II SAB/Wr 99/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 15 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. L. na bezczynność i przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w sprawie zezwolenia na pobyt stały postanawia odrzucić skargę.

R. L. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność i przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w sprawie zezwolenia na pobyt stały. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 6 lutego 2024 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wskazane wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 16 lutego 2024 r., a zatem zakreślony termin do usunięcia braku fiskalnego skargi upłynął wraz z dniem 23 lutego 2024 r. (tj. piątek). W wyznaczonym terminie skarżący nie uiścił wymaganego wpisu. W dniu 16 lutego 2024 r. do tut. Sądu wpłynęło pismo skarżącego, w którym oświadczył, że cofa wniesioną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, dalej p.p.s.a.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Ponieważ w realiach niniejszej sprawy skarżący w zakreślonym terminie nie uiścił wymaganego wpisu, złożona skarga – w myśl przywołanych regulacji - podlegała odrzuceniu, gdyż skardze nie można było nadać dalszego biegu. Oznacza to również, że Sąd nie mógł rozpoznać wniosków strony, w tym pisma w przedmiocie cofnięcia skargi przed uzupełnieniem braku fiskalnego, pomimo tego, iż to strona jest gospodarzem sporu. Merytoryczne rozpoznanie takiego wniosku jest bowiem dopuszczalne, jeżeli skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. akt IISAB/Łd 26/10; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 2540/11; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 215/10; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz 2005, s. 542; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005, s. 606). Mając zatem na uwadze powyższe i kierując się dyspozycją z art. 230 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.