II SO/Gd 21/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku E. M. w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji postanawia: odrzucić wniosek.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") sąd odrzuca wniosek, jeżeli z innych przyczyn jego wniesienie jest niedopuszczalne. Zgodnie z treścią art. 63 P.p.s.a. jeżeli ustawy tak stanowią, postępowanie sądowe wszczyna się na wniosek. Art. 64 § 1 – 3 P.p.s.a stanowi, że wniosek składa się bezpośrednio do sądu. Powinien on czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać określenie żądania, jego podstawy i uzasadnienie oraz oznaczenie stron i organów, a także spełniać inne wymagania określone w przepisach szczególnych. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64 § 3 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżąca domaga się "wstrzymania wykonania obowiązku wynikającego z decyzji z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie w której Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego występuje jako wierzyciel i organ egzekucyjny". Skarżąca, jak wskazała we wniosku, domaga się wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji na podstawie art. 61 § 3 k.p.a. Sąd z urzędu ustalił, że prawomocnym wyrokiem tutejszego Sądu z 27 kwietnia 2017 r., wydanym w sprawie II SA/Gd 18/17, została oddalona skarga E. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 9 listopada 2016 r., nr [..], w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego, którą to decyzją organ ten utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 27 kwietnia 2016 r. nakazującą skarżącej rozbiórkę samowolnie rozbudowanej części budynku gospodarczego usytuowanego w miejscowości W., gmina S. Żądanie wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. byłoby dopuszczalne, ale tylko w związku z wniesieniem skargi na tę decyzję, co jak wskazano powyżej, miało miejsce i stało się przedmiotem prawomocnego orzeczenia oddalającego skargę z 27 kwietnia 2017 r. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu przez sąd administracyjny jest immanentnie związane z oceną legalności tego aktu, zainicjowaną skargą na ten akt i ma charakter wtórny wobec tej skargi. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. jest pochodną skargi i nie wszczyna postępowania przed sądem administracyjnym w sprawie odrębnej w stosunku do sprawy sądowoadministracyjnej w rozumieniu art. 1 P.p.s.a. W konsekwencji zgłoszenie żądania wstrzymania wykonania aktu administracyjnego bez złożenia skargi na ten akt uniemożliwia sądowi wstrzymanie jego wykonania, czyniąc rozstrzygnięcie w tym przedmiocie niedopuszczalnym. Jest to bowiem postępowanie wpadkowe, którego byt prawny jest uzależniony w sensie formalnym od wniesienia skargi na akt, co do którego skarżący może domagać się wstrzymania jego wykonania w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a. Jak natomiast wskazano powyżej, decyzja z 27 kwietnia 2016 r. i utrzymująca ją w mocy decyzja organu odwoławczego były już przedmiotem oceny w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a zatem z tych przyczyn niedopuszczalne byłoby ich ponowne zaskarżenie, o czym jednoznacznie przesądza art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Niewątpliwie zatem żądanie wstrzymania decyzji, skierowane do sądu, a będące przedmiotem wniosku skarżącej z 15 czerwca 2018 r., nie mieści się w katalogu aktów, podlegających kognicji tego sądu, wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Żądanie to nie może uzyskać samoistnego bytu w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o czym z kolei przesądza art. 61 § 3 P.p.s.a. W tej sytuacji Sąd obowiązany był wniosek odrzucić na podstawie art. 64 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.