II SAB/Wr 522/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi G. Z. i P. Z. o wznowienie postępowania zakończonego nieprawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 marca 2025 r. sygnatura akt II SAB/Wr 164/25 postanawia: odrzucić skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 25 marca 2025 r. o sygnaturze akt Ii SAB/Wr 164/25 odrzucił skargę G. Z. i P. Z. o wznowienie postepowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 lipca 2024 r. sygnatura akt II SAB/Wr 550/24. Pismem z dnia 22 kwietnia 2025 r. złożonym na elektroniczną skrzynkę podawczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, G. Z. i P. Z. (dalej jako: skarżący) wnieśli skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego nieprawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 marca 2025 r. sygnatura akt II SAB/Wr 164/25. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), w przypadkach przewidzianych w dziale VII można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem. Do skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej (art. 276 zd. 1 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie zaś do treści art. 285 § 1 p.p.s.a., niedopuszczalne jest dalsze wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wydanym na skutek skargi o wznowienie postępowania. Z powyższego przepisu wynika zatem jednoznacznie, że skarga o wznowienie postępowania sądowego przysługuje stronie postępowania tylko w przypadku, gdy dotyczy ona orzeczenia kończącego postępowanie sądowe, a ponadto orzeczenia, które już się uprawomocniło, czyli takiego, od którego strona postępowania nie może wnieść środka odwoławczego. Należy również podkreślić, że orzeczenie, którego wznowienia domaga się strona, powinno być prawomocne w dniu złożenia skargi o wznowienie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 210/12 - wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi na to, że wymóg zakończenia postępowania prawomocnym orzeczeniem sądu stanowi podstawową przesłankę warunkującą skuteczność skargi o wznowienie postępowania, wniesienie skargi przed uprawomocnieniem się orzeczenia stanowiącego podstawę jej wniesienia jest przedwczesne i jako takie winno skutkować jej odrzuceniem (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2011 r., sygn. akt I FSK 1048/11 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2018 r., sygn. akt II FSK 424/18). W stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy, postanowieniem z dnia 25 marca 2025 r. tutejszy Sąd odrzucił skargę G. Z. i P. Z. o wznowienie postepowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 lipca 2024 r. sygnatura akt II SAB/Wr 550/24 Powyższe postanowienie z dnia 25 marca 2025 r. stało się prawomocne z dniem 15 maja 2025 r., tymczasem już w dniu 22 kwietnia 2025 r. skarżący wnieśli skargę o wznowienie postępowania zakończonego jego wydaniem. Składając zatem w dniu 22 kwietnia 2025 r. skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem z dnia 25 marca 2025 r., skarżący uczynili to przedwcześnie, bowiem przed uprawomocnieniem się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, w której wznowienia się domagają. Z tego też względu skargę tę uznać należało za niedopuszczalną. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 270 i art. 276 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.