II SAB/Wr 468/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi E. H. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego R. H. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 26 maja 2026 r. skarżąca reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na opisaną w sentencji bezczynność Wojewody Dolnośląskiego. Zarządzeniami z 25 czerwca 2026 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi przez podanie numeru PESEL przedstawiciela ustawowego strony skarżącej bądź złożenie oświadczenia o nieposiadaniu przez przedstawiciela ustawowego strony skarżącej numeru PESEL i złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. aktu urodzenia strony skarżącej oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych. Do dnia wydania niniejszego postanowienia czynności wskazane w wezwaniach nie zostały wykonane. Pełnomocnik skarżącej przy piśmie z dnia 20 lipca 2026 r. (również data wpływu do Sądu), oświadczył o cofnięciu złożonej skargi z uwagi na uzyskanie przez stronę zezwolenia na pobyt. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Jak stanowi art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Stosownie do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. pismo strony powinno ponadto zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo. W myśl art. 46 § 1 pkt 1 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników. Zgodnie zaś z art. 27 p.p.s.a., osoba fizyczna niemająca zdolności do czynności w postępowaniu może je podejmować tylko przez swojego przedstawiciela ustawowego. Przedstawiciel ustawowy ma obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 in principio p.p.s.a.). Natomiast według treści art. 230 § 1 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Zgodnie z przyjętymi standardami proceduralnymi brak opłaty sądowej w formie wpisu traktowany jest jako szczególny brak formalny skargi, którego stwierdzenie obliguje Sąd do wezwania strony skarżącej do uiszczenia wpisu w podanej kwocie, w ustawowym terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Taki bowiem skutek zaniechania w tym zakresie ustala przepis art. 220 § 3 p.p.s.a. Skarga zatem nie może być przez Sąd merytorycznie rozpoznana, gdy strona skarżąca nie uzupełni w zakreślonym terminie braków formalnych skargi. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem przedmiotowa skarga dotknięta jest brakami formalnymi a także fiskalnym, które nie zostały uzupełnione – pomimo wezwania – w zakreślonym terminie. Odnosząc się do zawartego w piśmie z 20 lipca 2026 r. oświadczenia pełnomocnika strony skarżącej o cofnięciu skargi należy wskazać, że oświadczenie to mogłoby doprowadzić do umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jedynie w przypadku postępowania, które zostało skutecznie wszczęte. Wskazać w tym kontekście trzeba, że skuteczność wszczęcia postępowania sądowego uwarunkowana jest stwierdzeniem, że skarga nie zawiera braków, które uniemożliwiają nadanie jej dalszego biegu. Z powodu przedstawionych okoliczności, Sąd odrzucił skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a.