II SAB/Wr 69/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 11 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. A. na przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zaświadczenia potwierdzającego datę złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej postanawia: odrzucić skargę.

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; zwana dalej "P.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2 art. 52 P.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; zwana dalej "K.p.a."), stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność; pkt 1); postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość; pkt 2). Ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 2 K.p.a.). Z powyższych przepisów wynika zatem, że warunkiem skutecznego wniesienia do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, jest wyczerpanie środków zaskarżenia poprzez złożenie uprzednio przez stronę skarżącą ponaglenia do organu wyższego stopnia. W niniejszej sprawie w wykonaniu zarządzenia z dnia 26 stycznia 2024 r. wezwano stronę skarżącą do nadesłania - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.) – kopii ponaglenia wniesionego w trybie art. 37 K.p.a. oraz dowodu potwierdzającego fakt jego złożenia, jednakże zarządzenie to nie zostało wykonane. Wezwanie doręczono stronie skarżącej w dniu 12 lutego 2024 r. Ze zwrotnego potwierdzenia jego odbioru wynika, że przesyłkę odebrała skarżąca osobiście. Zakreślony termin siedmiodniowy do udzielenia odpowiedzi na wezwanie upłynął bezskutecznie w dniu 19 lutego 2024 r. Pomimo prawidłowego doręczenia wezwania strona skarżąca nie nadesłała żądanej kopii ponaglenia i dowodu jego wniesienia. Na marginesie należy jeszcze zwrócić uwagę, że w aktach sprawy wprawdzie znajduje się ponaglenie, ale dotyczy ono bezczynności organu w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej i zostało wniesione w dniu 13 stycznia 2022 r. (prezentata organu) jeszcze przed złożeniem wniosku o wydanie zaświadczenia potwierdzającego datę złożenia wniosku o udzielenie powyższego zezwolenia, który wpłynął do organu w dniu 24 lipca 2023 r. Przedmiotem zaś rozpoznawanej w niniejszej sprawie skargi jest przewlekłość organu w zakresie wydania zaświadczenia potwierdzającego datę złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej. Ponadto, skarga zawiera również braki fiskalne. Stosownie do treści art. 230 § 1 P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem tym, co wprost wynika z § 2 art. 230 P.p.s.a., jest w szczególności skarga. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 P.p.s.a., sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Należna opłata to taka, która została uiszczona w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania do jej uiszczenia. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (§ 3 art. 220 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie zarządzeniem z dnia 26 stycznia 2024 r. wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis powyższego zarządzenia doręczono stronie skarżącej w dniu 12 lutego 2024 r. Ze zwrotnego potwierdzenia jego odbioru wynika, że przesyłkę odebrała strona skarżąca osobiście. Zakreślony termin siedmiodniowy do uiszczenia opłaty od skargi upłynął w dniu 19 lutego 2024 r. Pomimo prawidłowego doręczenia wezwania strona skarżąca nie uiściła wpisu od skargi. Uwzględniając powyższe, należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia, jakie przewiduje przepis art. 52 P.p.s.a. w związku z art. 37 § 1 K.p.a., jak i nie uzupełniła braków fiskalnych. Mając to zaś na uwadze oraz treść art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. oraz art. 220 § 3 P.p.s.a. skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. Stąd orzeczono jak w sentencji.