II SAB/Wr 433/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi A. M. na bezczynność i przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zaświadczenia potwierdzającego brak braków formalnych wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 26 marca 2025 r. A. M. (dalej: skarżąca) zaskarżyła przewlekłość i bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie wydania zaświadczenia potwierdzającego brak braków formalnych wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Sąd z urzędu dysponuje wiedzą, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym zawisła już sprawa ze skargi tej samej strony skarżącej na bezczynność i przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w sprawie wydania zaświadczenia potwierdzającego brak braków formalnych wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt. Jest to sprawa zarejestrowana w Sądzie pod sygnaturą akt II SAB/Wr 432/25. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 w skrócie: p.p.s.a.) Sąd wydaje postanowienie o odrzuceniu skargi, jeśli sprawa objęta skargą między tymi samymi stronami jest w toku (lis pendens), lub została już prawomocnie osądzona (res iudicata). Odrzuceniu będzie podlegała skarga w sprawie, w której ze względu na tożsamość podmiotową (tożsamość stron) oraz przedmiotową (tożsamość sprawy) wydany został już prawomocny wyrok lub toczy się postępowanie (A. Kabat, Skarga (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 2009 r.). Sprawy o sygn. akt II SAB/Wr 432/25 oraz niniejsza są tożsame przedmiotowo i podmiotowo. Konsekwencją tej konstatacji jest uznanie, że nie można wyprowadzić podstaw do wniesienia dwóch skarg na bezczynność i przewlekłość tożsamej sprawy (postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2020 r. sygn. akt II OZ 366/20). Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanego na wstępie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., należało skargę odrzucić.