialna z powodzeniem pozwala na ich poniesienie. Trzeba bowiem zauważyć, że jedynymi stałymi wydatkami strony są te, przeznaczane na media – 250 zł miesięcznie. Biorąc zaś pod uwagę wysokość łącznego dochodu strony i jej męża – 4500 zł netto miesięcznie nie można stwierdzić, ze wydatki te dominują w ich budżecie domowym. Nawet jeżeli pod uwagę weźmie się koszty eksploatacji wymienionych w druku formularza samochodów – można domniemywać, że służą one dojazdom do pracy, to i tak strona ma możliwość opłacenia kosztów sądowych bez uszczerbku w swoim utrzymaniu. Zważywszy na powyższe należało uznać, że brak jest dostatecznych podstaw do uwzględnienia wniosku. Wobec tego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 258 §1 i §2 pkt 7 tej ustawy postanowiono jak w sentencji orzeczenia.