II SAB/Wr 9/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpoznania zażalenia na postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego postanawia odrzucić skargę.

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2 art. 52). Stosownie zaś do treści art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z powyższych przepisów wynika zatem, że warunkiem skutecznego wniesienia do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi na bezczynność samorządowego kolegium odwoławczego (jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie) jest wyczerpanie środków zaskarżenia poprzez złożenie uprzednio przez stronę skarżącą wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z odpowiedzi na skargę udzielonej przez organ jak i pisma z dnia [...], którym skarżący cofnął skargę z uwagi na niewłaściwy tryb jej wniesienia – strona skarżąca nie wniosła wezwania do usunięcia naruszenia prawa do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. Uwzględniając powyższe należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia jakie przewiduje przepis art. 52 P.p.s.a. w związku z art. 37 § 1 K.p.a. Mając zaś to na uwadze oraz treść art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.