II SAB/Wr 77/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. E. i M. S. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych uiszczonej tytułem wpisu od skargi; III. zwrócić na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem nadpłaconego wpisu od skargi.

K. E. i M. S. (dalej: skarżący) w dniu 17 lutego 2023 r. (zgodnie z datą na pieczęci urzędu pocztowego) wnieśli skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie rozpatrzenia odwołania złożonego od decyzji Starosty Oławskiego z dnia 20 marca 2020 r., nr 262/2020, w sprawie AB.6740.620.2019.KZ, odmawiającej zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i wskazał, że przedmiotowe odwołanie zostało rozpoznane decyzją z dnia 11 stycznia 2023 r., nr IF-O.7840.216.MMJ, którą utrzymał w mocy wymienione wyżej rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżących 17 stycznia 2023 r. i nie stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Powyższe dane wynikają również z akt administracyjnych sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Stosownie do treści art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259 – dalej: p.p.s.a.), skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W okolicznościach niniejszej sprawy zwrócić należy uwagę, iż na tle powyższej regulacji prawnej w orzecznictwie sądów administracyjnych powstała rozbieżność co do rozumienia wyrażenia "w każdym czasie" – to jest, czy skarga w przedmiocie bezczynności organu administracyjnego jest limitowana czasowo, czy też może być wniesiona zawsze, nawet, gdy ta bezczynność już ustała poprzez wydanie stosownego aktu. Powyższa wątpliwość została rozwiana przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwałą z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, w której stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przeciwny pogląd, sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest nieprawidłowy z podstawowego powodu – zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej tj. stanu bezczynności. Tutejszy Sąd podziela pogląd zaprezentowany w powyższej uchwale. Przenosząc zatem powyższe uwagi na grunt okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy, że w wyniku wniesionego odwołania od wymienionej na wstępie decyzji Starosty Oławskiego, organ odwoławczy wydał decyzję datowaną na 11 stycznia 2023 r., która została skutecznie doręczona 17 stycznia 2023 r. W tym też dniu stała się ostateczna, a stan bezczynności ustał. Skargę na bezczynność w zakresie rozpoznania powyższego odwołania pełnomocnik skarżących wniósł – zgodnie z datą pieczęci na kopercie – 17 lutego 2023 r., a zatem miesiąc po ustaniu stanu bezczynności organu odwoławczego. W tym stanie rzeczy przedmiotową skargę należało uznać za niedopuszczalną. Mając zatem na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Orzeczenie wydane w punkcie II wydane zostało w oparciu o przepis art. 232 § pkt 1 p.p.s.a., który nakazuje Sądowi zwrot z urzędu wpisu od pisma odrzuconego, natomiast o zwrocie nadpłaconej kwoty wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 225 p.p.s.a.