II SAB/Wr 472/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Habuda, Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek, Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II w dniu 19 lipca 2022 r. sprawy ze skargi V. M. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę I. stwierdza, że Wojewoda D. dopuścił się bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność Wojewody D. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Wojewodę D. do wydania aktu albo dokonania czynności w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; IV. dalej idącą skargę oddala; V. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącej kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Skarżąca (V. M.), działając przy pomocy pełnomocnika, wniosła w dniu [...] skargę na bezczynność Wojewody D. (dalej: Wojewoda, organ administracji), polegającą na niedotrzymaniu terminów załatwienia sprawy z jej wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę – złożonego [...]. Działając na podstawie art. 3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1 i art. 53 § 2b ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 wraz z późń. zm.) – dalej: p.p.s.a., skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 35 § 1- 3 i art. 36 § 1 k.p.a. Na tej podstawie wniosła o: 1) stwierdzenie, że Wojewoda D. dopuścił się bezczynności w trakcie prowadzonego postepowania; 2) stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) zobowiązanie organu do wydania przedmiotowej decyzji w terminie 14 dni od dnia otrzymania przez organ I instancji odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 4) przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 6.000 zł oraz 5) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Skarżąca uzasadniła wnioski i zaprezentowała swoje stanowisko. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, wskazując na typowe przyczyny opóźnienia w procedowaniu w tego rodzaju sprawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga na bezczynność organu w sprawie z wniosku skarżącej o wydanie decyzji zezwalającej na pobyt czasowy i pracę okazała się uzasadniona, albowiem z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 ani w terminie wskazanym w art. 36 k.p.a. Analiza akt administracyjnych sprawy dowodzi, że [...] skarżąca wniosła do Wojewody wniosek w przedmiotowej sprawie. Po jego złożeniu nie otrzymała od organu oficjalnej informacji w przedmiocie: przewidywanego terminu zakończenia postępowania, wystąpienia ewentualnych braków formalnych w złożonym podaniu jak i zakomunikowania, że do czasu wydania ostatecznej decyzji jej pobyt na terytorium Polski posiada przymiot legalności. Dnia [...] występujący w postępowaniu administracyjnym pełnomocnik skarżącej wniósł ponaglenie na działanie organu. Trzy dni później – dnia [...] profesjonalny pełnomocnik skarżącej wywiódł skargę. Dopiero miesiąc po wniesieniu ponaglenia dnia [...] zostało ono przekazane do Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców. Dnia [...] Wojewoda wezwał wnioskodawczynię do osobistego stawiennictwa w siedzibie organu celem złożenia odcisków linii papilarnych wyznaczając ją na [...]. Jednocześnie z uwagi na złożenie niekompletnego wniosku wnioskodawczyni została wezwana do przedłożenia w nieprzekraczalnym terminie 30 dni: kserokopii ważnego dokumentu podróży, kompletnie wypełnionego i czytelnie podpisanego imieniem i nazwiskiem przez podmiot powierzający wykonywanie pracy załącznika nr 1 do wniosku oraz 4 kolorowych fotografii, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżąca została także poinformowana o obowiązku uiszczenia opłaty skarbowej, gdzie brak tej czynności będzie skutkować zwrotem podania. Powyższe ustalenia wskazują, że organ pozostawał w sprawie bezczynny, naruszając w ten sposób zasady i terminy określone w art. 35, art. 36 oraz w art. 8 i art. 12 k.p.a. Okres zwłoki organu, który od daty złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, tj. [...] do dnia [...] nie podejmował w sprawie jakichkolwiek czynności, bezsprzecznie świadczy o pozostawaniu w stanie bezczynności, kiedy to w sprawie nie zachodzą okoliczności, które mogłyby usprawiedliwić opieszałe działanie Wojewody. Z tych też względów Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdził, że w prowadzonym postępowaniu organ dopuścił się bezczynności (pkt I sentencji wyroku). Odnosząc się natomiast do wniosku o stwierdzenie, że bezczynność prowadzonego postepowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa to należy stwierdzić, że nie miała ona wyżej określonego charakteru. Biorąc pod uwagę podnoszone w odpowiedzi na skargę dane związane ze znaczną ilością spraw tego rodzaju, to zaistniałe opóźnienie rzędu nieco ponad miesiąca nie stanowi kwalifikowanego rażącego naruszenia prawa. Także w odpowiedzi na skargę organ wskazał, że według najnowszych danych w samym poprzednim 2021 r. wpłynęło 45 328 tego rodzaju wniosków i jest to tendencja szybko narastająca. Z uwagi na to, Sąd stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II sentencji wyroku). Wobec braku przekazania przez organ informacji o wydaniu decyzji załatwiającej wniosek złożony w niniejszej sprawie, Sąd zobowiązał Wojewodę do wydania aktu albo dokonania czynności w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku). Sąd postanowił odstąpić od przyznania na rzecz skarżącej sumy pieniężnej o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. Miało to związek z rozstrzygnięciem, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie należy zaznaczyć, że możliwość orzeczenia z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a lub przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. stanowi przyznaną prawem kompetencję (Sąd "może") i tym samym nie jest on związany wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dlatego w tym zakresie Sąd skargę oddalił (pkt IV sentencji wyroku). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt V sentencji wyroku).